Κατηγορίες
Οικογένεια Σκέψεις/όνειρα

Κρυμμένες ευθύνες.

(Μην αφήσετε τον τίτλο να σας παραπλανήσει).

Όπως οι περισσότεροι από μας, μπήκα σε πολλές σκέψεις και συζητήσεις με αφορμή τις αποκαλύψεις περί κακοποιήσεων, βιασμών, παιδεραστίας.

Και με τη Φωτεινή λέγαμε πόσο έχουν χάσει το νόημά τους οι λέξεις (άλλο άρθρο). Δεν έχουν πια δύναμη. Είναι λέξεις – τίτλοι, λέξεις – ταμπού, λέξεις – κλειδιά, λέξεις αποκομμένες μεταξύ τους, αποκομμένες από το λόγο. Και αναρωτιέμαι: Τι μας ορίζει, αν όχι ο λόγος μας; Τι περιγράφει την ύπαρξή μας, σκόρπιες λέξεις ή ο λόγος που συνοδεύει την ιστορία μας; Τι μας κάνει ανθρώπους τελικά, αν όχι ο λόγος; 

Λίγο πριν μας κατακλύσουν οι «γυμνές» λέξεις που μας τρομάζουν και σπεύσουμε (θεμιτό σε κάθε περίπτωση) να οχυρώσουμε τα παιδιά μας, ίσως έχουμε ξεχάσει μια μεγάλη ευθύνη μας ως γονείς. Να τα μάθουμε να έχουν λόγο. Πρώτα πρέπει να έχουν λόγο και μετά θα έχουν και φωνή. Τους δίνουμε συμβουλές αποσπασματικές, που το πνεύμα τους δεν συνδέεται ίσως με τα υπόλοιπα που μαθαίνουν μέσα στην οικογένεια βιωματικά. Τους ζητάμε να μας πουν αμέσως αν τυχόν συμβεί κάτι σαν τα τρομερά που ακούμε, ενώ παράλληλα εμείς οι γονείς τους κωφεύουμε σε πολλά άλλα μικρότερα (μικρότερα, όταν εμφανίζονται – για μετά, επιφυλάσσομαι). Χωρίς να το καταλαβαίνουμε καμιά φορά, τους εκπαιδεύουμε να μη μιλάνε (αφού δεν ακούμε – τι να μας πούνε, χαζά είναι, νομίζετε;). Τους εκπαιδεύουμε και με το παράδειγμά μας επίσης, όταν εμείς δεν μιλάμε, εκεί που πρέπει όχι απλά να μιλήσουμε, αλλά να τα κάνουμε όλα λίμπα. Αλλά μετά, για κάτι που συγκλονίζει την κοινωνία (ιδανικά όταν δεν μας αγγίζει άμεσα), ξαφνικά τους ζητάμε να έχουν το θάρρος να βγουν από το καβούκι τους, να πουν όχι, να πουν τι συμβαίνει. Να αποκτήσουν ξαφνικά κάτι που, εμείς, άραγε, τους το δώσαμε; Αναρωτιέμαι.

Να μην αφήνω και τους τίτλους να με παραπλανούν. Ούτε αυτόν τον τίτλο του γονέα. Ψυχασθενείς θα υπάρχουν πάντα, δυστυχώς. Αν μπορούσα να μάθω στο παιδί μας να αναζητά τις δικές του αξίες, αντί να υπηρετεί τα δικά μας ελλείμματα, αν μπορούσα εγώ πρώτη να έχω θάρρος να αντιμετωπίσω τις αρνήσεις του στα θέλω μας που το κρατούν εγκλωβισμένο σε κάτι που δεν το αντιπροσωπεύει (ενδεικτικό ο πρωταθλητισμός αλλά δυστυχώς όχι το μόνο), ίσως να λειτουργούσα προληπτικά. Αν το άφηνα, με αγάπη για τη ζωή (του) να αναζητήσει και να αναπτύξει αυτό που θα συνθέσει τη δική του ύπαρξη, η κάθε μορφής βία θα ήταν πιο εύκολα διακριτή και η άρνησή της αυτεπάγγελτη για όλα του τα χρόνια και σε όλους τους τομείς. Για να δούμε τι θα καταφέρω. Η άνοιξη πάντα με κάνει να ελπίζω περισσότερα.

Κατηγορίες
Η φωτεινή πλευρά Σκέψεις/όνειρα

Αγκαλιές

Διάβασα πριν την αλλαγή του χρόνου ένα άρθρο- αφιέρωμα για το 2020 με τίτλο “Μια χρονιά χωρίς αγκαλιές”. Δε θα μπορούσαν να βρουν μια ταιριαστό τίτλο σκέφτηκα… Ήταν η ίδια μέρα που εντόπισα στο ημερολόγιο και την Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς. Ειρωνική σύμπτωση….

Η Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς μπορεί να μην είναι αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ, γιορτάζεται όμως από πολλά κράτη στις 21 Ιανουαρίου. Ξεκίνησε από ένα φοιτητή, τον Kevin Zaborney (τι ωραίο να σε θυμούνται έτσι!) το 1986 στην Αμερική , όταν διαπίστωσε πόσο δυσκολευόταν να εκφράσουν οι γύρω τους τα συναισθήματά τους δημόσια.

Η αλήθεια είναι ότι εμείς σαν Έλληνες είμαστε πολύ πιο εκδηλωτικός λαός από το μέσο όρο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλοι εκφραζόμαστε με τον ίδιο τρόπο.

Εγώ προσωπικά είμαι φανατική υπέρμαχος της αγκαλιάς! Είναι ωραίο να έχεις γύρω σου ανθρώπους που ξέρεις πως έχουν πάντα μια μεγάλη αγκαλιά να σε περιμένει! Ε, για αυτό πρέπει πρώτα απ’ όλα να ανοίξουμε εμείς την αγκαλιά μας!

Ψάχνοντας και διαβάζοντας, θα βρούμε ότι υπάρχουν και αντικειμενικά οφέλη (αν μπορούμε να το πούμε έτσι) από τις αγκαλιές! Ενδεικτικά αναφέρω τα εξής:

  • Μειώνουν το στρες 
  • Ενεργοποιούν την “ορμόνη της ευτυχίας” (ντοπαμίνη)
  • Βοηθάνε να επικοινωνήσεις καλύτερα με τους άλλους
  • Βοηθούν στην καλή υγεία της καρδιάς κ.ά.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τα οφέλη που δημιουργούν οι αγκαλιές στην υγεία μας και θα βρείτε παραπομπές στα επιστημονικά άρθρα.

Χρειαζόμαστε όμως αποδείξεις για το πώς μπορούν να μας βοηθήσουν οι αγκαλίες; Ίσως για κάποιους ναι…Και φυσικά δεν πρέπει να κρίνουμε τον τρόπο που ο καθένας επιλέγει να εκφράζεται! Άλλωστε η νέα αυτή συνθήκη “απαιτεί” να δείχνουμε την αγάπη μας χωρίς επαφή.

Όσοι είστε “της αγκαλιάς” η κατάσταση που βιώνουμε, θα σας είναι και εσάς αρκετά δύσκολη. Αν όλοι κάνουμε λίστα για το τι μας λείπει από τη ζωή μας πριν τη πανδημία, η ανθρώπινη επαφή και οι αγκαλιές (χωρίς δεύτερες σκέψεις και φόβο) θα βρίσκονται στις πρώτες θέσεις.

Και σκεφτείτε πόσους νέους  ανθρώπους και νέες αγκαλιές μας έχει κοστίσει αυτός ο εγκλεισμός. Πόσα ζευγάρια δεν αγαπήθηκαν φέτος, πόσοι φίλοι δεν γνωρίστηκαν. Θέλω να αποφύγω τον δραματικό τόνο μιλώντας για όλους όσους ήρθαν ή έφυγαν αυτή τη χρονιά χωρίς αγκαλιά… 

Σ΄αυτό που πρέπει να εστιάσουμε είναι στο ότι δεν χρειάζεται να φτάσουμε στο σημείο να χάσουμε κάτι για να το εκτιμήσουμε…

Πόσα μάθαμε μέσα στην πανδημία! Αναρωτιέμαι πόσα από αυτά θα κρατήσουμε και όταν με το καλό τελειώσει…

Όταν έρθει εκείνη η ώρα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ που θα μπορέσουμε να ζήσουμε χωρίς φόβο, ας μη “τσιγκουνευτούμε” την αγάπη και η αγκαλιά είναι η πιο απλή (αλλά πολύτιμη) κίνηση. 

Ίσως έχετε διαβάσει κάπου ότι το να σπαταλάμε τις αγκαλιές μας δεξιά και αριστερά μας κάνει να χάνουμε.. Κι όμως κανείς δεν έχασε δίνοντας…

Γιορτάστε τη σημερινή ημέρα μοιράζοντας αγκαλιές από μακριά… στέλνοντας το παρακάτω gif!

Μερικές φωτογραφίες που περιγράφουν ίσως καλύτερα από κάθε λέξη τη σημασία της αγκαλιάς σήμερα…

Κατηγορίες
Σκέψεις/όνειρα

21 πράγματα που μπορούμε να κάνουμε αλλιώς το 2021!

Καλή χρονιά! Δεν ξέρω ποια είναι η πιο κατάλληλη (αν μπορούμε να το πούμε έτσι) ευχή για το 2021, για αυτό εύχομαι στον καθένα ό, τι αυτός κρίνει και υγεία! Εντάξει, και αγάπη πολλή και αληθινή για όλους μας! Είπα ήδη πολλά ε;

Στις αρχές του χρόνου πολλοί είναι αυτοί που γράφουν λίστες για τα δικά τους προσωπικά resolutions για τη νέα χρονιά.

Θυμάμαι σε μία χριστουγεννιάτικη ταινία της Disney, τον Γουίνι (το αρκουδάκι και αγαπημένο μου ήρωα) να προσπαθεί να καταλάβει τι είναι αυτές οι “αποφάσεις” που πρέπει να πάρει για την καινούργια χρονιά και γιατί είναι τόσο σημαντικές. Δε νομίζω να κατάλαβε και να σας πω την αλήθεια ούτε και εγώ κατάλαβα ποτέ.

Ίσως γιατί, ως προς την πλειοψηφία τους τουλάχιστον, είναι πράγματα που ξέρουμε πως δεν θα κάνουμε ή που ξεχνάμε όσο περνάει ο καιρός με αποτέλεσμα να χάνουν την αξία και τη δυναμική τους. Γενικά πιστεύω πως όταν δεν είμαστε σίγουροι για κάτι, καλό είναι να μη το θέτουμε με τετελεσμένο χαρακτήρα και να μην πληγώνουμε την αξιοπιστία που έχουμε πρώτα απ’όλα απέναντι στον εαυτό μας.

Όμως αυτό το άρθρο έχει τον τίτλο 21 πράγματα που μπορούμε να κάνουμε αλλιώς το 2021! Δεν είναι αποφάσεις, μεγάλη κουβέντα είπαμε η απόφαση . Ίσως όταν δίνουμε μεγάλη διάσταση σε κάτι το φοβόμαστε πιο πολύ (ή ίσως εγώ το κάνω αυτό) οπότε τα παρακάτω είναι απλά σκέψεις για το πώς θα μπορούσαμε να κάνουμε αυτή τη χρονιά πραγματικά ξεχωριστή και φωτεινή! Αν θέλετε να συμπεριλάβετε κάποιο στις “αποφάσεις” σας να το κάνετε, αλλά θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη η χαρά να τα συμπεριλάβετε στην καθημερινότητά σας!

  1. Να είμαστε πιο δεκτικοί: σε ιδέες, σε ανθρώπους, σε συνήθειες!
  2. Να λέμε ευχαριστώ: Κάθε φορά που κάποιος μας βοηθάει ή μας εξυπηρετεί είναι σχεδόν αδιανόητο να μην τον ευχαριστούμε: για την πρόθεση, για το αποτέλεσμα, για τον κόπο ή έστω από ευγένεια! Ας αρχίσουμε λοιπόν εκτιμώντας τα πιο απλά πράγματα!
  3. Να δείχνουμε την αγάπη μας στους δικούς μας: Αν κάτι μπορούμε να κρατήσουμε από το 2020 είναι ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δεν εννοείται. Πάντα υπάρχουν τρόποι, ανεξάρτητα από το πόσο συναισθηματικοί ή όχι χαρακτήρες είμαστε, να δείχνουμε στους δικούς μας ανθρώπους έμπρακτα την αγάπη και τη σκέψη μας.
  4. Να παίρνουμε τηλέφωνο πιο συχνά τους παππούδες και τους γονείς μας: Διάβασε εδώ πώς μπορείς να τους δώσεις χαρά με 10 απλές κινήσεις!
  5. Να γνωρίσουμε τουλάχιστον έναν νέο άνθρωπο στη ζωή μας: Και πού θα τον βρούμε, αναρωτιέστε, τώρα έτσι που είμαστε κλεισμένοι μέσα. Είμαι σίγουρη ότι όλοι μας θα έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καινούριους ανθρώπους τη νέα χρονιά, το θέμα όμως είναι να τους δώσουμε χώρο και χρόνο για να τους μάθουμε και -γιατί όχι- να τους βάλουμε στη ζωή μας!
  6. Να προσφέρουμε κάτι από ό,τι έχουμε σε κάποιον άλλον: Σίγουρα έχουμε στη ζωή και την καθημερινότητά μας πράγματα που δεν χρειαζόμαστε – κάποια μάλιστα ίσως αγνοούμε ότι τα έχουμε! Υπάρχουν άνθρωποι που τα χρειάζονται ή ακόμα και τα θέλουν και σε μας δεν θα λείψουν! Πόσο απλό είναι να μοιράζεις χαρά κάποιες φορές;
  7. Να ανακαλύψουμε και να στηρίξουμε ένα νέο κατάστημα στη γειτονιά μας: Και το 2021 προβλέπεται δύσκολο για τις επιχειρήσεις και υπάρχουν τρόποι να στηρίξουμε τα μικρά μαγαζιά της γειτονιάς μας να αντέξουν! Σίγουρα θα βρείτε κάποια που να σας αρέσουν. Δείτε εδώ πώς αλλιώς μπορείτε να τα στηρίξετε πέρα από τις αγορές σας!
  8. Να αφιερώσουμε ένα σαββατοκύριακο στην οικογένειά μας χωρίς κινητά: Όποιος λέει πως αυτό είναι εύκολο λέει ψέματα! Αν όμως το καταφέρουμε μία φορά, πιστεύω θα μας αρέσει τόσο που θα γίνει η νέα μας συνήθεια.
  9. Να ψάχνουμε την αλήθεια και να μην επαναπαυόμαστε σε αυτό που μας βολεύει: Άλλη μια περίεργη χρονιά ξεκινάει και είναι σίγουρο πως θα ακούσουμε πολλά σε όλα τα επίπεδα. Παρ’ ότι θα ήθελα πολύ να μιλήσω για τα εθνικά θέματα, πολιτική επιστήμονας γαρ, ο συγκεκριμένος στόχος απευθύνεται στην προσωπική μας ζωή και στη σχέση μας τόσο με τους άλλους όσο και με τον εαυτό μας. Ας αρχίσουμε να λέμε αλήθειες και να τις αντιμετωπίζουμε σιγά σιγά και θα τα καταφέρουμε!
  10. Να αντιμετωπίσουμε μια φοβία μας και γιατί όχι να την ξεπεράσουμε: Άμεσα συνδεδεμένο με το παραπάνω, μπορούμε να ξεκινήσουμε μία προσπάθεια αντιμετώπισης μιας φοβίας μας. Τονίζω το μια προσπάθειας (ενικοό) γιατί όπως έγραψα και στην αρχή είναι καλό να είμαστε ειλικρινής με τον εαυτό μας και να μην πιεζόμαστε χωρίς λόγο, γιατί θα μείνουμε και χωρίς αποτέλεσμα. Προσωπικά λοιπόν θα είμαι πολύ ικανοποιημένη αν καταφέρω να αντιμετωπίσω έστω και μια φοβία!
  11. Να γνωρίσουμε έναν γείτονα: Εξακολουθούμε να μένουμε σπίτι και όντως παιδί του χωριού μου φαίνεται πολύ παράξενο που δεν ξέρουμε ποιος μένει κυριολεκτικά δίπλα μας! Δε σας λέω ότι θα γίνουμε όλοι φίλοι και θα μπαινοβγαίνουμε στα σπίτια όπως στα Φιλαράκια αλλά το να γνωρίσουμε τους ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε την ίδια στέγη είναι ένα πρώτο βήμα για να γνωρίσουμε τον κόσμο!
  12. Να λέμε μπράβο!: Τα έχω πει όλα εδώ!
  13. Να μην ξεχνάμε τις σημαντικές στιγμές των δικών μας ανθρώπων: Γιορτές, γενέθλια, επετείους, σημαντικά ραντεβού,εξετάσεις κ.ά.. Ειδικά όσο μένουμε μακριά, είναι ωραίο να υποστηρίζουμε και να βρίσκουμε τρόπους να είμαστε “εκεί” για τους ανθρώπους μας! Άλλωστε το ίδιο δεν θα θέλαμε και εμείς από αυτούς;
  14. Να γιορτάζουμε ακόμα και μέσα στο σπίτι την κάθε μικρή νίκη!: Το 2020 ενοχοποιήθηκε κάθε είδους γιορτή, θεωρώ όμως πολυ σπουδαίο να γιορτάζουμε κάθε σημαντική για μας στιγμή ή νίκη! Υπάρχουν λοιπόν τρόποι να γιορτάζουμε και να αφήνουμε την ευτυχία μας να κατακλίζει το χώρο χωρίς να βγούμε από το σπίτι και χωρίς συναθροίσεις! Βάλτε μουσική δυνατά, χορέψτε με την καρδιά σας, παραγγείλτε το αγαπημένο σας φαγητό και κάντε βιντεοκλήση σε όλους αυτούς με τους οποίους θέλετε να μοιραστείτε τη χαρά σας μαζί τους!
  15. Να προσπαθήσουμε να μην είμαστε σκληροί με τον εαυτό μας.: Α, να άλλος ένας ΠΑΝΔΥΣΚΟΛΟΣ στόχος. Ήρεμα το λέω. Το οφείλουμε στον εαυτό μας όμως να το προσπαθήσουμε, ειδικά δεδομένων των συνθηκών που μας πιέζουν και μας φορτίζουν επιπλέον. Ο καθένας μας έχει διαφορετικό τρόπο να τα καταφέρει. Αν όμως προσπαθήσουμε όλοι να καταλάβουμε τους γύρω μας, θα βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον!
  16. Να μην κρίνουμε και μάλιστα απόλυτα: Όπως έγραψα και παραπάνω έτσι θα αλληλοβοηθηθούμε! Και φέτος θα έχουμε να επεξεργαστούμε πολλά νέα δεδομένα και πολλές φορές η κρίση μας θα δοκιμαστεί. Άλλο κρίση όμως και άλλο κριτική. Είναι πάντα πιο εύκολο να κρίνουμε από το να προσπαθούμε να καταλάβουμε. Ας προσπαθήσουμε αυτή τη χρονιά να πάρουμε το δύσκολο αλλά ορθότερο (για όλους μας) δρόμο! Α, και ας επικαλεστούμε και εδώ το γνωστό “Μην κρίνεις για να μην κριθείς”, γιατί ίσως μόνο έτσι καταλαβαίνουμε εν τέλει!
  17. Να φοβόμαστε λιγότερο τους αγνώστους: Ξεκίνησα να γράφω “Να μη φοβόμαστε..” αλλά ξέρω πως αυτό είναι μάλλον ακατόρθωτο. Είμαστε όλοι καχύποπτοι και έχουμε πολλούς λόγους για να συνεχίσουμε να είμαστε. Μπορούμε όμως να δίνουμε χώρο στον εαυτό μας για να μη φτάνουμε στα όρια της ξενοφοβίας. Όπου ξένος ο άλλος, ό,τι δεν είμαστε ή δεν γνωρίζουμε.
  18. Να προσέχουμε την υγεία μας: Η ευχή που επικράτησε (και) φέτος είναι “Να έχουμε την υγεία μας”. Πάντα το λέγαμε αλλά τη χρονιά που μας άφησε το καταλάβαμε πιο καλά από ποτέ. Τι όμως κάνουμε για να έχουμε την υγεία μας. Ναι, μένουμε σπίτι, όμως η υγεία μας δεν σταματάει μόνο στην προστασία από τον Covid-19. Αυτή τη νέα χρονιά ας δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή στο σώμα μας και ας μην αμελούμε να μας προσέχουμε.
  19. Να βοηθάμε: Πόσα πράγματα θα γινόταν πιο εύκολα με τη βοήθειά μας! Από το να κάνουμε τα ψώνια της γειτόνισσας (που εμάς θα μας πάρει 10 λεπτά ενώ σ’αυτήν 1 ώρα) μέχρι την υποστήριξή μας σε κάποιο project, είναι ωραίο να βοηθάμε όπως μπορούμε! Φανταστείτε να το κάναμε όλοι για όλους…!
  20. Να μη φοβόμαστε να επαναξιολογούμε τα θέλω και τις προτεραιότητές μας: Το 2020 ανάγκασε πολλούς να αναθεωρήσουν και κάποιοι από αυτούς ανακάλυψαν ότι τελικά ήθελαν άλλα πράγματα από αυτά για τα οποία πάσχιζαν! Θέλει θάρρος να αλλάξεις ρώτα, όμως το σημαντικό στο τέλος της ημέρας είναι να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και ευτυχισμένοι!
  21. Να μοιραζόμαστε την καλοσύνη και τα καλά νέα!: Διαβάστε εδώ τι μπορείτε να κάνετε για να κάνετε κάθε μέρα τον κόσμο λίγο πιο φωτεινό!

Εσείς τι σκέψεις έχετε για τη νέα χρονιά;

Bonus: Τραγούδι που μου κόλλησε και σιγοτραγουδούσα όσο έγραφα το άρθρο. Τυχαίο…;

Κατηγορίες
Σκέψεις/όνειρα

Μπράβο βρε παιδιά!

Καθώς έβλεπα την αρχική μου στο fb, έπεσε το μάτι μου πάνω σε μια δράση που οργάνωνε μια ομάδα φοιτητών και σκέφτηκα “Τι ωραία πρωτοβουλία! Μπράβο ρε παιδιά!..”. Και μετά το προσπέρασα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μετά το σκεφτόμουν έντονα. Ίσως γιατί έχω βρεθεί στη θέση τους και θα ήθελα να είχα ακούσει εκείνο το “μπράβο”. Ή από την άλλη ίσως να ήταν μια τόσο απλή κίνηση, που να με απασχολούσε το γιατί δεν την έκανα. Πολλές φορές με προβληματίζει αυτό. Μικρές απλές φράσεις ή κινήσεις, που δεν μας κοστίζουν τίποτα κι  όμως κάτι μας κρατάει να τις πούμε ή να τις κάνουμε. Ίσως να μην έχουμε “εκπαιδευτεί” αρκετά για αυτό. 

Έχω ακούσει να λένε πόσο σημαντικό είναι να λες μπράβο στα μικρά παιδιά όταν καταφέρνουν κάτι καινούργιο.  Γιατί να το χαλάμε στην πορεία; (Αυτό το έχω αναρωτηθεί για πολλά πράγματα στη ζωή). 

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Όλοι μας κάποτε προσπαθήσαμε πολύ για κάτι. Μικρό, μεγάλο δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι βάλαμε την ψυχή μας και αφιερώσαμε το χρόνο μας σ’ αυτό. Όποιος και να ήταν ο στόχος μας, ένα μπράβο ήταν πάντα επιθυμητό. Πολλές φορές φτάνει μόνο μια λέξη για να πάρεις δύναμη και να συνεχίσεις. 

 Δε χρειάζεται πάντα να καταλαβαίνεις το αποτέλεσμα, αρκεί να αναγνωρίζεις την προσπάθεια. Ακόμα και αν κάποιος ασχολείται με την αστροφυσική κι εσύ δεν έχεις ιδέα, δεν είναι δύσκολο να είσαι υποστηρικτικός. Ή ακόμα και αν είναι δύσκολο, γιατί, συμφωνώ, δεν έχουμε όλοι τον ίδιο χαρακτήρα, αξίζει την προσπάθεια. Μπορεί να βρεθείς έξω από τα νερά σου για λίγο, αλλά θα έχεις κερδίσει και εσύ!

Δεν σου λέω να λες πράγματα που δεν εννοείς. Σκέφτομαι μόνο πόσο απλό είναι όταν σκέφτεσαι κάτι καλό να το λες κιόλας! 

Υπάρχει και το άλλο. Από το φόβο μην μας πουν κόλακες, υπερβολικούς ή συμφεροντολόγους (ίσως το πιο σύνηθες) καταλήγουμε απαθείς. Υποψιαζόμαστε τον “καλό λόγο”, γιατί πολλές φορές έχει αποδειχθεί παγίδα, και χάνουμε την ουσία. Αρνούμαστε το φως γιατί δημιουργεί τις σκιές και παραμένουμε στο σκοτάδι. Και είναι τόσο απλό κάποιες φορές να σκορπίσεις το φως!

Ας μην τσιγκουνευόμαστε τον καλό λόγο! Ακόμα και στους πιο δικούς μας ανθρώπους, που τους ξέρουμε και μας ξέρουν όσο κανείς και πολλές φορές η επιδοκιμασία θεωρείται αυτονόητη. Δεν υπάρχει τίποτα πιο μη αυτονόητο από το αυτονόητο. Έχετε παρατηρήσει κι εσείς ότι κάποιες φορές λειτουργεί σαν πρόταση για να γλιτώσουμε την αμηχανία; Αν είμαστε λίγο πιο αυθόρμητοι και ειλικρινείς πρώτα με τον εαυτό μας θα γίνουμε και πιο ευτυχισμένοι στο σύνολο. 

Στην τελική σκεφτείτε πώς νιώθετε εσείς όταν επιβραβεύεται η προσπάθειά σας. Ε είναι ωραίο να λέμε κάτι όμορφο στους άλλους! 

Κατηγορίες
Σκέψεις/όνειρα

Κενά λόγια.

Διάβασα κάπου πρόσφατα πως είμαστε πλέον ό,τι λέμε και όχι ό,τι κάνουμε. Υποθετικά ο λόγος θα έπρεπε να έχει αποκτήσει μεγαλύτερη βαρύτητα στην εποχή των social media, γιατί οι λέξεις πλέον είναι αυτές που “χτίζουν” το προφίλ μας. Στην πράξη όμως, πόσο πιο εύκολο είναι, κρυμμένος πίσω από μια οθόνη, να λες πράγματα που γνωρίζεις πως δεν έχουν υπόσταση και αλήθεια; 

Προσοχή όμως: αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει πάντα αντιστοιχία των λόγων με τις πράξεις μας. Αντιθέτως σε ένα κόσμο όπου όλοι μιλάμε πολύ η αλληλουχία των λέξεων και των πράξεων αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Διευκρινίζω: μπορεί όλοι να έχουμε λόγο αλλά λίγες είναι οι πηγές αξιοπιστίας. 

Στις προσωπικές σχέσεις το φαινόμενο είναι πιο έντονο καθώς γνωρίζεις ακόμα καλύτερα τον απέναντί σου. Από μικροί μαθαίνουμε τη γνωστή ιστορία με τον βοσκό και τον λύκο. Όταν φωνάζεις για να κάνεις θόρυβο, “πνίγεις” τη στιγμή που θα χρειαστεί να ακουστείς.

Φυσικά τίποτα δεν είναι απόλυτο. Μεταξύ μας, θέλει μαεστρία για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις στην καθημερινότητα και τα λόγια πολλές φορές γίνονται όπλα στη φαρέτρα μας. Όπως όμως λέει και ο ποιητής “ο καθείς και τα όπλα του”. Aν, λοιπόν, δεν μπορούμε να χειριστούμε τη γλώσσα όπως αρμόζει και όπως αντιστοιχεί στον χαρακτήρα μας, καλό είναι να την αφήνουμε έξω από τον πόλεμο γιατί μάλλον θα χάσουμε. 

Είναι επίσης κοινό μυστικό πως πολλές φορές λέμε πράγματα που δεν εννοούμε απλά και μόνο για να προκαλέσουμε αντιδράσεις, να ζητήσουμε βοήθεια, να ακουστούμε. Κατανοητό, νομίζω δεν έχει ξεφύγει κανείς από αυτό. Το “πρόβλημα” έρχεται όταν γίνεται κατ’ εξακολούθηση χρήση αυτού του τρόπου με αποτελέσματα μάλλον αντίθετα από τα θεμιτά. Συνήθως είναι εύκολο να αντιληφθείς πότε κάποιος απλά επαναλαμβάνεται για να κάνει τον όποιο θόρυβο, καταλήγοντας να μη δίνεις την ίδια βαρύτητα στα λεγόμενα του. Και αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου πάντα, τεράστιο πλήγμα.  Από τα λίγα πράγματα που έχουμε είναι η αξιοπιστία μας. Ακόμα και σε αυτούς τους καιρούς, που συχνά το “φαίνεσθαι” δείχνει να νικάει το “είναι”, όλοι ξέρουμε την αλήθεια. Τόσο για τον εαυτό μας όσο και για τους γύρω μας. Σκεφτείτε μόνο σε ποιον άνθρωπο (αν είχατε επιλογή) θα απευθυνόσασταν σε μια πραγματική ανάγκη: σε κάποιον που θα εμπιστευόσασταν. Η εμπιστοσύνη είναι αλληλένδετη με την αξιοπιστία. Είναι κρίμα κάποια κενά λόγια να μας απομακρύνουν χωρίς λόγο. Γιατί τις περισσότερες φορές όσα λέμε και δεν εννοούμε είναι βαρύγδουπες εκφράσεις χωρίς βάση, που γνωρίζουμε και οι δύο πλευρές ότι δεν ισχύουν αλλά κανείς δεν έχει το θάρρος να το παραδεχτεί. Ο σεβασμός στη νοημοσύνη του συνομιλητή είναι εξίσου σημαντικό στοιχείο. Φανταστείτε μόνο πόσες “παρεξηγήσεις” (καθόλου δεν μ’ αρέσει αυτή η φράση) θα είχαμε γλυτώσει. 

Δε θα επεκτείνω την σκέψη μου σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο – ίσως κάποια άλλη φορά- γιατί εκεί τα πράγματα είναι ακόμα πιο σοβαρά κι επικίνδυνα (πόσα αμέτρητα παραδείγματα να υπάρχουν άραγε;).Νομίζω άλλωστε πως η μεγάλη εικόνα διαμορφώνεται από τις στιγμιαίες αντιδράσεις. Θα ήθελα να αποφύγω να γράψω ότι πρέπει να σκεφτόμαστε πριν μιλήσουμε γιατί το βρίσκω εξαιρετικά δύσκολο και απαιτεί μακροπρόθεσμη δουλειά και συνεχή προσπάθεια. Μπορούμε όμως να είμαστε πιο ειλικρινείς. Υπάρχουν εκατομμύρια λέξεις για να εκφραστούμε, δε χρειάζεται να επιλέξουμε τις σωστές, μόνο τις πιο αληθινές. Η αλήθεια δεν είναι αδυναμία. Εξάλλου για να βρεις τη λύση στο πρόβλημα πρέπει να ξέρεις το πρόβλημα.

Ο λόγος έχει δύναμη που μπορεί να μας ανυψώσει ή να μας πνίξει. Καλό είναι να προσπαθούμε να εκφραζόμαστε σωστότερα,  με μεγαλύτερη ειλικρίνεια και λιγότερες “κενές” λέξεις. 

Κατηγορίες
Σκέψεις/όνειρα

Μήπως ήρθε η στιγμή να δούμε τον εαυτό μας αλλιώς;

Έχετε δει όλα αυτά τα memes που δείχνουν πως μετά την καραντίνα θα βγούμε όλοι με επιπλέον κιλά και φυσικά μαλλιά; Κάποτε είχαμε, λέει, τα κρυφά σχολειά, τώρα έχουμε τα κομμωτήρια και τα κέντρα αισθητικής να ανοίγουν παράνομα. Άλλωστε είναι κι από τα πρώτα που θα ανοίξουν.

Παρατηρήσατε κι εσείς πώς τα posts με φωτογραφίες του τώρα μειώθηκαν πολύ; Θα μου πείτε ο κόσμος είναι μέσα στο σπίτι του αλλά όλοι ξέρουμε πως οι “influencers” δεν θα έχαναν ευκαιρία.

Όμως αυτό ακριβώς είναι που μας προσφέρεται τώρα. Η ευκαιρία να αναθεωρήσουμε ή μάλλον να αποκτήσουμε ολόδική μας προσέγγιση για όλα (μην ανησυχείς αν δεν το κάνεις, άλλωστε ίσως εσύ να χρειάζεσαι απλά να μην κάνεις τίποτα!). 

Το βασικό είναι ότι όλοι βρισκόμαστε στην ίδια ακριβώς κατάσταση. Δεν κοιτάει followers, κιλά και στυλ το κακό. Όλοι είμαστε στην ίδια τροχιά αλλά σίγουρα δεν είμαστε ίδιοι.

Και κάπως έτσι δίνουμε το πάτημα στον εαυτό μας να αφεθεί: “Έλα μωρέ, όλοι κλεισμένοι σπίτι είναι, θα τρώνε κι αυτοί πολύ, θα έχουν κι αυτοί ρίζα, θα βγούμε όλοι στο “ίδιο χάλι” το καλοκαίρι”. Μήπως όμως είναι αυτή η στιγμή να δούμε τα πράγματα αλλιώς;

Ας κοιταχτούμε λίγο καλύτερα στον καθρέφτη. Ίσως ανακαλύψουμε πως τα σπυράκια μας δεν είναι το πιο ενοχλητικό πράγμα αυτή τη στιγμή και ότι το φυσικό μας χρώμα μας πάει. Ίσως μέσα στο άγχος σου ξεχάσεις να βάλεις κονσίλερ όταν πας σούπερ μάρκετ και να αγοράσεις τις αγαπημένες σου σοκολάτες χωρίς να μετράς τις θερμίδες.

Εννοείται, να πας στο κομμωτήριο και όπου αλλού θες με την πρώτη ευκαιρία. Μην εξαρτάσαι όμως από αυτό για να σε αγαπήσεις.

Σε καιρούς χαλεπούς πάντα η αγάπη θα μας σώζει. Και πώς μπορούμε να κοιτάξουμε τους άλλους πριν αγαπήσουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας; Η “σημαντικότητα” στρέφει επιτέλους (για τους λάθος λόγους) την προσοχή της αλλού. Εκεί που οι άνθρωποι αναζητούν ένα αληθινό χαμόγελο κι όχι μία τέλεια εικόνα.

Όσο λοιπόν νιώθουμε εγκλωβισμένοι στα σπίτια μας, ας απελευθερώσουμε τον εαυτό μας. Ξεκινώντας από το σώμα μας. Μην αποφεύγετε τον καθρέφτη. Περάστε κάποιες στιγμές με εσάς, προσπαθήστε να βρείτε όσα σας αρέσουν πάνω σας και αποδεχτείτε ότι κανείς μας ποτέ δεν ήταν τέλειος. Προτιμήστε την αλήθεια, μην τη φτιασιδώνετε με άχαρα καλούπια. 

Ιεραρχίστε τη δική σας “σημαντικότητα”. Πόσο πιο σημαντικό είναι τώρα να είμαστε καλά, υγιείς και χαμογελαστοί; Και γιατί να μην παραμείνουμε έτσι; Δεν θα είναι πάντα εύκολο αλλά, αν αποδεχτούμε τον εαυτό μας με τα καλά και τα στραβά μας, ίσως να αρχίσουμε να ζούμε περισσότερο τη στιγμή, ουσιαστικά και αληθινά, χωρίς να περιμένουμε κάποια δυσάρεστη συνθήκη για να μας το υπενθυμίσει.

Κατηγορίες
Σκέψεις/όνειρα

5 + 1 πράγματα που (μου) συμβαίνουν με τις λίστες

Οι λίστες είναι ένα πολύ δημοφιλές είδος σύνταξης κειμένων για τα social media, μου είπε η Φωτεινή και φαίνεται να έχει δίκιο.

Υποσχέθηκα να γράφω κι εγώ λίστες.

Άλλωστε, πάρα πολλά χρόνια πριν, στη δουλειά μου, τα bullets αποδείχθηκαν η σωτηρία του επαγγελματικού μου μέλλοντος. Ούτε οι μισοί πελάτες δεν θα διάβαζαν τις προτάσεις που τους έκανα, αν άφηνα ελεύθερο σε κείμενο ροής το φλύαρο εγώ μου.

Ωστόσο, θέλω να καταγγείλω (για αρχή μόνο) 5 + 1 από τα πράγματα που έχω διαπιστώσει σχετικά με τις λίστες και πώς λειτουργούν για μένα:

  1. Ό,τι γράφω σε μια λίστα με θέμα, συχνά ταιριάζει και σε μια άλλη με άλλο θέμα. Να αγοράσω γάντζους για πετσέτες, είναι στη λίστα “δουλειές για το σπίτι” και στη λίστα “Ikea”. Τι κάνεις; Το γράφεις και στις δύο; Και το σβήνεις και από τις δύο; Δουλειά είναι αυτή;
  2. Πού είναι αυτή η λίστα (π.χ. με τις δουλειές για το σπίτι”, τώρα που έχω χρόνο, να κάνω καμία). Δεν είναι στα μαγνητάκια του ψυγείου, δεν είναι στο συρτάρι με τα στιλό και τα μπλοκάκια και σιγά μην ανοίξω τη μαύρη τρύπα που λέγεται τσάντα μου για να τη ψάξω. Τέτοιες στιγμές αμηχανίας, κάνω κρέπες, αν κάποιος πεινάει ή ζύμη για κρέπες, αν κάποιος πεινάσει. Λίστες και αηδίες…
  3. Όταν βλέπω λίστες άλλων με πράγματα που προτείνουν για συγκεκριμένες περιστάσεις (και αυτό συμβαίνει στα social media), νιώθω συχνά πολύ άχρηστη – τεμπέλα – βαρετή. Όλα αυτά τα κάνετε βρε παιδιά, ή θέλετε να τα κάνετε; Ή τα γράφετε για να μας διευκολύνετε πραγματικά; Μπορεί.
  4. Είναι και αυτό με την αριθμητική παγίδα και τη σημειολογία των αριθμών – πολύ μαρκετίστικο: 5 πράγματα, σημαίνει 5 βασικά και τέλος, καθάρισες. 10 πράγματα, σημαίνει ψάχτηκες κιόλας, μπράβο. 7 πράγματα, είσαι της κλασσικής σχολής, λιτός αλλά πλήρης. 100 πράγματα, σημαίνει σβήσε όλες τις άλλες λίστες, τις μαζέψαμε εδώ εμείς για σένα. Χ + 1 πράγματα, σημαίνει ότι το tip του αιώνα το ξεχωρίσαμε εμείς και πάρτο έτοιμο – μόνο αυτό, αν βιάζεσαι.
  5. Ό,τι γράφω σε μία λίστα, με εξαίρεση ίσως τα ψώνια του σούπερ μάρκετ, είναι σαν να έχει ήδη γίνει. Το έγραψα, άρα είμαι οκ, το παραδέχομαι ότι πρέπει να γίνει, έκανα το χρέος μου απέναντι στον εαυτό μου (και τους άλλους, καμιά φορά), τέλος. Πολύ συχνά πέφτω σε αυτή την παγίδα της άμεσης ανακούφισης, η οποία παίζει με τις υποκειμενικές διαστάσεις του χρόνου και άλλα μεταφυσικά και ξαφνικά καταγράφεται κάπου στο μυαλό μου σαν να έγινε. Δεν έγινε. Και δεν γίνεται τελικά.

Όποιος βαριέται να ζυμώσει, πέντε μέρες κοσκινίζει, έλεγε η γιαγιά μου και νομίζω ότι μου απευθυνόταν. Με σαφή υπονοούμενα περί λιστών.

+1: Οι λίστες είναι ένα ανακουφιστικό διάλειμμα φαντασίωσης. Και όταν κάνω τις δικές μου και όταν διαβάζω άλλων. Βλέπω τον εαυτό μου στο μέλλον, σε ένα μέλλον που υπόσχεται ωραίες, χαρούμενες και ξέγνοιαστες στιγμές. Πιο τακτοποιημένα συρτάρια, πιο παραγωγική δουλειά, πιο δουλεμένα outfits με λιγότερο πηγμένες ντουλάπες, πιο ωραία μουσική στο σπίτι, πιο ενδιαφέρουσες οικογενειακές δραστηριότητες, πιο πολύ ικανοποίηση για όσα έφτιαξα μόνη μου – επαναχρησιμοποίησα επιτυχώς – εξοικονόμησα. Κι έτσι ξαφνικά, αισθάνομαι καλύτερα. Σκεφτόμενη ότι ίσως κι εδώ οι αναλογίες μεταξύ ονειροπόλησης και δράσης ορίζουν το καλό αποτέλεσμα και όχι τα υλικά.

(Το +1 της γιαγιάς μου ήταν η αγκαλιά της).

Κατηγορίες
Σκέψεις/όνειρα

Να νικήσουμε μαζί

Λένε πως δεν πρέπει να κρίνεις την ευτυχία κάποιου πριν δεις το τέλος του.

Διαβάζουμε πως στην Ιταλία (πλέον όχι μόνο) άνθρωποι που νοσούν, καλούνται να αντιμετωπίσουν το τέλος μόνοι τους. Ναι, είναι άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, ίσως πάνω από τα 80. Ξέρετε, λέμε συχνά πως η ηλικία είναι απλά ένα νούμερο, όμως κάπου το ξεχνάμε αυτό και “διαγράφουμε” ανθρώπους κρίνοντας από έναν αριθμό. Προφανώς σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία, όπως αυτή που διανύουμε, τίθενται προτεραιότητες. Καλώς – κακώς δεν έχω κανένα δικαίωμα να κρίνω. 

Γράφω αυτό το κείμενο ένα βράδυ πριν παραβρεθώ και εγώ σε μία μοναχική κηδεία. Νιώθω θυμό που άνθρωποι (ανεξαρτήτως αιτίας) φεύγουν αθόρυβα και αθέατα. Υπήρξαν για κάποιον μάνα ή πατέρας, κόρη ή γιος, σύντροφοι, παππούδες, φίλοι, αδέρφια, συμμαθητές και τόσα άλλα. Τους αξίζει το αντίο που οι ίδιοι διαμόρφωσαν με τον τρόπο ζωής τους και τις επιλογές τους και όχι αυτό που έτυχε.

Η ιστορία είναι σκληρή και το πότε θα δείξει τα νύχια της κανείς δεν το ξέρει . Όμως αυτή τη φορά έχουμε τη μοναδική ευκαιρία να επιλέξουμε την τύχη μας. Ρωτήστε ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους, τι θα έδιναν για λίγες στιγμές ακόμα μαζί τους.

Θα πρέπει να σταματήσουμε να παραπονιόμαστε (όσο είναι εφικτό στα πλαίσια της ανθρώπινης δύναμης) και να συνειδητοποιήσουμε πόσο τυχεροί είμαστε μέσα στην ατυχία μας. Μπορούμε να κερδίσουμε τον χρόνο. Αναλογιστείτε λίγο τι σημαίνει αυτό. Τι δύναμη έχουμε. Και είναι νικηφόρα γιατί προκύπτει απ΄το “μαζί”. Σκεφτείτε τους αγαπημένους σας και τους αγαπημένους των αγαπημένων σας και ούτω καθεξής. 

Μπορούμε να κερδίσουμε χρόνο για όσους τον χρειάζονται. Πρακτικά: αγκαλιές, γέλια, φιλιά, πειράγματα, ιστορίες, επιτυχίες, δάκρυα που θα μοιραστούμε με αυτούς. Καλούμαστε να σώσουμε τον πιο πολύτιμο θησαυρό μας.

Μην γελιέστε με νούμερα, ηλικίες και λοιπά δημογραφικά στοιχεία. Οι συγκυρίες αλλάζουν και το “αυτοί” γίνεται “εμείς” μέσα σε λίγες στιγμές. Μπορούμε να κερδίσουμε αν επιλέξουμε το μαζί. Και αν το κάνουμε συνειδητά η νίκη αυτή θα έχει άλλη αξία.

Κατηγορίες
Σκέψεις/όνειρα

Δεν πειράζει να μην κάνεις κάτι αυτές τις μέρες!

Όταν καταλάβαμε όλοι ότι οι μέρες που έρχονται θα μας βρουν στο σπίτι μας με άπλετο ελεύθερο χρόνο οι περισσότεροι από εμάς άρχισαν να σκέφτονται όλα τα πράγματα που ήθελαν τόσο καιρό να κάνουν. Να τακτοποιήσω επιτέλους την ντουλάπα μου, να καρφώσω εκείνους τους πίνακες που έχουν γίνει μόνιμοι πάνω στο καλοριφέρ, να δοκιμάσω την συνταγή που είχα κρατήσει…. και η λίστα δύσκολα τελειώνει. 

Όμως οι μέρες ανεξήγητα περνάνε και τίποτα από όσα έλεγες πώς θα κάνεις δεν έχει γίνει. Το άγχος φυσικά μεγαλώνει όταν ακούς άλλους να μαθαίνουν κινέζικα άνευ δασκάλου και να έχουν τακτοποιήσει τα μπλουζάκια τους με βάση το χρώμα τους. Το θέμα είναι πως όντως δεν καταλαβαίνεις πώς κυλάει ο χρόνος ενώ έχεις πραγματικά τη διάθεση να το κάνεις. Ή όχι;

Πέρασα από πολλές φάσεις για να μπορώ να σου πω πως δεν πειράζει να περάσουν κάποιες μέρες με εσένα στον καναπέ. Είναι εντάξει να μην είσαι δημιουργικός και παραγωγικός όπως ακούς πώς θα έπρεπε να είσαι. Είναι εντάξει να περάσουν μέρες χωρίς να κάνεις τίποτα απολύτως.

Κι αν νομίζεις ότι και αυτό είναι απλό, δεν είναι για όλους μας. Εάν είσαι και εσύ από αυτούς που δεν ξέρουν να ζουν χωρίς άγχος και νιώθουν τύψεις όταν κάθονται, ήρθε η ώρα να χαλαρώσεις. Και είσαι ήδη πολύ τυχερός εάν έφτασες ως εδώ χωρίς να σε ανάγκασε το ίδιο σου το σώμα να το κάνεις. 

Υπάρχει αυτή η “καταπίεση” γύρω μας (ή πολλές φορές από μέσα μας) ότι πρέπει να είμαστε πολυπράγμονες, να κάνουμε χίλια διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα και να τα κάνουμε καλά. Ακόμα και στον κενό από υποχρεώσεις χρόνο πρέπει να έχεις ένα χόμπι , να αποκτήσεις διαφορετικά skills, ή ακόμα και να έχεις έννοια για το τι πρέπει (θέλουν) να κάνουν οι άλλοι. 

Πόσες φορές έχεις πει δεν μου φτάνει η μέρα; Εάν κάτσεις και το σκεφτείς θα δεις ότι στο πέρας της ιστορίας είναι αστείο να επικαλούμαστε ότι χρειαζόμαστε επιπλέον χρόνο, όχι για να απολαύσουμε αυτά που έχουμε αλλά για να κάνουμε και άλλα. Πίστεψε με έχω πει πολλές φορές ότι δεν προλαβαίνω και το εννοούσα. Όταν αναγκάστηκα να κάνω ένα βήμα πίσω είδα πως και χρόνο έχουμε και μεγαλύτερη ποιότητα έχουν οι πράξεις μας όταν ξέρουμε πότε να σταματάμε. 

Τώρα λοιπόν που όλοι ψάχνουν πώς να γεμίσουν τον χρόνο τους ίσως είναι η ευκαιρία σου να μην κάνεις τίποτα! Χαλάρωσε όπως εσύ επιλέξεις χωρίς περιορισμούς (μέσα στο σπίτι πάντα!) και σκέψου μήπως τελικά δεν πειράζει να μην τα προλαβαίνεις όλα. Και εάν νιώσεις πως χάνεις τον πολύτιμο χρόνο σου θυμήσου πως αυτό που καλό θα ήταν να κερδίσουμε από αυτήν τη δοκιμασία, είναι η ουσιαστική ιεράρχηση των αναγκών και των θέλω μας.