Κατηγορίες
Ημερολόγιο

Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία

 

Χαζεύοντας τηλεόραση τις προάλλες έπεσα σε ένα εορταστικό ρεπορτάζ ενόψει της 25ης Μαρτίου, όπου παρουσιαζόταν οι επίσημες στολές των Ευζώνων της Προεδρικής φρουράς. Όταν έφτασε η ώρα να περιγράψουν το “φάριο” (καπέλο), αναφέρθηκε πως κάθε κλωστή της μακριάς μαύρης φούντας συμβολίζει τον Έλληνα και πως ο κόμπος είναι τόσο σφιχτός όσο ο δεσμός των Ελλήνων μπροστά στα δύσκολα…

Μεγαλώνουμε έχοντας τις εθνικές επετείους στο μυαλό μας κυρίως ως γιορτές και αργίες. Ό,τι γνωρίζουμε για αυτές είναι κυρίως από το σχολείο και αυτό με το μυαλό μας στην παρέλαση και τη βόλτα μετά. Μπορεί να δίνουμε στις μέρες αυτές πιο εορταστική ατμόσφαιρα αλλά δεν παύουν να είναι μέρες μνήμης, που μας δίνουν την αφορμή για συζήτηση και περίσκεψη.

Πολλές φορές διαβάζοντας ιστορία σκέφτομαι αν εμείς θα παίρναμε τη σωστή απόφαση, αν θα ήμασταν στο σωστό στρατόπεδο. Η πρώτη αυθόρμητη απάντηση είναι “εννοείται”,  όταν όμως συνθέτεις τα γεγονότα και τις καταστάσεις, η απάντηση μπορεί να είναι τρομακτική.

Κάθε εποχή έχει τις δυσκολίες, τις απαιτήσεις της. Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της. Δεν μπορούμε να κάνουμε βιαστικές και επιφανειακές αντιστοιχίες. Κανένας πόλεμος δεν είναι ίδιος, κάθε στιγμή αλλάζουμε. Δεν ξέρω αν προχωράμε πάντα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά προχωράμε.

Γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821 και ίσως να ακούγονται πολλά, αλλά αν το σκεφτούμε είναι τα μισά χρόνια απ’ όσα κράτησε η σκλαβιά. Είναι τόσο μακριά αλλά και τόσο απροσδόκητα κοντά.

Θα μου πείτε τα τελευταία 200 χρόνια έγιναν όσα δεν έγιναν σε αιώνες. Θα σας πω, όμως, ότι αν γυρνούσαμε πίσω π.χ. στην κλασική εποχή, το ίδιο θα ακούγαμε να λένε.

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι το εύπλαστο του ιστορικού χρόνου αλλά και η δύναμη που χρειάζεται για να το αντιμετωπίσεις.

Κάθε επανάσταση απαιτεί να κάνεις την υπέρβαση του χρόνου. Να δεις την ύπαρξή σου ως κάτι προσωρινό και να ταχθείς κατά της καθημερινότητας. Αν θεωρείται αυτονόητο ότι η Επανάσταση κάποια στιγμή θα γινόταν, θα πρέπει να σκεφτούμε πόσες επαναστάσεις δεν έγιναν ποτέ και πόσες ακόμα δε θα γίνουν ποτέ.

Η δύναμη (όπως και αν οριστεί) δε δίνεται απλόχερα, συνήθως μοιράζεται φειδωλά στους μικρούς και σπάταλα στους μεγάλους. Είναι συνήθως κληρονομική αλλά δύσκολα είναι τυχαία.

Δεν ξέρω να πω πώς μπόρεσαν αυτοί οι άνθρωποι, που όσο κοινότυπο και να ακούγεται ήταν οι παππούδες των παππούδων μας, να αφήσουν το εγώ και να εστιάσουν στο εμείς. Πώς μπόρεσαν να διεκδικήσουν τη δύναμή τους. Ίσως (το πιο πιθανό δηλαδή) να μην υπάρχει μια απάντηση.

Σκέφτομαι όμως ότι υπάρχει και για μας η δυνατότητα και μάλιστα πολύ πιο ανώδυνα (χωρίς αυτό να υποτιμάει τις δυσκολίες της εποχής μας): να κάνουμε τη δική μας επιλογή. Όχι μέσω του πολέμου αλλά ναι, μέσω της επανάστασης. Να δώσουμε το δικό μας καθημερινό αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Να αποποιηθούμε το εγώ και να προσπαθήσουμε για το εμείς. Να ξαναορίσουμε ακόμα καλύτερα το “εμείς”, φροντίζοντας να μην αφήσουμε κανέναν έξω από αυτό.

Νομίζω όλοι φοβόμαστε μη γίνουμε εμείς οι παράπλευρες απώλειες. Γιατί, αν κάποιος μας εξασφάλιζε με βεβαιότητα ότι αν χαθούμε η θυσία μας θα αναγνωριστεί ως τέτοια και θα περάσουμε στην Ιστορία, πολλοί θα ήμασταν μπροστάρηδες και έτοιμοι για αυτό.

Κανείς όμως δεν εξασφάλισε στον Κολοκοτρώνη τη μοίρα του, κανείς δεν του εξασφάλισε αγάλματα και ποιήματα. Για κάθε ήρωα της Ιστορίας που μνημονεύουμε ονομαστικά υπάρχουν χιλιάδες που χάθηκαν μέσα στην ανωνυμία τους.

Ο άγνωστος στρατιώτης ήταν αυτός που μας έδωσε την ελευθερία μας. Και όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται, το να χαθούμε χωρίς ταυτότητα ή αναγνώριση, η επιλογή να το κάνουμε είναι αυτή που δίνει τον τίτλο του ήρωα.

Χρειαζόμαστε Κολοκοτρώνηδες και Μπουμπουλίνες για να πάμε μπροστά. Κανένας “ανώνυμος” δεν μπορεί να πετύχει μόνος, χρειάζεται πάντα κάποιος να φέρει την ευθύνη πιο πολύ από τους άλλους. Όμως κάνενας δεν είναι πιο ήρωας από τον άλλον.

Υπάρχουν πολλά να μνημονεύσουμε και να μάθουμε από την Επανάσταση του 1821. Ο καθένας μας μπορεί να βρει αυτό που τον αγγίζει. Όλοι μας όμως έχουμε το “χρέος” (και χρησιμοποιώ τη λέξη με πολύ σεβασμό στο νόημα που της έδωσε ο Καζαντάκης) απέναντι στο “εμείς” που δεν μπορεί να υπάρχει αν δε σεβόμαστε και τιμάμε το “εγώ“.

Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία και μας αξίζει η προσπάθεια…

 

 

Κατηγορίες
Ημερολόγιο

Σεπτέμβρης, 2020

Πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί αλλάζουμε χρόνο τον Ιανουάριο και όχι τον Σεπτέμβρη. Αν το σκεφτείτε, θα ήταν πιο λογικό. Προηγείται ένα μεγάλο “διάλειμμα”, πρέπει να πάρουμε νέες αποφάσεις, θέτουμε στόχους, αγχωνόμαστε, ενθουσιαζόμαστε, ξεκινάμε και εν τέλει καταλήγουμε πάλι στη ρουτίνα μας.

Σε κάθε περίπτωση ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας της “αρχής”. Ανασυντασσόμαστε, οργανωνόμαστε και ξεκινάμε. Ίσως φταίει ότι συμπίπτει με την έναρξη του σχολικού έτους και μας παρασύρει όλους.

Όμως ξέρουμε όλοι ότι αυτός ο Σεπτέμβρης είναι αλλιώτικος. Δεν ξέρεις από πού και πώς να ξεκινήσεις. Είναι που όλα μείνανε στη μέση και τώρα είναι πιο δύσκολο από συνήθως να βρεις την άκρη. Γιατί κακά τα ψέματα, όσο και να αγαπάς τις νέες αρχές (που πάντα θα έρχονται), συνοδεύονται από άγχος, φόβο και λίγη ανασφάλεια. Αυτό μάλλον όμως τις κάνει σημαντικές.

Οπότε φέτος τα πράγματα είναι λίγο περίεργα – ναι, η λέξη “περίεργα” νομίζω αρμόζει πλήρως στην κατάσταση. Η αβεβαιότητα μπορεί να κυριαρχεί αλλά ίσως είναι μια ευκαιρία να μάθουμε να τη διαχειριζόμαστε και να την αντιμετωπίζουμε στα ίσια. Δεν είναι καιρός για υπεκφυγές. Η προσαρμοστικότητα (η πιο εντυπωσιακή αρετή κατά τη γνώμη μου) είναι το φετινό μας task.

Ο Σεπτέμβριος σηματοδοτεί για πολλούς την επιστροφή στην “κανονικότητα”. Σιχαίνομαι αυτή τη λέξη και να που αυτή η χρονιά με δικαιώνει. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανατρεπτικό από την καθημερινότητα, τίποτα πιο αντικανονικό από την κανονικότητα. Όλα ανατρέπονται ανά πάσα ώρα και στιγμή. Πάντα συνέβαινε αυτό, απλά τώρα είναι πιο εύκολο να το διακρίνουμε. Και τώρα που όλα συμβαίνουν πιο γρήγορα σίγουρα είναι για όλους μας πιο δύσκολο να το διαχειριστούμε. 

Είναι παράξενο πώς πράγματα αυτονόητα, που σηματοδοτούνταν με την αρχή του μήνα, πλέον είναι στον αέρα ή έχουν ήδη καταργηθεί. Παρόλα αυτά όλοι μας συνεχίζουμε να προετοιμαζόμαστε για αυτήν τη νέα αρχή χωρίς να ξέρουμε πώς, τι και πότε. Δεν πειράζει, όλα θα γίνουν. Διαφορετικά, με νέες συνθήκες και συνήθειες αλλά θα γίνουν. 

Με έναν καφέ, με λίγους καλούς φίλους, με νέες προκλήσεις ας κάνουμε (κι) αυτό το μήνα δικό μας. Με τα καλά του και τα κακά του. Ποιος λέει ότι η ζωή δεν μπορεί να είναι ωραία ακόμα και με μάσκα;

Καλό μήνα, καλή αρχή!

Κατηγορίες
Ημερολόγιο Τρίτη ηλικία

Η ανακοίνωση

Με τις πρώτες συζητήσεις που κάναμε με τη Φωτεινή Τ. για να ξεκινήσουμε το Blog, ήξερα ότι ένα από τα θέματα που ήθελα να ασχοληθούμε ήταν η τρίτη ηλικία. Έχω πολλή αγάπη και σεβασμό για τους παππούδες και τις γιαγιάδες αυτού του κόσμου γιατί πρώτα από όλα έχω λάβει απεριόριστη αγάπη από τους δικούς μου. 

Όταν όλο αυτό πήρε σάρκα και οστά, άρχισα να σκέφτομαι ότι κάπως θα φτάσει στα αυτιά τους τι κάνω και πως γράφω για αυτούς, οπότε αποφάσισα να τους προλάβω και να τους εξηγήσω το πώς και το γιατί. 

Βρήκα την ευκαιρία ένα απόγευμα όπου, πάντα με αποστάσεις, ο παππούς και η γιαγιά Φ. ήρθαν στην αυλή για βόλτα. Ξεκίνησα δυναμικά: “Γιαγιά θα γίνω Blogger”. Περίμενα να με ρωτήσει τι είναι αυτό, πονάει κ.τ.λ. Άλλη μια φορά όμως ξεγελάστηκα. Η γιαγιά Φ. απάντησε τελείως ψύχραιμα πως κάπου το έχει ακούσει αυτό. Φαντάστηκα πως το μπερδεύει με κάτι άλλο. Κατάλαβα ότι πάλι την πάτησα όταν με ρώτησε γιατί θέματα θα γράφω. Στιγμιαία σοκαρίστηκα με τις γνώσεις της, της εξήγησα πως ένα από τα θέματα που θέλω να γράφω είναι για την τρίτη ηλικία και κατά συνέπεια και για αυτούς. Τη ρώτησα (με τελείως αθώο ύφος) αν μ’ αφήνει. Αφού αναρωτήθηκε αν όντως ανήκει στην τρίτη ηλικία, γέλασε λίγο αμήχανα και είπε πως μου δίνει την άδεια, γελώντας. 

Update: κάποιος τους είπε ότι γράφω για αυτούς. Το ενδιαφέρον για περισσότερες λεπτομέρειες μεγάλωσε. Θέλουν να δουν τι λέω. Δεν ξέρω πώς θα πάει αυτό.

Η άλλη γιαγιά μου πάλι, όταν το άκουσε μέσω τηλεφώνου, έδωσε την εξής απάντηση : “Εγώ θέλω να μην κουράζεσαι και να μη δουλεύεις πολύ”. Κλασική, αγαπημένη γιαγιά. Δεν έχουν υπάρξει περαιτέρω αντιδράσεις ακόμα. Αναμένουμε. 

 Οι αντιδράσεις των γιαγιάδων μου, στο μυαλό μου τουλάχιστον, επιβεβαιώνουν γιατί οι αποτελούν ιδιαίτερο θέμα. Οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας (συγγνώμη, γιαγιά αλλά τυπικά και μόνο εκεί ανήκεις κι εσύ) έχουν γνώσεις, ενδιαφέροντα και άποψη που θα σε εκπλήξουν ενώ σου δίνουν τα πάντα (ακόμα και την άδειά τους για να γράφεις για αυτούς) αρκεί να είσαι καλά. Σίγουρα δεν είναι όλοι έτσι (άλλωστε οι γενικεύσεις πολλές φορές δημιουργούν σύγχυση), αλλά πρέπει να τους δώσουμε την ευκαιρία να παρουσιάσουν οι ίδιοι ποιοι είναι. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που διψούν για ελάχιστη προσοχή και είναι διατεθειμένοι να στο επιστρέψουν πολλαπλά πίσω με απεριόριστοι αγάπη. Για αυτούς τους ανθρώπους θα μιλάω και θα προσπαθώ να τους δώσω φωνή… Τουλάχιστον μέχρι να μου κλέψει τη “δουλειά” η γιαγιά μου!

Κατηγορίες
Ημερολόγιο

Ένας διαφορετικός Μάης

Κάθε Μάης της μέχρι τώρα ζωής μου ήταν γεμάτος δράση, αγωνία και τρέξιμο. Πραγματικά δε θυμάμαι ούτε έναν Μάη ήρεμο, με πρόγραμμα και ρουτίνα. Δεν ήταν απλά ένας μήνας αλλά ο τελικός προορισμός μιας μεγάλης προσπάθειας. Ακόμα κι όταν ήμουν πολύ μικρή και απλά ήμουν θεατής της προσπάθειας. 

Και φέτος έτσι θα έπρεπε να είναι. Πιθανόν τώρα θα μάλωνα με κάποιον γραφίστα, θα είχα περίπου 100 κλήσεις την ημέρα στο κινητό μου, θα είχα άγχος πάνω από αυτό που νόμιζα ότι μπορώ να αντέξω και σίγουρα δεν θα είχα χώρο στο κεφάλι μου για τίποτα άλλο.

Και πάλι όμως θα είχα καιρό να δω τους φίλους μου, το σπίτι μου, τον κόσμο έξω. Ο χρόνος πάλι θα μετρούσε αντίστροφα και οι μέρες που θα περίμενα και που για αυτές υπέμενα και δούλευα θα ερχόταν σύντομα! Παράξενο, τώρα που το συνειδητοποιώ, πόσα κοινά έχει η δράση με την αδράνεια. 

Μου λείπουν εκείνες οι μέρες κι ας γκρινιάζω συχνά για αυτές. Γιατί είχαν έναν σκοπό, έναν στόχο μεγαλύτερο από εμένα. Γιατί πάντα έφτανα στο τέρμα, στα γέλια, στις αγκαλιές, στην ανακούφιση και σε στιγμές που δύσκολα αποτυπώνονται και δεν είναι της παρούσης.

Όταν σκεφτόμουν πως χρειάζομαι περισσότερο χρόνο, σίγουρα δεν εννοούσα αυτό και σίγουρα όχι τώρα. 

Συχνά έλεγα πως Μάιο μήνα δεν έζησα. Δεν ξέρω τι κάνουν οι υπόλοιποι άνθρωποι τέτοιες μέρες, οι δικοί μου άνθρωποι πάντως τρέχουν, οργανώνουν, στήνουν τέντες, είναι στρατηγοί και στρατιώτες. Και τώρα που είναι αλλιώς,  μοιάζουν κενές και ανούσιες αυτές οι μέρες. Το ξέρω πως δεν είναι. Είναι ιδιαίτερες, ιστορικές κι εύχομαι να μείνουν ως σπουδαίες. 

Πάλι όμως δεν θα δω τι σόι μήνας είναι αυτός! Μάλλον για μένα θα είναι πάντα “ο μήνας”. 

Θα θυμάμαι κάθε Μάη της ζωής μου με λεπτομέρεια, όμως ο φετινός θα ανήκει, μόνος του, σε μια κατηγορία που δεν ξέρω πώς να περιγράψω. Παράξενος, ήρεμος, με μια διαφορετική αναμονή που ελπίζουμε να οδηγήσει κάπου. Θα δείξει.

Κατηγορίες
Ημερολόγιο

Πάσχα 26 Μαΐου.

Πάσχα πέρσι κάναμε στο χωριό της Φωτεινής. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Περάσαμε και πάλι τόσο ωραία, που ευχηθήκαμε όλοι και του χρόνου να το ξανακάνουμε. 

Στο τηλέφωνο από το σπίτι ανταλλάξαμε τις φετινές ευχές. Λέγαμε με τη Μ., τη μαμά της Φωτεινής, τι ωραία που ήπιαμε το πρώτο – και καλύτερο – τσίπουρο στον πάγκο της κουζίνας, με προτροπή και παραδειγματική συμμετοχή της γιαγιάς Ε., ετοιμάζοντας τους μεζέδες για το τραπέζι στην αυλή. Εκεί έψηναν οι υπόλοιποι, με πρωτοστατούντα τον ωραίο παππού της Φωτεινής, τη γιαγιά Φ. με τη βασιλική ψυχή και τους υπόλοιπους να κλέβουν κοψίδια για δήθεν δοκιμή, αν έγινε ή θέλει λίγο ακόμα.

Πιστεύω όλοι αναπολήσαμε προηγούμενα ωραία Πάσχα φέτος, που ήταν όλα τόσο διαφορετικά και πέρα από κάθε μας πρόβλεψη. Εμένα με πήρε λίγο από κάτω, ομολογώ και παραιτήθηκα μελοδραματικά από διάφορα που θα μπορούσα να είχα κάνει για να φέρω λίγη χαρά στο σπίτι μας. Τι ντροπή και πόσο άδικο για τους υπόλοιπους της οικογένειας. Να και κάτι ακόμα που θα πρέπει να μου συγχωρήσουν, πιθανότατα αντισταθμίζοντάς το με τις ποσότητες χλωρίνης που σκορπίζω με ζήλο καθημερινά στο όνομα της υγιεινής όλων μας.

Αλλά δεν θέλω να πω για το Πάσχα. Με αφορμή αυτό, θέλω να θυμηθώ λίγα από αυτά τα ωραία που ζούμε κάθε φορά που είμαι στο χωριό της Φωτεινής και στο σπίτι των γονιών της. Τα καταγράφω στη μνήμη μου πάντα με απενοχοποιημένη βουλιμία, ως θεραπευτικά ερείσματα για προσεχή χρήση σε δύσκολες στιγμές.

Το σπίτι των γονιών της Φωτεινής είναι σε ψηλό σημείο του χωριού, με αυλή και θέα στο Παγγαίο και στον κάμπο. Το έφτιαξαν με σεβασμό στον εαυτό τους και πίστη στους ανθρώπους και στο μέλλον. Μεγάλη ιστορία, όχι της παρούσης. Χωράει όποιον αγαπάνε, δηλαδή τον κόσμο όλο. Ο οποίος και έρχεται. Μπαινοβγαίνει, δίνει και παίρνει φαγητό, ποτό, πολύ συναίσθημα και απίθανες ιδέες και απόψεις επί παντός επιστητού. Κάποιοι κοιμούνται κι εκεί, στο υπόγειο, στον καναπέ, στην πολυθρόνα – κρεβάτι του παιδικού, όπου στρώνεται σεντόνι γενικώς. Από αυτούς είμαστε και εμείς. 

Εκεί έχουμε γνωρίσει και άλλους πολλούς, συγγενείς και φίλους της οικογένειας. (Για να χωρούν τα σημαντικά σημεία των καταγραφών στο μυαλό μου, τα περισσότερα ονόματα τα ξεχνώ. Έτσι αναγκάζω πολλές φορές τους ανθρώπους να συμπληρώνουν δίπλα στα ονόματα και άλλα στοιχεία, για να καταλάβω για ποιον μιλάμε. Αλλά τα σημαντικά για μένα – και για τη ψυχοθεραπευτική χρήση που τα προορίζω – είναι άλλα). Έχουμε γνωρίσει λοιπόν γείτονες και συγχωριανούς που περνούν για ένα γεια και για τα νέα του χωριού πίνοντας και κάτι στα όρθια, το θείο της Φωτεινής, που ζει με την οικογένειά του στην Αμερική, τους κουμπάρους των γονιών της και τα αγόρια τους που ζουν στην Κοζάνη, συναδέλφους τους εκπαιδευτικούς από την Κατερίνη, το Ηράκλειο, την Κωνσταντινούπολη και το Γιοχάνεσμπουργκ. Έχουμε στρωθεί στο τραπέζι για φαγητό και στο κιόσκι για καφέ και έχουμε ξεχαστεί. Έχουμε μάθει τις δικές τους ιστορίες και έχουμε δει τη ζωή μας να προβάλλεται στα δικά τους μάτια, μοιάζοντας διαφορετική ξαφνικά και στα δικά μας μάτια. Έχουμε παίξει εκ περιτροπής με τα playmobil που ο μπαμπάς της Φωτεινής με φροντίδα κράτησε σε άριστη κατάσταση από τα παιδικά του χρόνια για τα δικά του παιδιά (και για πολλά άλλα, όπως το δικό μας, από ό,τι φάνηκε). Έχουμε αποκοιμηθεί μπροστά στην τηλεόραση. Έχουμε αναρωτηθεί κατ’ επανάληψη γιατί δεν έπιασε η φλαμουριά στον κήπο, ενώ όλα τα άλλα έχουν οργιάσει. Έχουμε παίξει μπάλα, έχουμε χορέψει και έχουμε πέσει με τη σειρά όλοι ανεξαιρέτως από την αιώρα στο γρασίδι της αυλής.

Έχουμε νιώσει σαν στο σπίτι μας, αυτή την έκφραση εμείς την έχουμε κάνει βίωμα τόσες φορές. Αναρωτιέμαι αν έχω καταφέρει να προσφέρω το αντίστοιχο έστω και λίγο στους δικούς μας φίλους και φιλοξενούμενους. Κι αν όλες αυτές τις στιγμές, σημαντικές ή ασήμαντες – ποιος μπορεί να πει τελικά – έχω την ικανότητα, εκτός από το να τις καταγράφω και να τις ανακαλώ με λαχτάρα, να τις δημιουργώ και να τις προσφέρω κιόλας. Πηγαία και αβίαστα, όπως το κάνουν οι άνθρωποι στο σπίτι της Φωτεινής.

Αυτό το σπίτι, συνειδητοποιώ τώρα, είναι το πιο κοσμικό μέρος που έχω βρεθεί και στο οποίο νιώθω ότι μπορώ να ανήκω κι εγώ.

Με τη Μ. κλείσαμε το τηλέφωνο των φετινών αναστάσιμων με γέλια και δάκρυα, από την αγάπη μας η μία για την άλλη. Η γιαγιά Ε. με σοφία έμφυτη και λαξευμένη από την εμπειρία, μετέθεσε το κοινό μας Πάσχα στις 26 Μαΐου. 

Κατηγορίες
Ημερολόγιο

Τα γενέθλια

Τα γενέθλια είναι η προσωπική μας Πρωτοχρονιά, λένε, και προσωπικά μ’ αρέσει πολύ η ιδέα να κάνεις κάποιον να νιώθει ξεχωριστός και μοναδικός (εντάξει, είναι και μια καλή αφορμή για να σκέφτομαι και να οργανώνω εκπλήξεις και events). 

Έχουν ηλικία τα “γενέθλια” ή μάλλον σωστότερα ο εορτασμός τους; ΟΧΙ! 
Τι πιο ωραίο από το να γιορτάζεις και να τιμάς τους ανθρώπους που αγαπάς; 

Ειδικά οι μεγαλύτεροι σε ηλικία (που στην αρχή μπορεί να κάνουν πως δεν θέλουν) το χαίρονται με την καρδιά τους. 

Έτσι κι εγώ με τη μαμά μου βάλαμε τα αθλητικά μας (γελάει ο κόσμος), πήραμε ένα κεράκι,  ενημερώσαμε το κράτος για τα πλάνα μας (6 σ’ ευχαριστούμε) και περπατήσαμε (πρέπει να πω τρέξαμε;) μέχρι τη γιαγιά μου που είχε γενέθλια! 
Το περίπτερο, ευτυχώς, ήταν ανοιχτό και πήραμε ένα παγωτό, το αγαπημένο της, ( κι ένα για μένα) για να της κάνουμε έκπληξη μ’ αυτή τη μίνι τούρτα! Είχαμε και plan b: ένα μήλο, στο οποίο θα μπήγαμε το κεράκι(!)
Εννοείται πως στο δρόμο συναντήσαμε άλλους “συναθλητές” που ξέφυγαν για λίγο από το σπίτι τους. Μάλιστα κοντά στο σπίτι της γιαγιάς μου βρήκαμε και μια φίλη της μαμάς μου και την προσκαλέσαμε στα γενέθλια! 
Έτσι εμείς στο δρόμο (μακριά η μία από την άλλη) τραγουδούσαμε το γνωστό άσμα και η γιαγιά μου από την πόρτα χαμογελούσε περήφανα. 

Εννοείται πως όταν μιλούσαμε στο τηλέφωνο το πρωί είχε αναφέρει πως ένα χρόνο θα αντέξει ακόμα και εννοείται πως τα ξέχασε όλα αυτά όταν έσβησε από απόσταση πολλών μέτρων το μοναχικό κεράκι στην “τούρτα” της. Με καλεσμένη, κεράσματα (είχε κάνει το τυρόψωμό της) και γέλια πέρασε απλά αλλά όμορφα άλλη μια χρονιά από πάνω της. 

Για λίγο ξεχάσαμε τι συμβαίνει και γιορτάσαμε γιατί μεγαλώνουμε μαζί! Ίσως τα γενέθλια να ήταν πρόφαση ή ένας “τρόπος” να θυμηθούμε να πούμε ευχαριστώ που είμαστε όλοι εδώ.

Κατηγορίες
Ημερολόγιο

Χιόνια, εγκλεισμός και άλλα

Δεν λένε πως πάντα υπάρχουν και χειρότερα;

Ε όταν ξύπνησα (χωρίς λόγο) στις 8 το πρωί και είδα έξω από το παράθυρο δεν μπορούσα να καταλάβω εάν κοιμάμαι ακόμα ή όχι. Τα πάντα ήταν λευκά. Αλήθεια μου φαινόταν απίστευτο και ήθελα να το μοιραστώ με κάποιον για να το πιστέψω. Επιχείρησα να τηλεφωνήσω στη γιαγιά μου αλλά ήταν κατειλημμένο: το τι τραβάνε οι άνθρωποι που δουλεύουν στα επαρχιακά super market θα πρέπει να το συζητήσουμε κάποια στιγμή. Ε όπως καταλαβαίνεις αναγκαστικά να ξυπνήσω τους γονείς μου (5 χρονών)!

Να μην στα πολυλογώ το χιόνι ήταν τόσο που πολλά δέντρα έσπασαν. Καλά θα μου πεις λίγο χιόνι είναι. Περίπου.
Ξανά κοιμήθηκα για λίγο και όταν ξύπνησα δεν είχαμε ρεύμα. Πρακτικά δεν είχαμε ζέστη, φαγητό, τηλέφωνο και το πιο τραγελαφικό μπαταρία στο κινητό. Κατ’ επέκταση δεν ξέραμε πότε θα επανέλθει το ρεύμα. 

Σίγουρα όλα αυτά δεν είναι καθόλου τραγικά γιατί ήταν για λίγο και εξακολουθούσαμε να ήμασταν στην ασφάλεια του σπιτιού μας. 
Όμως για λίγες στιγμές συνειδητοποιήσει ότι το χειρότερο σενάριο είναι πάντα εκεί και τόσο εύκολο να συμβεί.

Όλα εννοείται επανήλθαν σχετικά γρήγορα στην κανονική ροή. Αλλά ήταν ένα μικρό μάθημα για να εκτιμήσουμε και τα πιο απλά. 

Εάν άλλαξε κάτι η πανδημία είναι τα δεδομένα μας. Και πάλι όμως ας είμαστε ευγνώμων για όσα παραμένουν φυσιολογικά, ας εστιάσουμε έστω και για λίγο στα καλά που μας συμβαίνουν. Μην περιμένουμε πάλι κάτι χειρότερα για να τα εκτιμήσουμε (και πήγε να αγκαλιάσει το καλοριφέρ…) .

Κατηγορίες
Ημερολόγιο

Η πανδημία

Φοβήθηκα πολύ με την πανδημία. Όλα τα μαύρα σενάρια για το μέλλον που κατά καιρούς έχω σκεφτεί, τα έβλεπα συνεχώς μπροστά μου καθώς κυλούσε η μέρα μου σε καραντίνα, μέσα στο σπίτι, κάνοντας καθαριότητα άνευ προηγουμένου. (Να και κάτι που δεν υπήρχε ποτέ σε κανένα μου σενάριο). 

Σκέφτηκα πολύ, για πολλά. Νομίζω τελικά ότι πιο πολύ από όλα με ανησυχεί το άλλοθι που δίνει ο φόβος. Ότι θα καταλήξω να μπερδεύω τις οδηγίες με δικαιολογίες για αναβολές. Κι άλλες αναβολές, πάλι αναβολές. Κι άλλες δικαιολογίες, πάλι δικαιολογίες. Αλλά με ωραίο λούστρο αυτή τη φορά, εγκεκριμένο από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Σόρι κιόλας.

Έτσι οδηγήθηκα με ειλικρίνεια (δύσκολο πράγμα) στη διαπίστωση ότι απλώς άλλαξε το μείγμα των υλικών στη σούπα της αναβλητικότητάς μου. Δεν μπορώ τώρα να προσέχω τη διατροφή μου, αφού πρέπει να διαχειριζόμαστε με οικονομία την τροφή. Πάει και το κολυμβητήριο που σχεδίαζα. Ευκαιρία να διαβάσω, ναι, αλλά να βάλω ένα πλυντήριο πρώτα. Να τελειώσω κι αυτό το άρθρο, οκ, αλλά οι κρέπες του παιδιού προηγούνται. Πάντα και απ’ όλα.

Δέχομαι ότι η προσαρμογή μας στη νέα καθημερινότητα είναι δύσκολη και το βράδυ φτάνει χωρίς να το καταλάβουμε. Για κάποιους είναι πιο δύσκολα από κάποιους άλλους. Για κάποιους είναι πραγματικά δύσκολα. Προσπαθώ να μη κρίνω τις επιλογές και τις προτεραιότητες κανενός, αλλά τις δικές μου. Επιδέχονται βελτίωση. (Η συνείδησή μου με παρενοχλεί όταν την κοροϊδεύω και κάποιες φορές μου επιβάλλεται κιόλας, η άτιμη). Τα λέω αυτά, μήπως κανείς διακρίνει και στη δική του σούπα αναβλητικότητας κάτι, που αν το αλλάξει, μετά θα είναι καλύτερα. Ο καθένας ξέρει για τον εαυτό του. Εγώ τον ρωτάω καμιά φορά.

Ιδού μερικά καλά παραδείγματα κόντρα στην αναβλητικότητα που ενέπνευσαν (ή εκνεύρισαν) εμένα.

  • Ο άντρας μου συνέχισε να τρώει βρώμη με φρούτα και γιαούρτι για πρωινό και να κάνει γυμναστική 2 φορές την ημέρα. Η μία ήταν τζόγκινγκ. Μέσα στο σπίτι. Δείτε αυτό.
  • Οι φίλες μου έκαναν τυρόψωμα, λουκουμάδες, webinars, γιόγκα, μαγειρίτσα με μανιτάρια και κατσικάκι στο φούρνο. Η κουμπάρα μου έφτιαξε (με πινέλο και μαρκαδόρο) τα αυγά της φωτογραφίας. Η νονά του μικρού πρόλαβε και δώρα για όλα τα βαφτιστήρια. Δεν τα κάνουν όλες – όλα – κάθε μέρα, αλλά έλεος με τις κρέπες πάλι, ρε μαμά, που λέει και το παιδί.
  • Οι μηχανικοί του διπλανού γραφείου δούλευαν αδιάκοπα – οι μισοί. Οι άλλοι μισοί νομίζω ότι έγραφαν τις βεβαιώσεις για το προσωπικό τους που έπρεπε να δουλέψει, για να παραδώσουν κάποια έργα, γιατί ο χρόνος τρέχει και οι υποχρεώσεις επίσης. Δούλεψαν υπό αυτές τις συνθήκες, κανονικά. Και έβγαιναν και για τσιγάρο (λιγότερο από ό,τι πριν και ένας – ένας).
  • Οι Μαμάδες Γ3 έγραφαν και συνεχίζουν να γράφουν αστεία παρηγορητικά μηνύματα στο viber, έφτιαξαν μπλουζάκια “μένουμε σπίτι” για τα παιδιά, συνεχίζουν να αντιγράφουν και να στέλνουν η μία στην άλλη τις ασκήσεις από την εφαρμογή του Υπουργείου Παιδείας – όποια προλάβει κάθε μέρα πριν “κολλήσει” το Internet. Σκαρώνουν και ουζάκια στο μπαλκόνι. Και το πλυντήριο, πλυντήριο.

Κι εγώ τις κρέπες, βέβαια, συνεχίζω να τις πετυχαίνω.