Κατηγορίες
Ημερολόγιο

Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία

 

Χαζεύοντας τηλεόραση τις προάλλες έπεσα σε ένα εορταστικό ρεπορτάζ ενόψει της 25ης Μαρτίου, όπου παρουσιαζόταν οι επίσημες στολές των Ευζώνων της Προεδρικής φρουράς. Όταν έφτασε η ώρα να περιγράψουν το “φάριο” (καπέλο), αναφέρθηκε πως κάθε κλωστή της μακριάς μαύρης φούντας συμβολίζει τον Έλληνα και πως ο κόμπος είναι τόσο σφιχτός όσο ο δεσμός των Ελλήνων μπροστά στα δύσκολα…

Μεγαλώνουμε έχοντας τις εθνικές επετείους στο μυαλό μας κυρίως ως γιορτές και αργίες. Ό,τι γνωρίζουμε για αυτές είναι κυρίως από το σχολείο και αυτό με το μυαλό μας στην παρέλαση και τη βόλτα μετά. Μπορεί να δίνουμε στις μέρες αυτές πιο εορταστική ατμόσφαιρα αλλά δεν παύουν να είναι μέρες μνήμης, που μας δίνουν την αφορμή για συζήτηση και περίσκεψη.

Πολλές φορές διαβάζοντας ιστορία σκέφτομαι αν εμείς θα παίρναμε τη σωστή απόφαση, αν θα ήμασταν στο σωστό στρατόπεδο. Η πρώτη αυθόρμητη απάντηση είναι “εννοείται”,  όταν όμως συνθέτεις τα γεγονότα και τις καταστάσεις, η απάντηση μπορεί να είναι τρομακτική.

Κάθε εποχή έχει τις δυσκολίες, τις απαιτήσεις της. Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της. Δεν μπορούμε να κάνουμε βιαστικές και επιφανειακές αντιστοιχίες. Κανένας πόλεμος δεν είναι ίδιος, κάθε στιγμή αλλάζουμε. Δεν ξέρω αν προχωράμε πάντα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά προχωράμε.

Γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821 και ίσως να ακούγονται πολλά, αλλά αν το σκεφτούμε είναι τα μισά χρόνια απ’ όσα κράτησε η σκλαβιά. Είναι τόσο μακριά αλλά και τόσο απροσδόκητα κοντά.

Θα μου πείτε τα τελευταία 200 χρόνια έγιναν όσα δεν έγιναν σε αιώνες. Θα σας πω, όμως, ότι αν γυρνούσαμε πίσω π.χ. στην κλασική εποχή, το ίδιο θα ακούγαμε να λένε.

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι το εύπλαστο του ιστορικού χρόνου αλλά και η δύναμη που χρειάζεται για να το αντιμετωπίσεις.

Κάθε επανάσταση απαιτεί να κάνεις την υπέρβαση του χρόνου. Να δεις την ύπαρξή σου ως κάτι προσωρινό και να ταχθείς κατά της καθημερινότητας. Αν θεωρείται αυτονόητο ότι η Επανάσταση κάποια στιγμή θα γινόταν, θα πρέπει να σκεφτούμε πόσες επαναστάσεις δεν έγιναν ποτέ και πόσες ακόμα δε θα γίνουν ποτέ.

Η δύναμη (όπως και αν οριστεί) δε δίνεται απλόχερα, συνήθως μοιράζεται φειδωλά στους μικρούς και σπάταλα στους μεγάλους. Είναι συνήθως κληρονομική αλλά δύσκολα είναι τυχαία.

Δεν ξέρω να πω πώς μπόρεσαν αυτοί οι άνθρωποι, που όσο κοινότυπο και να ακούγεται ήταν οι παππούδες των παππούδων μας, να αφήσουν το εγώ και να εστιάσουν στο εμείς. Πώς μπόρεσαν να διεκδικήσουν τη δύναμή τους. Ίσως (το πιο πιθανό δηλαδή) να μην υπάρχει μια απάντηση.

Σκέφτομαι όμως ότι υπάρχει και για μας η δυνατότητα και μάλιστα πολύ πιο ανώδυνα (χωρίς αυτό να υποτιμάει τις δυσκολίες της εποχής μας): να κάνουμε τη δική μας επιλογή. Όχι μέσω του πολέμου αλλά ναι, μέσω της επανάστασης. Να δώσουμε το δικό μας καθημερινό αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Να αποποιηθούμε το εγώ και να προσπαθήσουμε για το εμείς. Να ξαναορίσουμε ακόμα καλύτερα το “εμείς”, φροντίζοντας να μην αφήσουμε κανέναν έξω από αυτό.

Νομίζω όλοι φοβόμαστε μη γίνουμε εμείς οι παράπλευρες απώλειες. Γιατί, αν κάποιος μας εξασφάλιζε με βεβαιότητα ότι αν χαθούμε η θυσία μας θα αναγνωριστεί ως τέτοια και θα περάσουμε στην Ιστορία, πολλοί θα ήμασταν μπροστάρηδες και έτοιμοι για αυτό.

Κανείς όμως δεν εξασφάλισε στον Κολοκοτρώνη τη μοίρα του, κανείς δεν του εξασφάλισε αγάλματα και ποιήματα. Για κάθε ήρωα της Ιστορίας που μνημονεύουμε ονομαστικά υπάρχουν χιλιάδες που χάθηκαν μέσα στην ανωνυμία τους.

Ο άγνωστος στρατιώτης ήταν αυτός που μας έδωσε την ελευθερία μας. Και όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται, το να χαθούμε χωρίς ταυτότητα ή αναγνώριση, η επιλογή να το κάνουμε είναι αυτή που δίνει τον τίτλο του ήρωα.

Χρειαζόμαστε Κολοκοτρώνηδες και Μπουμπουλίνες για να πάμε μπροστά. Κανένας “ανώνυμος” δεν μπορεί να πετύχει μόνος, χρειάζεται πάντα κάποιος να φέρει την ευθύνη πιο πολύ από τους άλλους. Όμως κάνενας δεν είναι πιο ήρωας από τον άλλον.

Υπάρχουν πολλά να μνημονεύσουμε και να μάθουμε από την Επανάσταση του 1821. Ο καθένας μας μπορεί να βρει αυτό που τον αγγίζει. Όλοι μας όμως έχουμε το “χρέος” (και χρησιμοποιώ τη λέξη με πολύ σεβασμό στο νόημα που της έδωσε ο Καζαντάκης) απέναντι στο “εμείς” που δεν μπορεί να υπάρχει αν δε σεβόμαστε και τιμάμε το “εγώ“.

Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία και μας αξίζει η προσπάθεια…

 

 

Κατηγορίες
Οικογένεια Σκέψεις/όνειρα

Κρυμμένες ευθύνες.

(Μην αφήσετε τον τίτλο να σας παραπλανήσει).

Όπως οι περισσότεροι από μας, μπήκα σε πολλές σκέψεις και συζητήσεις με αφορμή τις αποκαλύψεις περί κακοποιήσεων, βιασμών, παιδεραστίας.

Και με τη Φωτεινή λέγαμε πόσο έχουν χάσει το νόημά τους οι λέξεις (άλλο άρθρο). Δεν έχουν πια δύναμη. Είναι λέξεις – τίτλοι, λέξεις – ταμπού, λέξεις – κλειδιά, λέξεις αποκομμένες μεταξύ τους, αποκομμένες από το λόγο. Και αναρωτιέμαι: Τι μας ορίζει, αν όχι ο λόγος μας; Τι περιγράφει την ύπαρξή μας, σκόρπιες λέξεις ή ο λόγος που συνοδεύει την ιστορία μας; Τι μας κάνει ανθρώπους τελικά, αν όχι ο λόγος; 

Λίγο πριν μας κατακλύσουν οι «γυμνές» λέξεις που μας τρομάζουν και σπεύσουμε (θεμιτό σε κάθε περίπτωση) να οχυρώσουμε τα παιδιά μας, ίσως έχουμε ξεχάσει μια μεγάλη ευθύνη μας ως γονείς. Να τα μάθουμε να έχουν λόγο. Πρώτα πρέπει να έχουν λόγο και μετά θα έχουν και φωνή. Τους δίνουμε συμβουλές αποσπασματικές, που το πνεύμα τους δεν συνδέεται ίσως με τα υπόλοιπα που μαθαίνουν μέσα στην οικογένεια βιωματικά. Τους ζητάμε να μας πουν αμέσως αν τυχόν συμβεί κάτι σαν τα τρομερά που ακούμε, ενώ παράλληλα εμείς οι γονείς τους κωφεύουμε σε πολλά άλλα μικρότερα (μικρότερα, όταν εμφανίζονται – για μετά, επιφυλάσσομαι). Χωρίς να το καταλαβαίνουμε καμιά φορά, τους εκπαιδεύουμε να μη μιλάνε (αφού δεν ακούμε – τι να μας πούνε, χαζά είναι, νομίζετε;). Τους εκπαιδεύουμε και με το παράδειγμά μας επίσης, όταν εμείς δεν μιλάμε, εκεί που πρέπει όχι απλά να μιλήσουμε, αλλά να τα κάνουμε όλα λίμπα. Αλλά μετά, για κάτι που συγκλονίζει την κοινωνία (ιδανικά όταν δεν μας αγγίζει άμεσα), ξαφνικά τους ζητάμε να έχουν το θάρρος να βγουν από το καβούκι τους, να πουν όχι, να πουν τι συμβαίνει. Να αποκτήσουν ξαφνικά κάτι που, εμείς, άραγε, τους το δώσαμε; Αναρωτιέμαι.

Να μην αφήνω και τους τίτλους να με παραπλανούν. Ούτε αυτόν τον τίτλο του γονέα. Ψυχασθενείς θα υπάρχουν πάντα, δυστυχώς. Αν μπορούσα να μάθω στο παιδί μας να αναζητά τις δικές του αξίες, αντί να υπηρετεί τα δικά μας ελλείμματα, αν μπορούσα εγώ πρώτη να έχω θάρρος να αντιμετωπίσω τις αρνήσεις του στα θέλω μας που το κρατούν εγκλωβισμένο σε κάτι που δεν το αντιπροσωπεύει (ενδεικτικό ο πρωταθλητισμός αλλά δυστυχώς όχι το μόνο), ίσως να λειτουργούσα προληπτικά. Αν το άφηνα, με αγάπη για τη ζωή (του) να αναζητήσει και να αναπτύξει αυτό που θα συνθέσει τη δική του ύπαρξη, η κάθε μορφής βία θα ήταν πιο εύκολα διακριτή και η άρνησή της αυτεπάγγελτη για όλα του τα χρόνια και σε όλους τους τομείς. Για να δούμε τι θα καταφέρω. Η άνοιξη πάντα με κάνει να ελπίζω περισσότερα.

Κατηγορίες
Η φωτεινή πλευρά Σκέψεις/όνειρα

Αγκαλιές

Διάβασα πριν την αλλαγή του χρόνου ένα άρθρο- αφιέρωμα για το 2020 με τίτλο “Μια χρονιά χωρίς αγκαλιές”. Δε θα μπορούσαν να βρουν μια ταιριαστό τίτλο σκέφτηκα… Ήταν η ίδια μέρα που εντόπισα στο ημερολόγιο και την Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς. Ειρωνική σύμπτωση….

Η Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς μπορεί να μην είναι αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ, γιορτάζεται όμως από πολλά κράτη στις 21 Ιανουαρίου. Ξεκίνησε από ένα φοιτητή, τον Kevin Zaborney (τι ωραίο να σε θυμούνται έτσι!) το 1986 στην Αμερική , όταν διαπίστωσε πόσο δυσκολευόταν να εκφράσουν οι γύρω τους τα συναισθήματά τους δημόσια.

Η αλήθεια είναι ότι εμείς σαν Έλληνες είμαστε πολύ πιο εκδηλωτικός λαός από το μέσο όρο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλοι εκφραζόμαστε με τον ίδιο τρόπο.

Εγώ προσωπικά είμαι φανατική υπέρμαχος της αγκαλιάς! Είναι ωραίο να έχεις γύρω σου ανθρώπους που ξέρεις πως έχουν πάντα μια μεγάλη αγκαλιά να σε περιμένει! Ε, για αυτό πρέπει πρώτα απ’ όλα να ανοίξουμε εμείς την αγκαλιά μας!

Ψάχνοντας και διαβάζοντας, θα βρούμε ότι υπάρχουν και αντικειμενικά οφέλη (αν μπορούμε να το πούμε έτσι) από τις αγκαλιές! Ενδεικτικά αναφέρω τα εξής:

  • Μειώνουν το στρες 
  • Ενεργοποιούν την “ορμόνη της ευτυχίας” (ντοπαμίνη)
  • Βοηθάνε να επικοινωνήσεις καλύτερα με τους άλλους
  • Βοηθούν στην καλή υγεία της καρδιάς κ.ά.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τα οφέλη που δημιουργούν οι αγκαλιές στην υγεία μας και θα βρείτε παραπομπές στα επιστημονικά άρθρα.

Χρειαζόμαστε όμως αποδείξεις για το πώς μπορούν να μας βοηθήσουν οι αγκαλίες; Ίσως για κάποιους ναι…Και φυσικά δεν πρέπει να κρίνουμε τον τρόπο που ο καθένας επιλέγει να εκφράζεται! Άλλωστε η νέα αυτή συνθήκη “απαιτεί” να δείχνουμε την αγάπη μας χωρίς επαφή.

Όσοι είστε “της αγκαλιάς” η κατάσταση που βιώνουμε, θα σας είναι και εσάς αρκετά δύσκολη. Αν όλοι κάνουμε λίστα για το τι μας λείπει από τη ζωή μας πριν τη πανδημία, η ανθρώπινη επαφή και οι αγκαλιές (χωρίς δεύτερες σκέψεις και φόβο) θα βρίσκονται στις πρώτες θέσεις.

Και σκεφτείτε πόσους νέους  ανθρώπους και νέες αγκαλιές μας έχει κοστίσει αυτός ο εγκλεισμός. Πόσα ζευγάρια δεν αγαπήθηκαν φέτος, πόσοι φίλοι δεν γνωρίστηκαν. Θέλω να αποφύγω τον δραματικό τόνο μιλώντας για όλους όσους ήρθαν ή έφυγαν αυτή τη χρονιά χωρίς αγκαλιά… 

Σ΄αυτό που πρέπει να εστιάσουμε είναι στο ότι δεν χρειάζεται να φτάσουμε στο σημείο να χάσουμε κάτι για να το εκτιμήσουμε…

Πόσα μάθαμε μέσα στην πανδημία! Αναρωτιέμαι πόσα από αυτά θα κρατήσουμε και όταν με το καλό τελειώσει…

Όταν έρθει εκείνη η ώρα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ που θα μπορέσουμε να ζήσουμε χωρίς φόβο, ας μη “τσιγκουνευτούμε” την αγάπη και η αγκαλιά είναι η πιο απλή (αλλά πολύτιμη) κίνηση. 

Ίσως έχετε διαβάσει κάπου ότι το να σπαταλάμε τις αγκαλιές μας δεξιά και αριστερά μας κάνει να χάνουμε.. Κι όμως κανείς δεν έχασε δίνοντας…

Γιορτάστε τη σημερινή ημέρα μοιράζοντας αγκαλιές από μακριά… στέλνοντας το παρακάτω gif!

Μερικές φωτογραφίες που περιγράφουν ίσως καλύτερα από κάθε λέξη τη σημασία της αγκαλιάς σήμερα…

Κατηγορίες
Σκέψεις/όνειρα

21 πράγματα που μπορούμε να κάνουμε αλλιώς το 2021!

Καλή χρονιά! Δεν ξέρω ποια είναι η πιο κατάλληλη (αν μπορούμε να το πούμε έτσι) ευχή για το 2021, για αυτό εύχομαι στον καθένα ό, τι αυτός κρίνει και υγεία! Εντάξει, και αγάπη πολλή και αληθινή για όλους μας! Είπα ήδη πολλά ε;

Στις αρχές του χρόνου πολλοί είναι αυτοί που γράφουν λίστες για τα δικά τους προσωπικά resolutions για τη νέα χρονιά.

Θυμάμαι σε μία χριστουγεννιάτικη ταινία της Disney, τον Γουίνι (το αρκουδάκι και αγαπημένο μου ήρωα) να προσπαθεί να καταλάβει τι είναι αυτές οι “αποφάσεις” που πρέπει να πάρει για την καινούργια χρονιά και γιατί είναι τόσο σημαντικές. Δε νομίζω να κατάλαβε και να σας πω την αλήθεια ούτε και εγώ κατάλαβα ποτέ.

Ίσως γιατί, ως προς την πλειοψηφία τους τουλάχιστον, είναι πράγματα που ξέρουμε πως δεν θα κάνουμε ή που ξεχνάμε όσο περνάει ο καιρός με αποτέλεσμα να χάνουν την αξία και τη δυναμική τους. Γενικά πιστεύω πως όταν δεν είμαστε σίγουροι για κάτι, καλό είναι να μη το θέτουμε με τετελεσμένο χαρακτήρα και να μην πληγώνουμε την αξιοπιστία που έχουμε πρώτα απ’όλα απέναντι στον εαυτό μας.

Όμως αυτό το άρθρο έχει τον τίτλο 21 πράγματα που μπορούμε να κάνουμε αλλιώς το 2021! Δεν είναι αποφάσεις, μεγάλη κουβέντα είπαμε η απόφαση . Ίσως όταν δίνουμε μεγάλη διάσταση σε κάτι το φοβόμαστε πιο πολύ (ή ίσως εγώ το κάνω αυτό) οπότε τα παρακάτω είναι απλά σκέψεις για το πώς θα μπορούσαμε να κάνουμε αυτή τη χρονιά πραγματικά ξεχωριστή και φωτεινή! Αν θέλετε να συμπεριλάβετε κάποιο στις “αποφάσεις” σας να το κάνετε, αλλά θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη η χαρά να τα συμπεριλάβετε στην καθημερινότητά σας!

  1. Να είμαστε πιο δεκτικοί: σε ιδέες, σε ανθρώπους, σε συνήθειες!
  2. Να λέμε ευχαριστώ: Κάθε φορά που κάποιος μας βοηθάει ή μας εξυπηρετεί είναι σχεδόν αδιανόητο να μην τον ευχαριστούμε: για την πρόθεση, για το αποτέλεσμα, για τον κόπο ή έστω από ευγένεια! Ας αρχίσουμε λοιπόν εκτιμώντας τα πιο απλά πράγματα!
  3. Να δείχνουμε την αγάπη μας στους δικούς μας: Αν κάτι μπορούμε να κρατήσουμε από το 2020 είναι ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δεν εννοείται. Πάντα υπάρχουν τρόποι, ανεξάρτητα από το πόσο συναισθηματικοί ή όχι χαρακτήρες είμαστε, να δείχνουμε στους δικούς μας ανθρώπους έμπρακτα την αγάπη και τη σκέψη μας.
  4. Να παίρνουμε τηλέφωνο πιο συχνά τους παππούδες και τους γονείς μας: Διάβασε εδώ πώς μπορείς να τους δώσεις χαρά με 10 απλές κινήσεις!
  5. Να γνωρίσουμε τουλάχιστον έναν νέο άνθρωπο στη ζωή μας: Και πού θα τον βρούμε, αναρωτιέστε, τώρα έτσι που είμαστε κλεισμένοι μέσα. Είμαι σίγουρη ότι όλοι μας θα έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καινούριους ανθρώπους τη νέα χρονιά, το θέμα όμως είναι να τους δώσουμε χώρο και χρόνο για να τους μάθουμε και -γιατί όχι- να τους βάλουμε στη ζωή μας!
  6. Να προσφέρουμε κάτι από ό,τι έχουμε σε κάποιον άλλον: Σίγουρα έχουμε στη ζωή και την καθημερινότητά μας πράγματα που δεν χρειαζόμαστε – κάποια μάλιστα ίσως αγνοούμε ότι τα έχουμε! Υπάρχουν άνθρωποι που τα χρειάζονται ή ακόμα και τα θέλουν και σε μας δεν θα λείψουν! Πόσο απλό είναι να μοιράζεις χαρά κάποιες φορές;
  7. Να ανακαλύψουμε και να στηρίξουμε ένα νέο κατάστημα στη γειτονιά μας: Και το 2021 προβλέπεται δύσκολο για τις επιχειρήσεις και υπάρχουν τρόποι να στηρίξουμε τα μικρά μαγαζιά της γειτονιάς μας να αντέξουν! Σίγουρα θα βρείτε κάποια που να σας αρέσουν. Δείτε εδώ πώς αλλιώς μπορείτε να τα στηρίξετε πέρα από τις αγορές σας!
  8. Να αφιερώσουμε ένα σαββατοκύριακο στην οικογένειά μας χωρίς κινητά: Όποιος λέει πως αυτό είναι εύκολο λέει ψέματα! Αν όμως το καταφέρουμε μία φορά, πιστεύω θα μας αρέσει τόσο που θα γίνει η νέα μας συνήθεια.
  9. Να ψάχνουμε την αλήθεια και να μην επαναπαυόμαστε σε αυτό που μας βολεύει: Άλλη μια περίεργη χρονιά ξεκινάει και είναι σίγουρο πως θα ακούσουμε πολλά σε όλα τα επίπεδα. Παρ’ ότι θα ήθελα πολύ να μιλήσω για τα εθνικά θέματα, πολιτική επιστήμονας γαρ, ο συγκεκριμένος στόχος απευθύνεται στην προσωπική μας ζωή και στη σχέση μας τόσο με τους άλλους όσο και με τον εαυτό μας. Ας αρχίσουμε να λέμε αλήθειες και να τις αντιμετωπίζουμε σιγά σιγά και θα τα καταφέρουμε!
  10. Να αντιμετωπίσουμε μια φοβία μας και γιατί όχι να την ξεπεράσουμε: Άμεσα συνδεδεμένο με το παραπάνω, μπορούμε να ξεκινήσουμε μία προσπάθεια αντιμετώπισης μιας φοβίας μας. Τονίζω το μια προσπάθειας (ενικοό) γιατί όπως έγραψα και στην αρχή είναι καλό να είμαστε ειλικρινής με τον εαυτό μας και να μην πιεζόμαστε χωρίς λόγο, γιατί θα μείνουμε και χωρίς αποτέλεσμα. Προσωπικά λοιπόν θα είμαι πολύ ικανοποιημένη αν καταφέρω να αντιμετωπίσω έστω και μια φοβία!
  11. Να γνωρίσουμε έναν γείτονα: Εξακολουθούμε να μένουμε σπίτι και όντως παιδί του χωριού μου φαίνεται πολύ παράξενο που δεν ξέρουμε ποιος μένει κυριολεκτικά δίπλα μας! Δε σας λέω ότι θα γίνουμε όλοι φίλοι και θα μπαινοβγαίνουμε στα σπίτια όπως στα Φιλαράκια αλλά το να γνωρίσουμε τους ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε την ίδια στέγη είναι ένα πρώτο βήμα για να γνωρίσουμε τον κόσμο!
  12. Να λέμε μπράβο!: Τα έχω πει όλα εδώ!
  13. Να μην ξεχνάμε τις σημαντικές στιγμές των δικών μας ανθρώπων: Γιορτές, γενέθλια, επετείους, σημαντικά ραντεβού,εξετάσεις κ.ά.. Ειδικά όσο μένουμε μακριά, είναι ωραίο να υποστηρίζουμε και να βρίσκουμε τρόπους να είμαστε “εκεί” για τους ανθρώπους μας! Άλλωστε το ίδιο δεν θα θέλαμε και εμείς από αυτούς;
  14. Να γιορτάζουμε ακόμα και μέσα στο σπίτι την κάθε μικρή νίκη!: Το 2020 ενοχοποιήθηκε κάθε είδους γιορτή, θεωρώ όμως πολυ σπουδαίο να γιορτάζουμε κάθε σημαντική για μας στιγμή ή νίκη! Υπάρχουν λοιπόν τρόποι να γιορτάζουμε και να αφήνουμε την ευτυχία μας να κατακλίζει το χώρο χωρίς να βγούμε από το σπίτι και χωρίς συναθροίσεις! Βάλτε μουσική δυνατά, χορέψτε με την καρδιά σας, παραγγείλτε το αγαπημένο σας φαγητό και κάντε βιντεοκλήση σε όλους αυτούς με τους οποίους θέλετε να μοιραστείτε τη χαρά σας μαζί τους!
  15. Να προσπαθήσουμε να μην είμαστε σκληροί με τον εαυτό μας.: Α, να άλλος ένας ΠΑΝΔΥΣΚΟΛΟΣ στόχος. Ήρεμα το λέω. Το οφείλουμε στον εαυτό μας όμως να το προσπαθήσουμε, ειδικά δεδομένων των συνθηκών που μας πιέζουν και μας φορτίζουν επιπλέον. Ο καθένας μας έχει διαφορετικό τρόπο να τα καταφέρει. Αν όμως προσπαθήσουμε όλοι να καταλάβουμε τους γύρω μας, θα βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον!
  16. Να μην κρίνουμε και μάλιστα απόλυτα: Όπως έγραψα και παραπάνω έτσι θα αλληλοβοηθηθούμε! Και φέτος θα έχουμε να επεξεργαστούμε πολλά νέα δεδομένα και πολλές φορές η κρίση μας θα δοκιμαστεί. Άλλο κρίση όμως και άλλο κριτική. Είναι πάντα πιο εύκολο να κρίνουμε από το να προσπαθούμε να καταλάβουμε. Ας προσπαθήσουμε αυτή τη χρονιά να πάρουμε το δύσκολο αλλά ορθότερο (για όλους μας) δρόμο! Α, και ας επικαλεστούμε και εδώ το γνωστό “Μην κρίνεις για να μην κριθείς”, γιατί ίσως μόνο έτσι καταλαβαίνουμε εν τέλει!
  17. Να φοβόμαστε λιγότερο τους αγνώστους: Ξεκίνησα να γράφω “Να μη φοβόμαστε..” αλλά ξέρω πως αυτό είναι μάλλον ακατόρθωτο. Είμαστε όλοι καχύποπτοι και έχουμε πολλούς λόγους για να συνεχίσουμε να είμαστε. Μπορούμε όμως να δίνουμε χώρο στον εαυτό μας για να μη φτάνουμε στα όρια της ξενοφοβίας. Όπου ξένος ο άλλος, ό,τι δεν είμαστε ή δεν γνωρίζουμε.
  18. Να προσέχουμε την υγεία μας: Η ευχή που επικράτησε (και) φέτος είναι “Να έχουμε την υγεία μας”. Πάντα το λέγαμε αλλά τη χρονιά που μας άφησε το καταλάβαμε πιο καλά από ποτέ. Τι όμως κάνουμε για να έχουμε την υγεία μας. Ναι, μένουμε σπίτι, όμως η υγεία μας δεν σταματάει μόνο στην προστασία από τον Covid-19. Αυτή τη νέα χρονιά ας δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή στο σώμα μας και ας μην αμελούμε να μας προσέχουμε.
  19. Να βοηθάμε: Πόσα πράγματα θα γινόταν πιο εύκολα με τη βοήθειά μας! Από το να κάνουμε τα ψώνια της γειτόνισσας (που εμάς θα μας πάρει 10 λεπτά ενώ σ’αυτήν 1 ώρα) μέχρι την υποστήριξή μας σε κάποιο project, είναι ωραίο να βοηθάμε όπως μπορούμε! Φανταστείτε να το κάναμε όλοι για όλους…!
  20. Να μη φοβόμαστε να επαναξιολογούμε τα θέλω και τις προτεραιότητές μας: Το 2020 ανάγκασε πολλούς να αναθεωρήσουν και κάποιοι από αυτούς ανακάλυψαν ότι τελικά ήθελαν άλλα πράγματα από αυτά για τα οποία πάσχιζαν! Θέλει θάρρος να αλλάξεις ρώτα, όμως το σημαντικό στο τέλος της ημέρας είναι να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και ευτυχισμένοι!
  21. Να μοιραζόμαστε την καλοσύνη και τα καλά νέα!: Διαβάστε εδώ τι μπορείτε να κάνετε για να κάνετε κάθε μέρα τον κόσμο λίγο πιο φωτεινό!

Εσείς τι σκέψεις έχετε για τη νέα χρονιά;

Bonus: Τραγούδι που μου κόλλησε και σιγοτραγουδούσα όσο έγραφα το άρθρο. Τυχαίο…;

Κατηγορίες
Ημερολόγιο

Σεπτέμβρης, 2020

Πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί αλλάζουμε χρόνο τον Ιανουάριο και όχι τον Σεπτέμβρη. Αν το σκεφτείτε, θα ήταν πιο λογικό. Προηγείται ένα μεγάλο “διάλειμμα”, πρέπει να πάρουμε νέες αποφάσεις, θέτουμε στόχους, αγχωνόμαστε, ενθουσιαζόμαστε, ξεκινάμε και εν τέλει καταλήγουμε πάλι στη ρουτίνα μας.

Σε κάθε περίπτωση ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας της “αρχής”. Ανασυντασσόμαστε, οργανωνόμαστε και ξεκινάμε. Ίσως φταίει ότι συμπίπτει με την έναρξη του σχολικού έτους και μας παρασύρει όλους.

Όμως ξέρουμε όλοι ότι αυτός ο Σεπτέμβρης είναι αλλιώτικος. Δεν ξέρεις από πού και πώς να ξεκινήσεις. Είναι που όλα μείνανε στη μέση και τώρα είναι πιο δύσκολο από συνήθως να βρεις την άκρη. Γιατί κακά τα ψέματα, όσο και να αγαπάς τις νέες αρχές (που πάντα θα έρχονται), συνοδεύονται από άγχος, φόβο και λίγη ανασφάλεια. Αυτό μάλλον όμως τις κάνει σημαντικές.

Οπότε φέτος τα πράγματα είναι λίγο περίεργα – ναι, η λέξη “περίεργα” νομίζω αρμόζει πλήρως στην κατάσταση. Η αβεβαιότητα μπορεί να κυριαρχεί αλλά ίσως είναι μια ευκαιρία να μάθουμε να τη διαχειριζόμαστε και να την αντιμετωπίζουμε στα ίσια. Δεν είναι καιρός για υπεκφυγές. Η προσαρμοστικότητα (η πιο εντυπωσιακή αρετή κατά τη γνώμη μου) είναι το φετινό μας task.

Ο Σεπτέμβριος σηματοδοτεί για πολλούς την επιστροφή στην “κανονικότητα”. Σιχαίνομαι αυτή τη λέξη και να που αυτή η χρονιά με δικαιώνει. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανατρεπτικό από την καθημερινότητα, τίποτα πιο αντικανονικό από την κανονικότητα. Όλα ανατρέπονται ανά πάσα ώρα και στιγμή. Πάντα συνέβαινε αυτό, απλά τώρα είναι πιο εύκολο να το διακρίνουμε. Και τώρα που όλα συμβαίνουν πιο γρήγορα σίγουρα είναι για όλους μας πιο δύσκολο να το διαχειριστούμε. 

Είναι παράξενο πώς πράγματα αυτονόητα, που σηματοδοτούνταν με την αρχή του μήνα, πλέον είναι στον αέρα ή έχουν ήδη καταργηθεί. Παρόλα αυτά όλοι μας συνεχίζουμε να προετοιμαζόμαστε για αυτήν τη νέα αρχή χωρίς να ξέρουμε πώς, τι και πότε. Δεν πειράζει, όλα θα γίνουν. Διαφορετικά, με νέες συνθήκες και συνήθειες αλλά θα γίνουν. 

Με έναν καφέ, με λίγους καλούς φίλους, με νέες προκλήσεις ας κάνουμε (κι) αυτό το μήνα δικό μας. Με τα καλά του και τα κακά του. Ποιος λέει ότι η ζωή δεν μπορεί να είναι ωραία ακόμα και με μάσκα;

Καλό μήνα, καλή αρχή!

Κατηγορίες
Η ζωή στο χωριό

Αεροπλάνο έπεσε στην πλατεία του χωριού!

Ποιος είπε πως η ζωή στο χωριό είναι μονότονη ή ασφαλής;
Και αν σου έρθει ένα αεροπλάνο στο κεφάλι;

Ένας γνωστός μου, φυσικός, λέει πως ποτέ δεν υπάρχει πιθανότητα 0% για τίποτα. Μπορεί ανά πάσα ώρα και στιγμή να πέσει ένα αεροπλάνο πάνω σου. Τι γίνεται όμως όταν όντως συμβαίνει; Και τι γίνεται όταν βρίσκεσαι σε ένα θεωρητικά ήσυχο χωριό;

“To είδα σας λέω, ένα αεροπλάνο έπεσε!”

Έτσι σηκώθηκα σήμερα το πρωί από το κρεβάτι χωρίς να είμαι σίγουρη αν ξύπνησα ή αν ονειρεύομαι.

Δυστυχώς, δεν ήταν όνειρο. Ένα μονοκινητήριο αεροπλάνο συνετρίβη στην πλατεία του χωριού. Ένα αεροπλάνο έπεσε στο κέντρο του χωριού! Το γράφω, το λέω αλλά δεν μου είναι εύκολο να το πιστέψω και να το δεχτώ.

Ίσως ξέρετε κι εσείς πως το χωριό σου, το σπίτι σου, είναι πάντα το μέρος που ό,τι και αν συμβαίνει είναι η ασφάλειά σου, το καταφύγιο σου.

Η αλήθεια είναι πως δεν είναι η πρώτη φορά που εθεάθη το μικρό αεροπλάνο να πετάει χαμηλά πάνω από το χωριό. Δεν είναι εύκολες στιγμές και ο περαιτέρω σχολιασμός περισσεύει.

Ο χειριστής που θα δείτε να αναφέρεται ως “ο 19χρονος πιλότος” είναι ένα νέο παιδί με όνειρα που ό,τι και να έγινε καλό είναι να σεβαστούμε όλοι τις δύσκολες στιγμές που περνάει η οικογένειά του και να είμαστε ευγνώμονες που είναι καλά.

Θεός, τύχη, κάρμα, μπορεί ο καθένας να το ονομάσει όπως νιώθει- ό,τι και να είναι, σήμερα μας έσωσε. Όλους, όχι μόνο τον πιλότο, όλους. Θα μπορούσε ο καθένας μας, για διαφορετικούς λόγους, να ήταν εκεί- κι όμως, το ατύχημα δεν έγινε δυστύχημα.

Το μονοκινητήριο αεροπλάνο που έπεσε στο κέντρο του χωριού.

Η ταβέρνα – καφετέρια στο διπλανό μαγαζί από το σημείο σύγκρουσης είχε σήμερα ρεπό, ενώ ο καταστηματάρχης του μαγαζιού, στο οποίο το αεροπλάνο έπεσε, καθόταν απέναντι. Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες ο τρόπος που έπεσε το αεροπλάνο δεν προκάλεσε καν το σπάσιμο της τζαμαρίας του μαγαζιού!

Ο πλάτανος που δεσπόζει στο κέντρο ήταν πάντα σημείο- κατατεθέν του χωριού, με ιστορία και “ιστορίες” .Τώρα αποδείχτηκε και σωτήριος, καθώς έκοψε τη φόρα του αεροπλάνου και αποφεύχθηκε σφοδρότερη σύγκρουση και πιθανή έκρηξη.

Το κέντρο του χωριού είναι η καρδιά της ζωής στην επαρχία και η πιθανή καταστροφή του θα ήταν τραγική. Για τις ανθρώπινες απώλειες δεν μπορώ καν να το φανταστώ κι εφόσον δεν συνέβησαν δεν θα το κάνω.

Το ΕΚΑΒ δεν ήρθε ποτέ στο χωριό. 

Δεν μπορείς να μην σκέφτεσαι τα “αν”. Αν δεν έβρισκε αντίσταση στον πλάτανο, αν ήταν ανοιχτό το μαγαζί δίπλα, αν περνούσε αυτοκίνητο, αν δεν πετούσε τόσο χαμηλά, αν, αν….

Ο φόβος είναι σχετικός. Στις μέρες μας δεν ξέρεις πια τι να φοβάσαι και τι να περιμένεις, όποτε ίσως πρέπει να μην  φοβόμαστε τίποτα (μόνο να είμαστε προσεκτικοί!). Η ζωή είναι τόσο μικρή και όσο κλισέ κι να ακούγεται πρέπει να τη ζούμε στο έπακρο όπως θέλουμε. Ποτέ δεν ξέρεις πότε ένα αεροπλάνο θα βρεθεί στην πόρτα σου!

Fact: Σήμερα θα ήταν η “Βραδιά Πλατάνου” αν δεν υπήρχαν τα μέτρα για τον κορωνοϊό, μια γιορτή που πάντα περιμένουμε. Ο πλάτανος μας έσωσε και μας θύμισε πως πρέπει να γιορτάζουμε την κάθε μέρα! 

Κατηγορίες
Σκέψεις/όνειρα

Μπράβο βρε παιδιά!

Καθώς έβλεπα την αρχική μου στο fb, έπεσε το μάτι μου πάνω σε μια δράση που οργάνωνε μια ομάδα φοιτητών και σκέφτηκα “Τι ωραία πρωτοβουλία! Μπράβο ρε παιδιά!..”. Και μετά το προσπέρασα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μετά το σκεφτόμουν έντονα. Ίσως γιατί έχω βρεθεί στη θέση τους και θα ήθελα να είχα ακούσει εκείνο το “μπράβο”. Ή από την άλλη ίσως να ήταν μια τόσο απλή κίνηση, που να με απασχολούσε το γιατί δεν την έκανα. Πολλές φορές με προβληματίζει αυτό. Μικρές απλές φράσεις ή κινήσεις, που δεν μας κοστίζουν τίποτα κι  όμως κάτι μας κρατάει να τις πούμε ή να τις κάνουμε. Ίσως να μην έχουμε “εκπαιδευτεί” αρκετά για αυτό. 

Έχω ακούσει να λένε πόσο σημαντικό είναι να λες μπράβο στα μικρά παιδιά όταν καταφέρνουν κάτι καινούργιο.  Γιατί να το χαλάμε στην πορεία; (Αυτό το έχω αναρωτηθεί για πολλά πράγματα στη ζωή). 

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Όλοι μας κάποτε προσπαθήσαμε πολύ για κάτι. Μικρό, μεγάλο δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι βάλαμε την ψυχή μας και αφιερώσαμε το χρόνο μας σ’ αυτό. Όποιος και να ήταν ο στόχος μας, ένα μπράβο ήταν πάντα επιθυμητό. Πολλές φορές φτάνει μόνο μια λέξη για να πάρεις δύναμη και να συνεχίσεις. 

 Δε χρειάζεται πάντα να καταλαβαίνεις το αποτέλεσμα, αρκεί να αναγνωρίζεις την προσπάθεια. Ακόμα και αν κάποιος ασχολείται με την αστροφυσική κι εσύ δεν έχεις ιδέα, δεν είναι δύσκολο να είσαι υποστηρικτικός. Ή ακόμα και αν είναι δύσκολο, γιατί, συμφωνώ, δεν έχουμε όλοι τον ίδιο χαρακτήρα, αξίζει την προσπάθεια. Μπορεί να βρεθείς έξω από τα νερά σου για λίγο, αλλά θα έχεις κερδίσει και εσύ!

Δεν σου λέω να λες πράγματα που δεν εννοείς. Σκέφτομαι μόνο πόσο απλό είναι όταν σκέφτεσαι κάτι καλό να το λες κιόλας! 

Υπάρχει και το άλλο. Από το φόβο μην μας πουν κόλακες, υπερβολικούς ή συμφεροντολόγους (ίσως το πιο σύνηθες) καταλήγουμε απαθείς. Υποψιαζόμαστε τον “καλό λόγο”, γιατί πολλές φορές έχει αποδειχθεί παγίδα, και χάνουμε την ουσία. Αρνούμαστε το φως γιατί δημιουργεί τις σκιές και παραμένουμε στο σκοτάδι. Και είναι τόσο απλό κάποιες φορές να σκορπίσεις το φως!

Ας μην τσιγκουνευόμαστε τον καλό λόγο! Ακόμα και στους πιο δικούς μας ανθρώπους, που τους ξέρουμε και μας ξέρουν όσο κανείς και πολλές φορές η επιδοκιμασία θεωρείται αυτονόητη. Δεν υπάρχει τίποτα πιο μη αυτονόητο από το αυτονόητο. Έχετε παρατηρήσει κι εσείς ότι κάποιες φορές λειτουργεί σαν πρόταση για να γλιτώσουμε την αμηχανία; Αν είμαστε λίγο πιο αυθόρμητοι και ειλικρινείς πρώτα με τον εαυτό μας θα γίνουμε και πιο ευτυχισμένοι στο σύνολο. 

Στην τελική σκεφτείτε πώς νιώθετε εσείς όταν επιβραβεύεται η προσπάθειά σας. Ε είναι ωραίο να λέμε κάτι όμορφο στους άλλους! 

Κατηγορίες
Σκέψεις/όνειρα

Κενά λόγια.

Διάβασα κάπου πρόσφατα πως είμαστε πλέον ό,τι λέμε και όχι ό,τι κάνουμε. Υποθετικά ο λόγος θα έπρεπε να έχει αποκτήσει μεγαλύτερη βαρύτητα στην εποχή των social media, γιατί οι λέξεις πλέον είναι αυτές που “χτίζουν” το προφίλ μας. Στην πράξη όμως, πόσο πιο εύκολο είναι, κρυμμένος πίσω από μια οθόνη, να λες πράγματα που γνωρίζεις πως δεν έχουν υπόσταση και αλήθεια; 

Προσοχή όμως: αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει πάντα αντιστοιχία των λόγων με τις πράξεις μας. Αντιθέτως σε ένα κόσμο όπου όλοι μιλάμε πολύ η αλληλουχία των λέξεων και των πράξεων αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Διευκρινίζω: μπορεί όλοι να έχουμε λόγο αλλά λίγες είναι οι πηγές αξιοπιστίας. 

Στις προσωπικές σχέσεις το φαινόμενο είναι πιο έντονο καθώς γνωρίζεις ακόμα καλύτερα τον απέναντί σου. Από μικροί μαθαίνουμε τη γνωστή ιστορία με τον βοσκό και τον λύκο. Όταν φωνάζεις για να κάνεις θόρυβο, “πνίγεις” τη στιγμή που θα χρειαστεί να ακουστείς.

Φυσικά τίποτα δεν είναι απόλυτο. Μεταξύ μας, θέλει μαεστρία για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις στην καθημερινότητα και τα λόγια πολλές φορές γίνονται όπλα στη φαρέτρα μας. Όπως όμως λέει και ο ποιητής “ο καθείς και τα όπλα του”. Aν, λοιπόν, δεν μπορούμε να χειριστούμε τη γλώσσα όπως αρμόζει και όπως αντιστοιχεί στον χαρακτήρα μας, καλό είναι να την αφήνουμε έξω από τον πόλεμο γιατί μάλλον θα χάσουμε. 

Είναι επίσης κοινό μυστικό πως πολλές φορές λέμε πράγματα που δεν εννοούμε απλά και μόνο για να προκαλέσουμε αντιδράσεις, να ζητήσουμε βοήθεια, να ακουστούμε. Κατανοητό, νομίζω δεν έχει ξεφύγει κανείς από αυτό. Το “πρόβλημα” έρχεται όταν γίνεται κατ’ εξακολούθηση χρήση αυτού του τρόπου με αποτελέσματα μάλλον αντίθετα από τα θεμιτά. Συνήθως είναι εύκολο να αντιληφθείς πότε κάποιος απλά επαναλαμβάνεται για να κάνει τον όποιο θόρυβο, καταλήγοντας να μη δίνεις την ίδια βαρύτητα στα λεγόμενα του. Και αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου πάντα, τεράστιο πλήγμα.  Από τα λίγα πράγματα που έχουμε είναι η αξιοπιστία μας. Ακόμα και σε αυτούς τους καιρούς, που συχνά το “φαίνεσθαι” δείχνει να νικάει το “είναι”, όλοι ξέρουμε την αλήθεια. Τόσο για τον εαυτό μας όσο και για τους γύρω μας. Σκεφτείτε μόνο σε ποιον άνθρωπο (αν είχατε επιλογή) θα απευθυνόσασταν σε μια πραγματική ανάγκη: σε κάποιον που θα εμπιστευόσασταν. Η εμπιστοσύνη είναι αλληλένδετη με την αξιοπιστία. Είναι κρίμα κάποια κενά λόγια να μας απομακρύνουν χωρίς λόγο. Γιατί τις περισσότερες φορές όσα λέμε και δεν εννοούμε είναι βαρύγδουπες εκφράσεις χωρίς βάση, που γνωρίζουμε και οι δύο πλευρές ότι δεν ισχύουν αλλά κανείς δεν έχει το θάρρος να το παραδεχτεί. Ο σεβασμός στη νοημοσύνη του συνομιλητή είναι εξίσου σημαντικό στοιχείο. Φανταστείτε μόνο πόσες “παρεξηγήσεις” (καθόλου δεν μ’ αρέσει αυτή η φράση) θα είχαμε γλυτώσει. 

Δε θα επεκτείνω την σκέψη μου σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο – ίσως κάποια άλλη φορά- γιατί εκεί τα πράγματα είναι ακόμα πιο σοβαρά κι επικίνδυνα (πόσα αμέτρητα παραδείγματα να υπάρχουν άραγε;).Νομίζω άλλωστε πως η μεγάλη εικόνα διαμορφώνεται από τις στιγμιαίες αντιδράσεις. Θα ήθελα να αποφύγω να γράψω ότι πρέπει να σκεφτόμαστε πριν μιλήσουμε γιατί το βρίσκω εξαιρετικά δύσκολο και απαιτεί μακροπρόθεσμη δουλειά και συνεχή προσπάθεια. Μπορούμε όμως να είμαστε πιο ειλικρινείς. Υπάρχουν εκατομμύρια λέξεις για να εκφραστούμε, δε χρειάζεται να επιλέξουμε τις σωστές, μόνο τις πιο αληθινές. Η αλήθεια δεν είναι αδυναμία. Εξάλλου για να βρεις τη λύση στο πρόβλημα πρέπει να ξέρεις το πρόβλημα.

Ο λόγος έχει δύναμη που μπορεί να μας ανυψώσει ή να μας πνίξει. Καλό είναι να προσπαθούμε να εκφραζόμαστε σωστότερα,  με μεγαλύτερη ειλικρίνεια και λιγότερες “κενές” λέξεις. 

Κατηγορίες
Ημερολόγιο Τρίτη ηλικία

Η ανακοίνωση

Με τις πρώτες συζητήσεις που κάναμε με τη Φωτεινή Τ. για να ξεκινήσουμε το Blog, ήξερα ότι ένα από τα θέματα που ήθελα να ασχοληθούμε ήταν η τρίτη ηλικία. Έχω πολλή αγάπη και σεβασμό για τους παππούδες και τις γιαγιάδες αυτού του κόσμου γιατί πρώτα από όλα έχω λάβει απεριόριστη αγάπη από τους δικούς μου. 

Όταν όλο αυτό πήρε σάρκα και οστά, άρχισα να σκέφτομαι ότι κάπως θα φτάσει στα αυτιά τους τι κάνω και πως γράφω για αυτούς, οπότε αποφάσισα να τους προλάβω και να τους εξηγήσω το πώς και το γιατί. 

Βρήκα την ευκαιρία ένα απόγευμα όπου, πάντα με αποστάσεις, ο παππούς και η γιαγιά Φ. ήρθαν στην αυλή για βόλτα. Ξεκίνησα δυναμικά: “Γιαγιά θα γίνω Blogger”. Περίμενα να με ρωτήσει τι είναι αυτό, πονάει κ.τ.λ. Άλλη μια φορά όμως ξεγελάστηκα. Η γιαγιά Φ. απάντησε τελείως ψύχραιμα πως κάπου το έχει ακούσει αυτό. Φαντάστηκα πως το μπερδεύει με κάτι άλλο. Κατάλαβα ότι πάλι την πάτησα όταν με ρώτησε γιατί θέματα θα γράφω. Στιγμιαία σοκαρίστηκα με τις γνώσεις της, της εξήγησα πως ένα από τα θέματα που θέλω να γράφω είναι για την τρίτη ηλικία και κατά συνέπεια και για αυτούς. Τη ρώτησα (με τελείως αθώο ύφος) αν μ’ αφήνει. Αφού αναρωτήθηκε αν όντως ανήκει στην τρίτη ηλικία, γέλασε λίγο αμήχανα και είπε πως μου δίνει την άδεια, γελώντας. 

Update: κάποιος τους είπε ότι γράφω για αυτούς. Το ενδιαφέρον για περισσότερες λεπτομέρειες μεγάλωσε. Θέλουν να δουν τι λέω. Δεν ξέρω πώς θα πάει αυτό.

Η άλλη γιαγιά μου πάλι, όταν το άκουσε μέσω τηλεφώνου, έδωσε την εξής απάντηση : “Εγώ θέλω να μην κουράζεσαι και να μη δουλεύεις πολύ”. Κλασική, αγαπημένη γιαγιά. Δεν έχουν υπάρξει περαιτέρω αντιδράσεις ακόμα. Αναμένουμε. 

 Οι αντιδράσεις των γιαγιάδων μου, στο μυαλό μου τουλάχιστον, επιβεβαιώνουν γιατί οι αποτελούν ιδιαίτερο θέμα. Οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας (συγγνώμη, γιαγιά αλλά τυπικά και μόνο εκεί ανήκεις κι εσύ) έχουν γνώσεις, ενδιαφέροντα και άποψη που θα σε εκπλήξουν ενώ σου δίνουν τα πάντα (ακόμα και την άδειά τους για να γράφεις για αυτούς) αρκεί να είσαι καλά. Σίγουρα δεν είναι όλοι έτσι (άλλωστε οι γενικεύσεις πολλές φορές δημιουργούν σύγχυση), αλλά πρέπει να τους δώσουμε την ευκαιρία να παρουσιάσουν οι ίδιοι ποιοι είναι. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που διψούν για ελάχιστη προσοχή και είναι διατεθειμένοι να στο επιστρέψουν πολλαπλά πίσω με απεριόριστοι αγάπη. Για αυτούς τους ανθρώπους θα μιλάω και θα προσπαθώ να τους δώσω φωνή… Τουλάχιστον μέχρι να μου κλέψει τη “δουλειά” η γιαγιά μου!

Κατηγορίες
Ημερολόγιο

Ένας διαφορετικός Μάης

Κάθε Μάης της μέχρι τώρα ζωής μου ήταν γεμάτος δράση, αγωνία και τρέξιμο. Πραγματικά δε θυμάμαι ούτε έναν Μάη ήρεμο, με πρόγραμμα και ρουτίνα. Δεν ήταν απλά ένας μήνας αλλά ο τελικός προορισμός μιας μεγάλης προσπάθειας. Ακόμα κι όταν ήμουν πολύ μικρή και απλά ήμουν θεατής της προσπάθειας. 

Και φέτος έτσι θα έπρεπε να είναι. Πιθανόν τώρα θα μάλωνα με κάποιον γραφίστα, θα είχα περίπου 100 κλήσεις την ημέρα στο κινητό μου, θα είχα άγχος πάνω από αυτό που νόμιζα ότι μπορώ να αντέξω και σίγουρα δεν θα είχα χώρο στο κεφάλι μου για τίποτα άλλο.

Και πάλι όμως θα είχα καιρό να δω τους φίλους μου, το σπίτι μου, τον κόσμο έξω. Ο χρόνος πάλι θα μετρούσε αντίστροφα και οι μέρες που θα περίμενα και που για αυτές υπέμενα και δούλευα θα ερχόταν σύντομα! Παράξενο, τώρα που το συνειδητοποιώ, πόσα κοινά έχει η δράση με την αδράνεια. 

Μου λείπουν εκείνες οι μέρες κι ας γκρινιάζω συχνά για αυτές. Γιατί είχαν έναν σκοπό, έναν στόχο μεγαλύτερο από εμένα. Γιατί πάντα έφτανα στο τέρμα, στα γέλια, στις αγκαλιές, στην ανακούφιση και σε στιγμές που δύσκολα αποτυπώνονται και δεν είναι της παρούσης.

Όταν σκεφτόμουν πως χρειάζομαι περισσότερο χρόνο, σίγουρα δεν εννοούσα αυτό και σίγουρα όχι τώρα. 

Συχνά έλεγα πως Μάιο μήνα δεν έζησα. Δεν ξέρω τι κάνουν οι υπόλοιποι άνθρωποι τέτοιες μέρες, οι δικοί μου άνθρωποι πάντως τρέχουν, οργανώνουν, στήνουν τέντες, είναι στρατηγοί και στρατιώτες. Και τώρα που είναι αλλιώς,  μοιάζουν κενές και ανούσιες αυτές οι μέρες. Το ξέρω πως δεν είναι. Είναι ιδιαίτερες, ιστορικές κι εύχομαι να μείνουν ως σπουδαίες. 

Πάλι όμως δεν θα δω τι σόι μήνας είναι αυτός! Μάλλον για μένα θα είναι πάντα “ο μήνας”. 

Θα θυμάμαι κάθε Μάη της ζωής μου με λεπτομέρεια, όμως ο φετινός θα ανήκει, μόνος του, σε μια κατηγορία που δεν ξέρω πώς να περιγράψω. Παράξενος, ήρεμος, με μια διαφορετική αναμονή που ελπίζουμε να οδηγήσει κάπου. Θα δείξει.