Κατηγορίες
Οικογένεια Σκέψεις/όνειρα

Κρυμμένες ευθύνες.

(Μην αφήσετε τον τίτλο να σας παραπλανήσει).

Όπως οι περισσότεροι από μας, μπήκα σε πολλές σκέψεις και συζητήσεις με αφορμή τις αποκαλύψεις περί κακοποιήσεων, βιασμών, παιδεραστίας.

Και με τη Φωτεινή λέγαμε πόσο έχουν χάσει το νόημά τους οι λέξεις (άλλο άρθρο). Δεν έχουν πια δύναμη. Είναι λέξεις – τίτλοι, λέξεις – ταμπού, λέξεις – κλειδιά, λέξεις αποκομμένες μεταξύ τους, αποκομμένες από το λόγο. Και αναρωτιέμαι: Τι μας ορίζει, αν όχι ο λόγος μας; Τι περιγράφει την ύπαρξή μας, σκόρπιες λέξεις ή ο λόγος που συνοδεύει την ιστορία μας; Τι μας κάνει ανθρώπους τελικά, αν όχι ο λόγος; 

Λίγο πριν μας κατακλύσουν οι «γυμνές» λέξεις που μας τρομάζουν και σπεύσουμε (θεμιτό σε κάθε περίπτωση) να οχυρώσουμε τα παιδιά μας, ίσως έχουμε ξεχάσει μια μεγάλη ευθύνη μας ως γονείς. Να τα μάθουμε να έχουν λόγο. Πρώτα πρέπει να έχουν λόγο και μετά θα έχουν και φωνή. Τους δίνουμε συμβουλές αποσπασματικές, που το πνεύμα τους δεν συνδέεται ίσως με τα υπόλοιπα που μαθαίνουν μέσα στην οικογένεια βιωματικά. Τους ζητάμε να μας πουν αμέσως αν τυχόν συμβεί κάτι σαν τα τρομερά που ακούμε, ενώ παράλληλα εμείς οι γονείς τους κωφεύουμε σε πολλά άλλα μικρότερα (μικρότερα, όταν εμφανίζονται – για μετά, επιφυλάσσομαι). Χωρίς να το καταλαβαίνουμε καμιά φορά, τους εκπαιδεύουμε να μη μιλάνε (αφού δεν ακούμε – τι να μας πούνε, χαζά είναι, νομίζετε;). Τους εκπαιδεύουμε και με το παράδειγμά μας επίσης, όταν εμείς δεν μιλάμε, εκεί που πρέπει όχι απλά να μιλήσουμε, αλλά να τα κάνουμε όλα λίμπα. Αλλά μετά, για κάτι που συγκλονίζει την κοινωνία (ιδανικά όταν δεν μας αγγίζει άμεσα), ξαφνικά τους ζητάμε να έχουν το θάρρος να βγουν από το καβούκι τους, να πουν όχι, να πουν τι συμβαίνει. Να αποκτήσουν ξαφνικά κάτι που, εμείς, άραγε, τους το δώσαμε; Αναρωτιέμαι.

Να μην αφήνω και τους τίτλους να με παραπλανούν. Ούτε αυτόν τον τίτλο του γονέα. Ψυχασθενείς θα υπάρχουν πάντα, δυστυχώς. Αν μπορούσα να μάθω στο παιδί μας να αναζητά τις δικές του αξίες, αντί να υπηρετεί τα δικά μας ελλείμματα, αν μπορούσα εγώ πρώτη να έχω θάρρος να αντιμετωπίσω τις αρνήσεις του στα θέλω μας που το κρατούν εγκλωβισμένο σε κάτι που δεν το αντιπροσωπεύει (ενδεικτικό ο πρωταθλητισμός αλλά δυστυχώς όχι το μόνο), ίσως να λειτουργούσα προληπτικά. Αν το άφηνα, με αγάπη για τη ζωή (του) να αναζητήσει και να αναπτύξει αυτό που θα συνθέσει τη δική του ύπαρξη, η κάθε μορφής βία θα ήταν πιο εύκολα διακριτή και η άρνησή της αυτεπάγγελτη για όλα του τα χρόνια και σε όλους τους τομείς. Για να δούμε τι θα καταφέρω. Η άνοιξη πάντα με κάνει να ελπίζω περισσότερα.

Κατηγορίες
Οικογένεια

Κουλουράκια για καλό σκοπό!

Παραμονές του νέου έτους και θέλετε να φτιάξετε κάτι γρήγορο και απλό; Στο τσακ προλαβαίνετε να βρείτε τα “Πλάθω κουλουράκια”.

Αυτά τα κουλουράκια είναι η λύση που ψάχνετε και είναι για καλό σκοπό!

Τα αρτοποιία “Γατίδης” έχουν βγάλει ένα χριστουγεννιάτικο κουτί που περιέχει μείγμα για χριστουγεννιάτικα κουλουράκια και το μόνο που χρειάζεται να προσθέσετε είναι ένα αυγό και 70 γρ. βούτυρο.

Αυτό που κάνει αυτά τα κουλουράκια διαφορετικά είναι ότι αγοράζοντας το κουτί/μείγμα βοηθάτε άμεσα τρία κοινωφελή ιδρύματα: το Κέντρο Αποκατάστασης Ανθρώπων με Αναπηρία (Κ.Α.Α.ΜΕ.Α.) στις Σέρρες, το Παράρτημα Χρόνιων Παθήσεων στη Δράμα και το Δημοτικό Βρεφοκομείο Άγιος Στυλιανός στη Θεσσαλονίκη.

Κοστίζουν μόνο 1 ευρώ και ολόκληρο το ποσό διατίθεται στους παραπάνω οργανισμούς!

Το βρήκα ως έναν όμορφο και διαφορετικό τρόπο και να βοηθήσουμε άμεσα αλλά και να φτιάξουμε κουλουράκια για καλό σκοπό!

Φτιάχνονται εύκολα, είναι πού νόστιμα και μπορείτε να το δείτε και σαν έναν διαφορετικό τρόπο να περάσετε όμορφα το χρόνο σας με την οικογένειά σας!

Εγώ τα έφτιαξα αρκετές φορές φέτος και τα έκανα και δωράκια σε φίλους και γνωστούς!

Έχω τις εξής συμβουλές:

  • Μην τα ψήσετε πάνω από 10 λεπτά! Ακόμα και αν είναι μαλακά θα σκληρύνουν και θα είναι μια χαρά!
  • Μη προσθέσετε πολύ αλεύρι γιατί θα σκληρύνουν
  • Θέλει λίγο υπομονή η ζύμη για να δέσει αλλά θα γίνει!
  • Μη παραλείψετε το άνοιγμα της ζύμης!
  • Απλώνονται αρκετά οπότε δώστε τους χώρο!
  • Είναι ιδανικά για παιδιά και αρχάριους. Στην κεντρική φωτογραφία βλέπετε τα αριστουργήματα του αδερφού μου!

Μπορείτε είτε να τα κόψετε με ένα μαχαιράκι στα σχέδια που θα βρείτε μέσα είτε να χρησιμοποιήσετε τα σχέδια για να τα στολίσετε με άχνη!

Ιδέα: μπορείτε να βάλετε από ένα κουτί και σε κάθε δωράκι που σκοπεύετε να κάνετε!

Το άρθρο δεν έχει σκοπό τη διαφήμιση αλλά την υποστήριξη του σκοπού!

Κατηγορίες
Οικογένεια

Μαμάδες 3

Στο δημόσιο σχολείο που πηγαίνει ο γιος μου (που ελπίζουμε να πηγαίνει, για την ακρίβεια, λόγω της πανδημίας), είναι με τους περισσότερους συμμαθητές του μαζί από τα νήπια. Φέτος πάει τετάρτη δημοτικού. Οι μαμάδες των συμμαθητών έχουμε φτιάξει τη δική μας παρέα. Ωραίο και πρακτικό. Φίλες δεν μπορείς να μας πεις, 20 γυναίκες. Οι περισσότερες γνωριστήκαμε για πρώτη φορά στο σχολείο. Είχαμε ήδη τις “εξωσχολικές” φίλες και παρέες μας η καθεμιά. Βάλε και τη λογική απόσταση που θέλουμε (και πρέπει) να τηρείται σε γενικές γραμμές, για να μην παραγνωριστούμε (άλλωστε το δικό μας παιδί έχει πάντα δίκιο), έχει δημιουργηθεί μεταξύ μας μια σχέση ισορροπημένη και ευχάριστη. Και βοηθητική για τα παιδιά μας, το σημαντικότερο. Έτσι νιώθω εγώ, τουλάχιστον.

Τι κάνουμε; Απλά πράγματα (κάποια από τα οποία η τήρηση των μέτρων έχει διαφοροποιήσει ή αναστείλει, αλλά ελπίζουμε…):

  1. Έχουμε (κι εμείς) μια ομάδα στο viber για να επικοινωνούμε. Στέλνουμε τα μαθήματα σε όσων το παιδί απουσιάσει, εξηγούμε τι πάει να πει ΑΧ3 στ. πρασ. τετ.*, λέμε Χρόνια Πολλά ομαδικώς στους εορτάζοντες, αποφασίζουμε ποιος θα πάρει μπάλα στην εκδρομή και αν θα βάλουν χοντρό μπουφάν. (Θα βάλουν, εννοείται. Και φανελάκι).
  2. Τους μήνες του lockdown το viber πήρε φωτιά, μόνο που μιλούσαν τα παιδιά μας. Και άλλα κανάλια επικοινωνίας επιστρατεύτηκαν. Στην αρχή ήταν καλά. Μετά ήταν καλά μόνο για τα παιδιά, γιατί χτυπούσαν ειδοποιήσεις και βλέπαμε διάφορα Tik Tok εν ώρα εργασίας, που σίγουρα δεν είχαν προτεραιότητα (για μας – για τα παιδιά είχαν).
  3. Όσες μπορούμε, χωρίς μάσκες για την ώρα αλλά με αποστάσεις, πηγαίνουμε μετά το σχολείο στο πάρκο απέναντι. Με καλό καιρό, τα παιδιά παίζουν για καμιά ώρα κι εμείς τα λέμε. Ψιλοκουβέντα συνήθως, αλλά καμιά φορά πέφτει και κανένα σοβαρό. Οι γιαγιάδες κάνουν τη δική τους παρέα, προσεκτικές και αυτές, αλλά είναι σούπερ γιαγιάδες – αλήθεια, πολύ ωραία τα λέμε και με αυτές. Οι μπαμπάδες – παππούδες, λιγότεροι συνήθως, στα δικά τους πηγαδάκια με την προσπάθεια για αποστάσεις συνεχώς σε εξέλιξη. Αν κάποιος τύχει να βρεθεί μόνος άρρεν στο πάρκο, ακούει κι αυτός για φροντιστήρια – κομμωτήρια – στεγνωτήρια. Υπομονετικά και με χιούμορ.
  4. Παίρνουμε η μία το παιδί της άλλης από το σχολείο αν κάτι τύχει και εφόσον ενημερωθεί η δασκάλα. Παλιότερα (προ πανδημίας) παίρναμε η μία το παιδί της άλλης στο σπίτι της μίας, για να φάνε παρέα, να παίξουν και να μην κάνουν μαθήματα. Ελπίζουμε να αρχίσει και αυτό πάλι με την παλιά άνεση… Μενού – εγγύηση: μακαρόνια με κιμά, ντομάτα – αγγούρι – φέτα, κέικ με χυμό για το απόγευμα. Εγώ το κέικ συνεχίζω να το κάνω λάσπη, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες κατά την περίοδο του lockdown, οπότε θα κάνω πάλι τις κρέπες που τις έχω εύκολες, με τόόόσες φορές που τις έχω κάνει. Συνήθως κάνω πολύ καλή εντύπωση με αυτές. Στραβώνουν κάποιοι με το φυσικό χυμό, λογικό, οπότε προκειμένου να μείνει ο γιος μου χωρίς παρέα, εκείνη την ημέρα… συσκευασμένο.
  5. Πάμε για ποδήλατο. Πηγαίναμε και σινεμά. Πηγαίναμε και για καφέ η μία στο σπίτι της άλλης με τα παιδιά να ρημάζουν το σπίτι της άλλης και τη μία να νουθετεί κάθε τόσο το δικό της παιδί, την άλλη να λέει ότι δεν πειράζει (και να το εννοεί) και μετά τη μία να λέει “σε μας την άλλη φορά” (και να το εννοεί επίσης). Μας λείπει αυτό.
  6. Και τα καλύτερα: πάμε για γρήγορο καφέ 8.15 που τα αφήνουμε στο σχολείο. Ανά δύο, ανά τρεις, όποιες μπορούμε. Σε κάποιας το σπίτι ή σε κάποιο καφέ εκεί κοντά. Η τέλεια πρωινή κοπάνα πριν το γραφείο. Αλλά έχουμε και πιο οργανωμένα στο ιστορικό μας: brunch και για μπύρες και κρασάκι βραδινό και μοχίτο (με τακούνια, πολύ ωραίες όλες, αλλά όχι όλες μαζί για λίγο καιρό, κορίτσια…). Προλάβαμε και πήγαμε και όλοι μαζί να δούμε το πολεμικό πλοίο – Μουσείο “Βέλος”. Μετά τα παιδιά έπαιξαν κάτι που το λένε ακόμη “μήλα”, αλλά έχουν προσθέσει τόσους νέους κανόνες, που στο τέλος δεν μπορούσαν να βγάλουν άκρη ποιος κέρδισε. Πήγαμε και όλες οι οικογένειες ημερήσια εκδρομή στο Πλατανόρεμα, κοντά στο Ζαγκλιβέρι. Χαμός: τσουλήθρα σε χωμάτινη πλαγιά, σουβλάκια για μας και για τον αγαπημένο Λίο (τι θα πει “είναι σκύλος”), κυνήγι θησαυρού με καραμέλες, ένα φίδι 15 εκατοστά που θάφτηκε ζωντανό για την ασφάλειά μας (λες και δεν μπορούσε να βγει), μπάσκετ με τους μπαμπάδες και χορό με τη μουσική γενεθλίων κάποιου άγνωστου παιδιού από διπλανό τραπέζι. 

Δεν είναι ότι κάνουμε πολλά. Αυτά και λίγα ακόμη, όποτε μπορούμε. Ο χρόνος δεν περισσεύει πάντα, καμιά φορά ούτε και η διάθεση. Αλλά κάπως έχουμε βρει έναν τρόπο και κρατάμε μια χαριτωμένη σχέση (πάλι έτσι νιώθω εγώ). Νομίζω, καλά το κάνουμε, κορίτσια.

*Αντιγραφή 3 φορές στο πράσινο τετράδιο ρε μαμά

Υ.Γ.1: Μαμάδες 3, γιατί Α3, Β3, Γ3 και Δ3 φέτος. Μία μαμά, γραφίστρια, μας φτιάχνει κάθε χρόνο με όλη της την αγάπη, το λογότυπο της χρονιάς.

Υ.Γ.2: “Ένα λουλουδάκι για όλες σας από μένα” μας έστειλε το Πάσχα της καραντίνας μία από την παρέα.

Υ.Γ.2: Όσο γράφω, μου έρχονται πολλές ιστορίες. Άρθρα προσεχώς.


Κατηγορίες
Οικογένεια

Η συνταγή για τις κρέπες – πανάκεια

115 γρ.βρώμη σε νιφάδες. Αλέθω τη μισή περίπου στο multi για να απλώνεται καλύτερα το μείγμα στο τηγάνι και βάζω την υπόλοιπη σε ολόκληρες νιφάδες για να κάνει καμιά δουλειά και το πεπτικό.

1 αυγό ολόκληρο + 2 ασπράδια. Πρόταση για τους τους κρόκους που περισσεύουν: Σε αυτούς προσθέτω ένα ολόκληρο αυγό, πιπέρι και γάλα ή τυρί φέτα που λιώνω με το πηρούνι ή κίτρινο τυρί τριμμένο – αναλόγως τι έχω στο ψυγείο. Τα χτυπάω και κάνω ομελέτα που ψήνεται στο αντικολλητικό τηγάνι και τρώγεται επί τόπου ή μπαίνει στο ψυγείο για μελλοντική κατανάλωση μόνη της ή ως γέμιση σε σάντουιτς σούπερ χορταστικό. Στο ίδιο τηγάνι θα ψηθούν σε λίγο και οι κρέπες – δεν χρειάζεται πλύσιμο, αν έχει υπολείμματα, το σκουπίζω με χαρτί κουζίνας.

115 γρ. γάλα. Βάζω κατσικίσιο, όταν έχω, το οποίο προτιμώ από το αγελαδινό. Είναι ευκαιρία όταν αναμιγνύεται με άλλα υλικά, γιατί ειδικά ζεστό, έχει τη γνωστή μυρωδιά που σε πολλούς δεν αρέσει. Αλλά έτσι δεν την αντιλαμβάνεσαι.

60 γρ. γιαούρτι. Κατσικίσιο πάλι, όταν έχω, βλ. παραπάνω.

1 κουταλιά σούπας μέλι.

1 κουταλιά σούπας ελαιόλαδο.

Αλάτι, λίγο, νομίζω η ποσότητα αυτή λέγεται μία πρέζα.

Κανέλα – προεραιτικά, αν σας αρέσει.

Αντικολλητικό τηγάνι, κουτάλι σούπας – για το άπλωμα του μείγματος.

Παρασκευή:

Ανακατεύω βρώμη και αυγά. Προσθέτω το γάλα, ανακατεύω. Προσθέτω μέλι – λάδι – αλάτι, ανακατεύω. Εδώ και η κανέλα, αν βάλετε. Τέλος το γιαούρτι, ανακατεύω και αφήνω 20 λεπτά να δέσει το μείγμα. 

Ζεσταίνω το αντικολλητικό τηγάνι. Η δική μου κουζίνα έχει 1-2-3 ως ενδείξεις θερμοκρασίας και τα μισά τους. Ζεσταίνω στο 3 και κατεβάζω στο 2,5 για να βάλω το μείγμα.

Για κάθε κρέπα ρίχνω περίπου δύο κουταλιές της σούπας από το μείγμα στο τηγάνι και το απλώνω με την πίσω πλευρά του κουταλιού για να πιάσει όλη την επιφάνεια. Γίνεται περίπου 12 εκατοστά σε διάμετρο και 2 χιλιοστά σε πάχος η κάθε κρέπα. Αποτέλεσμα δοκιμών και ανάλυσης των αποτυχιών στην αρχή. Θα βρείτε τα δικά σας μέτρα, ανάλογα με τα σκεύη και τα γούστα σας.

Μόλις ψηθεί η μία πλευρά, γυρίζω από την άλλη με πλαστική σπάτουλα. Έτοιμη.

Σερβίρεται με:

Φρέσκο βούτυρο (κόλαση).

Μέλι ή σιρόπι σφενδάμου ή σιρόπι αγαύης.

Μήλα (ή άλλο φρούτο) στο multi με σταφίδες και κανέλα.

“Μερέντα” (ταχίνι – μέλι – σκόνη κακάο, θα σας πω προσεχώς για αυτή και άλλα αγαπημένα υποκατάστατα εξίσου αγαπημένων λιχουδιών).

Τυριά, γαλοπούλα κλπ.

Philadelphia ή άλλο τυρί – κρέμα. 

Tips (η Φωτεινή είπε να γράφω tips, βοηθάνε).

  1. Η πρώτη πλευρά ψήνεται (και καίγεται, αν δεν προσέξω) πολύ γρήγορα. Έχετε το νου σας, ελέγξτε στο πρώτο λεπτό και γυρίστε την, αν χρειάζεται. Η άλλη πλευρά κάνει περισσότερο χρόνο και έχει διαφορετική εμφάνιση, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία.
  2. Μπορείτε, αντί για μία μεγάλη κρέπα, να ψήσετε πολλές μικρότερες, σαν τηγανίτες. Και για την αλλαγή μόνο, τις βάζετε και τη μία πάνω στην άλλη και τη γέμιση ανάμεσα. Έχει πλάκα.
  3. Μπορείτε να κάνετε σφακιανές πίτες (έτσι τις λέμε, για να μνημονεύουμε και την αγαπημένη μας νονά και τα πρωινά στον Ιορδάνη στα Χανιά), με μέλι και τριμμένη φέτα ή μυζήθρα (κόλαση, νονά).
  4. Τις έχω χρησιμοποιήσει και για αυτοσχέδια τάκος. Καλά, δεν είναι τάκος, αλλά αν μείνει κιμάς από μακαρόνια με κιμά, του προσθέτω καυτερή πάπρικα, βγάζω και σε μπολάκια διάφορα για γέμιση (κυριολεκτικά ό,τι έχω και μου φαίνεται ότι ταιριάζει) και σκαρώνουμε μεξικάνικη βραδιά.

Κατηγορίες
Οικογένεια

Πάνω από το πτώμα μου!

Αυτή η κυρία ονομάζεται Χαρούμι και φρουρεί το χαρτζιλίκι του γιου μου όταν ο ίδιος κοιμάται. Διάφοροι τέτοιοι τύποι κυκλοφορούν στο δωμάτιό του, στο σπίτι μας, στις τσάντες μας. Μια φορά βρήκα έναν στο ψυγείο, δίπλα στο βούτυρο. Ναι, ρώτησα. Όχι, δεν κατάλαβα την απάντηση. Αν ξέρει κάποιος τι είναι το Υπέρτατο Κακό, ίσως να καταλάβει γιατί το βούτυρο σε προφυλάσσει από αυτό. Αν πάλι κάποιος έχει ανεβασμένες τιμές σε συγκεκριμένους δείκτες στο αίμα του, τότε το βούτυρο μπορεί να παίξει το ρόλο του Υπέρτατου Κακού με άνεση και φυσικότητα.

Η Ε. μου πρότεινε να καταγράφω τέτοιου είδους σκηνές, όπως και λόγια, ατάκες κλπ για να τα αναφέρω στο γιο μου όταν θα είναι μεγαλύτερος, να θυμάται τον παιδικό του κόσμο και έτσι. Εγώ πάλι έχω τόσο άγχος για το πόσο έχω γκρεμίσει τον παιδικό του κόσμο με τα λάθη μου, που μάλλον σε μένα θα είναι πιο χρήσιμες αυτές οι καταγραφές.

Αυτό το άγχος, δεν ξέρω τι σημαίνει. Υπευθυνότητα και άλλα τέτοια, καλά θα ήταν, αλλά δεν νομίζω. Ναι ναι, κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε. Υπάρχουν αυτές οι στιγμές που νιώθεις μια σιγουριά ότι κάνεις κάτι καλό για το παιδί σου (ναι, ρε, κρέπες), αλλά η αλήθεια παραφυλάει με κόκκινο βλέμμα σαν τη Χαρούμι και άμα θες το παραδάκι της κάθαρσης που θα φέρει την ευτυχία, πρέπει να ομολογήσεις. Έπεσε στα χέρια μου κάποια στιγμή η Μεγάλη Χίμαιρα του Καραγάτση. Σε μία αίθουσα αναμονής στο αεροδρόμιο της Αθήνας. Λίγο ξεφύλλισμα πρόλαβα, αλλά έφτασα ως εκεί που αναφέρεται στη Μήδεια και πάγωσα. Πόσο απλά θυσιάζεις αυτά που λες ότι αγαπάς και νοιάζεσαι. Πόσο απλά σε προδίδει ο εαυτός σου όταν νιώσει προδομένος και πώς πετάει στα κύματα όλες τις στιγμές υπευθυνότητας, κόπου και άγχους. Μαζί με αυτό που το λέει αγάπη. Όχι πάντα τόσο τραγικά και απόλυτα, ώστε να μη σε ταρακουνήσει και πολύ. Λίγο – λίγο, καθοδηγεί τα λάθη σου να γκρεμίσουν τον κόσμο σου, ξεκινώντας με τους κόσμους των ανθρώπων γύρω σου, παιδιών, συντρόφων, φίλων, όλων. Μικρά μικρά μέλη αυτών που γέννησες ή δημιούργησες, θυσιάζονται στα κύματα, σαν τελευταία κραυγή απελπισίας του προδομένου που δεν ξέρει σε ποιον απευθύνεται. Κι εσύ τον αφήνεις.

Μας τα έχουν πει όλα. Αλλά τελικά είμαστε αυτά που μπορούμε να θυμηθούμε και να δεχτούμε. Κι επειδή αυτά δεν είναι πάντα εύκολα, κρατάω κάτι τέτοιες φωτογραφίες για βοήθεια. Σκάω στα γέλια, κοιτιέμαι στον καθρέφτη και πάμε πάλι. Ευχαριστώ, παιδί μου.

Κατηγορίες
Οικογένεια

Μακαρόνια με κουρκουμά και κρέμα γάλακτος.

Με το φαγητό είμαι πολύ μερακλού. Βασικά, όταν το τρώω. Σε βαθμό να προηγείται η φήμη μου, όχι άδικα… Μέχρι και στο καθαριστήριο με πήραν χαμπάρι. Ό,τι επισημαίνω ως λεκέ που θέλει προσοχή, είναι από φαγητό. “Με όρεξη τρώτε…”, έχει πει ευγενικά ο άνθρωπος που παραλαμβάνει τα προς καθάρισμα ρούχα μου. 

Μαγείρισσα μερακλού δε με λες. Μαγειρεύω ευχάριστα, μαγειρεύω κάθε μέρα, χαίρομαι όταν το φαγητό γίνεται νόστιμο, σκέφτομαι κάθε τόσο να ανανεώνω το οικογενειακό μενού. Αλλά: 

  1. Δεν ψάχνω – εκτελώ συνταγές. Κυρίως γιατί μου είναι σχεδόν αδύνατο να τις ακολουθήσω. Και όπως λέει ο αγαπητός Άκης Πετρετζίκης “να τα κάνετε ακριβώς. Αλλά ακριβώς. Αν τα κάνετε ακριβώς, θα πετύχουν”. Ό,τι έχει μαγειρέψει ο πραγματικά μερακλής άντρας μου, που τα κάνει ακριβώς, βγαίνει καταπληκτικό. Εγώ είμαι αντιδραστική. Ούτε να τις διαβάσω μέχρι τέλος δεν μπορώ τις συνταγές, όχι να τις κάνω κιόλας.
  2. Δεν μαγειρεύω πολύπλοκα φαγητά, ειδικά αν απαιτούν να είσαι ώρες πάνω από τις κατσαρόλες. Έχω πολύ δυνατή δικαιολογία. Προτιμώ να βγω μια βόλτα με το παιδί στον ήλιο, παρά να κλειστώ για να καραμελώνω λαχανικά και να σβήνω με κρασί. Όταν δεν έχει ήλιο, έχω πολύ δουλειά μάλλον.
  3. Δεν φτιάχνω γλυκά. Με τον κορμό της μαμάς μου, τα χοιρινά της Α., τις πάβλοβες της Π. και τις λεμονόπιτες της M., δεν έχω μούτρα για γλυκά. Είναι και τα σιροπιαστά της Δορκάδας στην Κασσάνδρου, είναι και το κανταΐφι του Γεωργακούδα στην Καπετάν Γκόνη… ποιος να συγκριθεί μαζί σου; Επίσης, αλήθεια προσπαθώ να αποφεύγουμε τη ζάχαρη. Έτσι, μπορώ να μη στραβοκοιτάω το παιδί μου όταν καταναλώνει τούρτες και κεράσματα στο σχολείο, στα φιλικά σπίτια και στα πάρτι – και να μην καταγράφει κι αυτό άλλο ένα “μη”.

Προσπαθώ όμως να τρώμε υγιεινά, να μας αρέσει αυτό που τρώμε και να μην πετάμε φαγητό. Κάνω διάφορους αυτοσχεδιασμούς σε αυτή τη βάση, κάποιοι όχι πρωτότυποι, οι περισσότεροι πετυχημένοι για τα δικά μας γούστα, πιθανόν και για τα δικά σας. Όπως τα μακαρόνια με κουρκουμά και κρέμα γάλακτος, που τα έφαγε μια φορά μαζί μας και η Φωτεινή και επιμένει να πούμε την ιδέα αυτή, εδώ. Επειδή πρόκειται για πολύ συνηθισμένα υλικά μαγειρικής, βάζετε τις ποσότητες με βάση την εμπειρία σας και το γούστο σας. Αν δεν έχετε ξαναχρησιμοποιήσει κουρκουμά, προτείνω για αρχή ποσότητα διπλάσια από το πιπέρι που βάζετε συνήθως σε παρόμοια πιάτα. Βάζω τα υλικά με bold, για να ξέρετε αν τα έχετε στο σπίτι με μια ματιά.

Ζυμαρικά που προτιμάτε, βρασμένα όπως σας αρέσουν (εμείς δεν τα παραβράζουμε, γιατί διαβάσαμε ότι έτσι είναι πιο ευκολοχώνευτα). Στο νερό που βράζει, ρίχνουμε μία σκελίδα σκόρδο. Μετά το στράγγισμα, την τρώω εγώ κρυφά.

Σερβίρουμε τα στραγγισμένα ζυμαρικά στα πιάτα και προσθέτουμε μια κουταλιά ελαιόλαδο σε κάθε πιάτο. Λίγο ανακάτεμα για να μην κολλήσουν.

Σε αντικολλητικό σκεύος ζεσταίνουμε φρέσκο βούτυρο. Μόλις λιώσει και πριν κάψει, τσιγαρίζουμε για 2 λεπτά μανιτάρια, μαζί με πιπέρι, κουρκουμά, σκόρδο σε σκόνη και θυμάρι. Προσθέτουμε την κρέμα γάλακτος, ποσότητα αναλόγως αν σας αρέσει να κολυμπάνε τα ζυμαρικά στην κρέμα ή ίσα – ίσα να τα περιλούζει. Το δεύτερο για μας είναι πιο σέξι.

Πριν αρχίσει να βράζει η κρέμα, τη βγάζουμε από την εστία και περιλούζουμε το πιάτο του καθενός.

Τρώμε.

Πηγαίνει με ροζέ κρασί και φυσικά με το τσίπουρο του Φ., που πάει με όλα πάντα.

Ειδικά αν πιεις μια γουλιά την ώρα που μαγειρεύεις.

Υ.Γ. Για σας που είστε πιο ψαγμένοι με συνταγές και πιο ακριβείς με υλικά και τρόπο παρασκευής, υπάρχουν πολλές ακόμη αντίστοιχες προτάσεις στο διαδίκτυο. Αυτονόητο; Θέλω να μιλήσω για το αυτονόητο. Προσεχώς.