Κατηγορίες
Η φωτεινή πλευρά

Ιδέες για δώρα που θα μοιράσουν διπλά χαμόγελα!

Κάθε χρονιά τα Χριστούγεννα είναι μοναδικά, πόσο μάλλον αυτή τη περίοδο, λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών που βιώνουμε. Ένα όμως μένει ίδιο όσο και αν τα πάντα γύρω μας αλλάζουν, το παιδί μέσα μας.

Η επιθυμία να μαζευτούμε ξανά όλοι μαζί σε ένα ζεστό δωμάτιο γεμάτο μυρωδιές και ζωντάνια, γύρω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο και να δωρίσουμε κάτι στους δικούς μας ανθρώπους, υπερισχύει.  Αυτή η στιγμή όμως μπορεί  να αποκτήσει μεγαλύτερη αξία με έναν απλό τρόπο.

Υπάρχουν φιλανθρωπικά σωματεία όπως και κοινωφελή ιδρύματα, τα οποία προκειμένου να μπορούν να συνεχίσουν το έργο τους, λειτουργούν e-shops με ποικίλα αντικείμενα προς πώληση για κάθε αισθητική!

Φέτος λοιπόν, μπορούμε να κάνουμε χαρούμενους τους δικούς μας ανθρώπους, στηρίζοντας αυτή τη προσπάθεια και δίνοντας έτσι την δυνατότητα να συνεχιστεί το πολύτιμο έργο τους.

 

 

Ελπίδα – Σύλλογος Φίλων Παιδιών με Καρκίνο

 

Ο Σύλλογος Ελπίδα, χρόνια τώρα, στηρίζει παιδιά που πάσχουν από καρκίνο, όπως και τις οικογένειες τους. Μπορείτε να βρείτε διάφορες ιδέα για δώρα καθώς και χριστουγεννιάτικα στολίδια. Εμείς επιλέξαμε το κερί!

Αρωματικό κερί 12€

 

 

Αμυμώνη

 

Η Αμυμώνη είναι ένας φορέας που παρέχει εκπαίδευση, φροντίδα και θεραπείες σε άτομα με προβλήματα όρασης και πρόσθετες αναπηρίες καλύπτοντας όλο το ηλικιακό τους φάσμα, στηρίζοντας παράλληλα με κάθε τρόπο τις οικογένειές τους. Διαλέξαμε τη ξύλινη κατασκευή ως δώρο σε αγαπημένους φίλους με οικογένεια.

  Χειροποίητο διακοσμητικό ξύλινο κάδρο  28€  

 

 

Το Χαμόγελο του Παιδιού

 

Το Χαμόγελο του Παιδιού (αν και νιώθουμε πως ούτε εδώ χρειάζονται συστάσεις) παρέχει τη βοήθειά του σε παιδιά θύματα βίας ή εξαφάνισης, παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας ή που ζουν σε κακοποιητικά περιβάλλοντα. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να στηρίξουμε το Χαμόγελο να συνεχίσει να προσφέρει χαμόγελα! Για τις γιορτές επιλέγουμε δώρα από το e-shop τους. Είναι ίσως και μια ευκαιρία να μιλήσουμε στα παιδιά μας για τη δράση σωματείων όπως το Χαμόγελο και να ανοίξουμε τη συζήτηση γύρω από το πόσο σημαντική είναι η παρχή βοήθειας σε όσους την έχουν ανάγκη.

Χριστουγεννιάτικα Πάζλ με 60 κομμάτια 5€

 

 

Παιδικά χωριά SOS

 

Τα Παιδικά Χωριά SOS στηρίζουν παιδιά που είναι ορφανά, εγκαταλελειμμένα ή παιδιά των οποίων οι οικογένειες δεν μπορούν να τα μεγαλώσουν, προσφέροντας τους ένα οικογενειακό περιβάλλον. Και από εδώ μπορούμε να διαλέξουμε κάποιο παιδικό δώρο, μοιράζοντας χαρά σε περισσοτέρα παιδιά!

Λούτρινο αρκουδάκι 12€ 

 

 

Αρκτούρος

 

Ο Αρκτούρος έχει ως στόχο την προστασία της άγριας πανίδας και του φυσικού περιβάλλοντος, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση σε είδη υπό εξαφάνιση. Επίσης αν σκέφτεστε για κάποια εξόρμηση τις μέρες των γιορτών, μπορείτε να επιλέξετε το Νυμφαίο και να δείτε από κοντά το έργο τους.  Το T-Shirt που επιλεξαμε είναι ωραίο δώρο και για κάποιον έφηβο!

T-shirt ελάφι 15€

 

 

A little shelter

 

Το a little shelter είναι μία αστική μη κερδοσκοπική εταιρία, με μεγάλη δράση στην περίθαλψη και προστασία αδέσποτων ζώων και χώρος προσωρινής φιλοξενίας με αξιοπρεπείς και ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης. Το καλοκαίρι κάηκαν οι εκγαταστάσεις τους, ωστόσο συνεχίζουν να παρέχουν βοήθεια -κυριολεκτικά- παντού! Επιπλέον: ΠΟΣΟ τέλεια αυτή η κούπα;!

Μεταλλική εμαγιέ κούπα 17€

Your pet

 

Η Your pet είναι μια εφαρμογή που διευκολύνει υιοθεσίες ζώων, συγκεκριμένα για γάτες και σκύλους. Επιπλέον παρέχει τη δυνατότητα για βοήθεια από μέλη της εφαρμογής σε περίπτωση εξαφάνισης κατοικίδιου ζώου σου. Είναι μια νέα προσπάθεια και αξίζει να τη στηρίξουμε!

Τσάντα πάνινη 10€

Αρχέλων

 

Ο Αρχέλων είναι ένα μη-κερδοσκοπικό σωματείο με σκοπό την προστασία των θαλάσσιων χελωνών και των βιοτόπων τους. Οι κύριες δράσεις του αφορούν συστηματική παρακολούθηση και έρευνα, διάσωση και περίθαλψη τραυματισμένων και άρρωστων χελωνών καθώς και ευαισθητοποίηση του κοινού. Αποτελεί μια ωραία ευκαιρία να μάθουμε γιατί μας ενδιαφέρει η δράση τους και πώς μπορούμε να βοηθήσουμε κι εμείς.

Ξύλινο ημερολόγιο 8€ 

 

Αυτές τις μέρες μπορείτε επιπλέον να βρείτε πολλά bazaar και εκδηλώσεις προς ενίσχυση φορέων.

Εάν ψάχνετε δώρα, δείτε τα παραπάνω ως μια ευκαρία να κάνετε διπλό “δώρο”, τόσο στους δικούς σας ανθρώπους, όσο και στα σωματεία που χρειάζονται βοήθεια!

Κατηγορίες
Τρίτη ηλικία

Ψηφιακά ενεργοί ηλικιωμένοι πολίτες με τη βοήθεια του Noesis

“Γιαγιά, παππού, πατήστε enter!”. Ναι, πλέον είναι μια φράση που θα ακούμε/λέμε όλο και πιο συχνά, καθώς η ψηφιακή εποχή δεν πρέπει να αποκλείει κανέναν.

Το πρόγραμμα “Γραμματισμός και Τρίτη Ηλικία” αντιλαμβάνεται την ανάγκη να καλυφθεί το χάσμα που δημιουργείτε ανάμεσα στην Τρίτη Ηλικία και την τεχνολογική πρόοδο και στοχεύει στο να εκπαιδεύσει ηλικιωμένους πολίτες στη χρήση των ψηφιακών μέσων.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ – ΜΠΕ, ζευγάρια είναι στην πλειοψηφία οι ηλικιωμένοι που έχουν επιμορφωθεί ψηφιακά στη χρήση υπολογιστών και τις βασικές διαδικασίες της ψηφιακής πύλης δημόσιας διοίκησης gov.gr.

Οι ηλικιωμένοι δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για το πρόγραμμα και ζητούν τη συνέχισή του, καθώς αυτό τους βοηθάει να αποκτήσουν βασικές ψηφιακές δεξιότητες για την εξυπηρέτηση των συναλλαγών τους με το δημόσιο και την περιήγησή τους στο διαδίκτυο γενικότερα. Το γεγονός αυτό τους επιτρέπει να έχουν περισσότερη αυτονομία και να διαχειρίζονται μόνοι τους τις προσωπικές τους υποθέσεις.

Παρόλες τις δυσκολίες που έχουν γενικά με τους υπολογιστές, οι ηλικιωμένοι δείχνουν μεγάλη προθυμία για μάθηση και, όπως αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Ευάγγελος Αφθονίδης, επιστημονικά υπεύθυνος κι εκπαιδευτής του προγράμματος “Γραμματισμός και Τρίτη Ηλικία”, συνεργάζονται αρμονικά και βοηθούν ο ένας τον άλλον.

Αξιολογούν δε οι ίδιοι το πρόγραμμα ως πολύ θετικό , καθώς, πέρα από τις γνώσεις που αποκτούν, θεωρούν ότι ο τρόπος με τον οποίο γίνονται τα μαθήματα είναι ο κατάλληλος για ανθρώπους της ηλικίας τους, οι οποίοι δεν είναι εξοικειωμένοι με τους υπολογιστές. Η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και το Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείου Τεχνολογίας Noesis στέλνουν το μήνυμα, λοιπόν: “Γιαγιά, παππού, πατήστε enter”!

Γιατί οι άνθρωποι δεν παύουν να εξελίσσονται και να παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους.

 

Πηγή: ΑΠΕ- ΜΠΕ

Κατηγορίες
Η φωτεινή πλευρά

Η κούρσα της ζωής μας

Πάντα αγαπούσα τους Ολυμπιακούς αγώνες (το γιατί άλλη φορά). Οι Παραολυμπιακοί όμως είναι κάτι που με συγκλονίζει.

Καθημερινά όλοι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τα δικά μας προβλήματα. Άλλοι σοβαρότερα, άλλοι όχι, ο καθένας κρίνει τα δικά του. Πολλές φορές χανόμαστε σ΄ αυτά, εγκλωβιζόμαστε και έρχεται μια στιγμή που σε βγάζει από το λαβύρινθο, που σε επαναφέρει.

Το να βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους (όλους όσους συμμετέχουν στους παραολυμπιακούς) όχι απλά να ξεπερνάν τα εμπόδια που τους θέτει η αναπηρία τους αλλά τα όρια της ανθρώπινης αντοχής σε κάνει να συνειδητοποιείς πως δεν υπάρχουν όρια στη θέληση και στη δύναμη του ανθρώπου.

Νομίζω πως ο κοινός παρανομαστής όλων η αγάπη. Αυτή η αγάπη που δίνει φτερά, αυτή που υπομένει και νικά. Όχι μετάλλια αλλά τη ζωή, τη φθορά. Η εμπιστοσύνη που δείχνει ο ένας στον άλλον δεν μπορεί παρά να προέρχεται από βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο.  Βλέποντας κανείς τις κούρσες των  Θανάση Γκαβέλα και Σωτήρη Γκαραγκάνη (συνοδός) δεν μπορεί παρά να υποκλιθεί (να μια περίπτωση που τα λόγια δεν ακούγονται υπερβολικά) στο μεγαλείο του “μαζί“. Και πώς θα μπορούσε κανείς να μη θαυμάσει το αξεπέραστο: δυο άνθρωποι που γίνονται ένα. Που κρατιούνται και πάνε μπροστά. Εκεί που (δυστυχώς) λίγοι πάνε.

Ντρέπομαι λίγο για μας. Θα τους ξεχάσουμε κι αυτούς γρήγορα. Θα μας “‘έπαιρνε” άραγε να κάνουμε κι αλλιώς; Μας θυμίζουν όλα όσα πρέπει να γίνουμε. Ναι, πρέπει. Θεωρώ πως οφείλουμε να είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού, η πιο ανθρώπινη και συμπονετική. Θα πρέπει βέβαια να ξεβολευτούμε (είναι δύσκολο να ψάχνεις πάρκινγκ, άστο πάνω σε μπάρες…). Θα πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα ο ένας τον άλλον, να δούμε την αλήθεια ο ένας του άλλου. Αυτή που είναι δύσκολη γιατί (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) είναι διαφορετική από τη δική μας.

Αυτά τα παιδιά δεν έφεραν στη χώρα μας άλλο ένα μετάλλιο. Μας έδειξαν μια εικόνα του καλύτερου εαυτού μας. Μας έδειξαν πως για να πάμε μπροστά χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον.

Φανταστείτε τι μπορούμε να κάνουμε οι άνθρωποι όταν δρούμε μαζί. Είναι απίστευτες οι ικανότητες μας. Μας εύχομαι μια μέρα να μπορέσουμε να “τρέξουμε” όλοι μαζί προς τα μπροστά. Ο καθένας με τις δικές του ιδιαιτερότητες, με τα δικά του μέσα, αλλά όλοι μαζί, με τον ίδιο ρυθμό και με τον ίδιο στόχο. Να προχωρήσουμε προς το φως.

Όχι αυτό το φως που αντανακλάται στο χρυσό μετάλλιο, αλλά σ’ αυτό που αντανακλά το χαμόγελό αυτών των παιδιών.

 

*Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ

 

 

Κατηγορίες
Τρίτη ηλικία

Η Τρίτη Ηλικία στην Ελλάδα με αριθμούς

Συχνά αναφερόμαστε στην Τρίτη Ηλικία και το πόσο σημαντικό είναι να κινητοποιήσουμε τους ανθρώπους που διανύουν αυτή την περίοδο, έτσι ώστε να έχουν μια γεμάτη και δραστήρια ζωή.

Τι ορίζουμε όμως ως Τρίτη Ηλικία και πώς αυτή εντοπίζεται στη χώρα μας;

Ως Τρίτη Ηλικία έχει επικρατήσει να θεωρείται η ηλικιακή ομάδα άνω των 60 ετών. Κάποιοι  υποστηρίζουν ότι η Τρίτη Ηλικία ξεκινάει στα 65 έτη, ηλικία η οποία ταυτίζεται με αυτήν της συνταξιοδότησης, ενώ αποτελεί και το όριο πάνω από το οποίο ένας ασθενής χαρακτηρίζεται και αντιμετωπίζεται ως γηριατρικός.

Η Ελλάδα συχνά αναφέρεται ως γερασμένη χώρα καθώς τα ποσοστά των ηλικιωμένων πολιτών είναι μεγάλα σε σχέση με αυτά των γεννήσεων. Πέρα από τα σταστικά νούμερα, που θα αναλύσουμε και παρακάτω, η Ελλάδα χαρακτηρίζεται από τον ενεργό ρόλο της ευρύτερης οικογένειας στην κοινωνία και την συμμετοχή των ηλικιωμένων στον πυρήνα της οικογένειας, ιδιαίτερα σε σχέση με άλλες πιο βόρειες χώρες. Ωστόσο γίνεται εύκολα αντιληπτό πώς αν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει αποσυρθεί από την αγορά εργασίας και απέχει (με οποιονδήποτε τρόπο) από τα κοινά, δημιουργείται πρόβλημα στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας.

Ο πληθυσμός της Ελλάδας

Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε την κοινωνική δομή της χώρας, αλλά και πόσο σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας είναι η Τρίτη Ηλικία, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την ανάλυση του πληθυσμού στις ηλικιακές ομάδες που τον απαρτίζουν. Με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 19% του πληθυσμού της χώρας ανήκει, σύμφωνα με τον ορισμό που δώσαμε παραπάνω, στην Τρίτη Ηλικία. Είναι εύκολο να καταλάβουμε πως οι ηλικιωμένοι άνθρωποι αποτελούν μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας μας. Επιπλέον οι ηλικιακές ομάδες 40-59 φαίνεται πως είναι οι πολυπληθέστερες, γεγονός που “δείχνει” πως στο άμεσο μέλλον η Τρίτη Ηλικία θα ενισχυθεί ακόμα περισσότερο. Επίσης, αναφορά πρέπει να γίνει στο μικρό ποσοστό των ηλικιών 0 εώς 10, που φανερώνει το φαινόμενο της υπογεννητικότητας που επικρατεί στην Ελλάδα και θα διαμορφώσει, όπως θα δούμε και παρακάτω, το μέλλον του πληθυσμού της χώρας.

Τα χαρακτηριστικά της Τρίτη Ηλικίας στην Ελλάδα

Εύκολα συμπεραίνουμε λοιπόν, πως οι ηλικιωμένοι αποτελούν σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού της Ελλάδας. Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά εκείνα που διαμορφώνουν και σκιαγραφούν τους ανθρώπους της Τρίτης Ηλικίας στην Ελλάδα; Ποιες είναι οι συνθήκες διαβίωσής τους;

Αρχικά διαπιστώνουμε ότι οι γυναίκες είναι αυτές που αποτελούν την πλειοψηφία της Τρίτης Ηλικίας με ποσοστό 55,01%. Το 65,09% του συνόλου είναι έγγαμοι ενώ το 27,31% είναι χήροι. Ακολουθούν οι άγαμοι (4,22%), οι διαζευγμένοι (2,74%) ενώ υπάρχει και μια μικρή μερίδα αυτού του πληθυσμού που βρίσκεται σε διάσταση (0,44%). Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το σύμφωνο συμβίωσης συμπεριλαμβάνεται στους έγγαμους. Επίσης προκύπτει πως δύο στους έξι ηλικιωμένους μένουν μόνοι τους, χωρίς σύντροφο. Η μεγάλη πλειοψηφία (98%) κατοικεί σε κανονικές κατοικίες, ενώ δεύτερος τύπος κατοικίας είναι τα γηροκομεία. Ακολουθούν τα ψυχιατρεία, τα μοναστήρια και τα νοσοκομεία. Υπάρχουν ακόμα αυτοί που μένουν σε ξενοδοχεία (1549 άτομα) ή φιλοξενούνται σε ιδρύματα ατόμων με ειδικές ανάγκες (1006 άτομα). Το 51,69% μένει σε αστικά κέντρα, το 36,15% σε αγροτικές περιοχές ενώ το 12,16% σε ημιαστικές περιοχές.

User Dashboard
Infogram

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η διαχείριση του χρόνου από τους ανθρώπους της Τρίτης Ηλικίας.

Η μεγάλη διαφορά με τις υπόλοιπες ηλικιακές ομάδες, ως προς το κομμάτι του καθημερινού χρόνου, είναι η εργασιακή απασχόληση. Ενώ στις ηλικίες 25-44 ο μέσος χρόνος απασχόλησης είναι 03:33 και το ποσοστό συμμετοχής 48,14%, στην Τρίτη Ηλικία, όπως είναι αναμενόμενο λόγω σύνταξης, ο χρόνος πέφτει στα 00:08 και το ποσοστό συμμετοχής ατόμων στη συγκεκριμένη δραστηριότητα  στο 1,99%.

Ενδεικτικό της κεντρικής θέσης που έχουν οι ηλικιωμένοι στην ελληνική οικογένεια είναι τα παρακάτω ποσοστά. Το 18.30% του πληθυσμού άνω των 60 συμμετέχει σε κάποια εθελοντική δράση, με το 6.12% από αυτούς να αναφέρεται σε άτυπη βοήθεια στο σπίτι τρίτων. Επίσης το 3,61%  παρέχει βοήθεια σε ενήλικο μέλος του νοικοκυριού, με το 1,90% από αυτούς να συμβάλει στην προσωπική φροντίδα εξαρτώμενου ενήλικου μέλους. Τα ποσοστά εδώ είναι τα μεγαλύτερα από κάθε ηλικιακή ομάδα.

Όπως είναι φυσικό το μεγαλύτερο ποσοστό του χρόνου αφιερώνεται στον ύπνο, ο οποίος συμπεριλαμβάνεται στην κατηγορία προσωπική φροντίδα μαζί με την σίτιση.

Αξιοσημείωτο, επίσης, είναι το ποσοστό συμμετοχής στην παρακολούθηση μέσων μαζικής ενημέρωσης (98,08%), ενώ και ο μέσος χρόνος που αφιερώνεται σ’ αυτή τη δραστηριότητα είναι αισθητά μεγαλύτερος σε σχέση με αυτόον που αφιερώνουν οι υπόλοιπες ηλικιακές ομάδες (04:01). Μάλιστα ο χρόνος παρακολούθησης είναι μεγαλύτερος από αυτόν που δίνεται στην φροντίδα του νοικοκυριού (3:21).

Η Τρίτη ηλικία στο μέλλον

Όπως προαναφέρθηκε, η Ελλάδα θεωρείται μια γερασμένη χώρα ενώ στο μέλλον προβλέπεται να εντατικοποιηθεί αυτή η αντίληψη. Δεδομένου της υπογεννητικότητας και της αύξησης του προσδόκιμου χρόνου ζωής, οι ηλικιωμένοι θα αποτελούν μεγαλύτερο ποσοστό πληθυσμού απ’ ό,τι σήμερα.

Σύμφωνα τη Eurostat και με το παραπάνω μοντέλο πρόβλεψης, ο πληθυσμός της Ελλάδας θα μειωθεί κατά 2,553,836 το 2100. Βλέπουμε πως, ήδη από το 2021, θα υπάρχει πτωτική τάση. Επίσης, όπως παρατηρούμε στον χάρτη, το 2100 ο μέσος όρος ηλικίας θα αυξηθεί κατά 5 χρόνια στην Ελλάδα, ενώ αύξηση θα παρατηρηθεί και συνολικά σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. Στην πρώτη θέση με τον πιο γερασμένο πληθυσμό βρίσκεται η Ιταλία, ενώ στις τελευταίες θέσεις βρίσκονται η Ισλανδία και η Κύπρος.

Η συνεχής πρόοδος της τεχνολογίας και της επιστήμης θέτει καθημερινά νέες βάσεις στην αντιμετώπιση ασθενειών, της φυσικής φθοράς και συμβάλλει γενικότερα στην αύξηση της μακροζωίας. Ωστόσο αυτό δεν εξασφαλίζει την ποιότητα ζωής που αξίζει σε κάθε ηλικία.

Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι οι άνθρωποι της Τρίτης Ηλικίας δεν παύουν να είναι ενεργά μέλη της κοινωνίας με δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ιδιαίτερα λόγω της πανδημίας, η ανάγκη για την ανάδειξη των προβλημάτων τους, αλλά και η κατανόηση των αναγκών τους γίνεται πιο αισθητή από ποτέ.

Άλλωστε, δε θα πρέπει να ξεχνάμε πως όλοι μας είμαστε εν δυνάμει μέλη της ομάδας της Τρίτης Ηλικίας. Η κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ηλικιωμένων, η ίση αντιμετώπισή τους και η ενεργή συμμετοχή τους στην καθημερινή ζωή εξασφαλίζουν και σε μας ένα καλύτερο μέλλον.

Πηγές:

ΕΛΣΤΑΤ

Eurostat

Κατηγορίες
Τρίτη ηλικία

Πώς να βοηθήσουμε τους ηλικιωμένους να γιορτάσουν το Πάσχα στο σπίτι

Για όλους μας το Πάσχα είναι σημαντικό, για τον καθένα για διαφορετικούς λόγους. Άλλοι ονειρεύονται να ταξιδέψουν, άλλοι να ξεκουραστούν, άλλοι ζουν τη Μεγάλη Εβδομάδα με κατάνυξη.

Όλοι ξέρουμε πως και το φετινό Πάσχα δεν θα είναι όπως θα θέλαμε. Οι συνθήκες δεν επιτρέπουν σε κανέναν μας να πραγματοποιήσει τα όποια πλάνα του για αυτές τις ημέρες.

Ιδιαίτερα οι ηλικιωμένοι άνθρωποι δυσκολεύονται με τη νέα κατάσταση που προκύπτει λόγω του ιού εν μέσω Πάσχα.

Κάπου διάβασα ότι το Πάσχα είναι “το μουντιάλ των γιαγιάδων”. Χαριτολογώντας μπορούμε να πούμε ότι ισχύει. Είναι οι μέρες που βγαίνουν πιο συχνά από το σπίτι, συναναστρέφονται με κόσμο, έχουν συνήθως τους αγαπημένους τους κοντά τους και έχουν συνεχώς πράγματα να κάνουν. Όλα αυτά δηλαδή που πρέπει να αποφεύγουμε λόγω κορωνοϊού. Εάν είναι δύσκολο για εμάς, φανταστείτε αυτούς.

Θα πρέπει να τους εξηγήσουμε (όσες φορές χρειαστεί) και φέτος την σπουδαιότητα του “μένουμε σπίτι”. Ας μην υποτιμήσουμε τη νοημοσύνη και την πίστη τους. Η πλειοψηφία έτσι κι αλλιώς συμμορφώνεται με τους κανόνες. 

Όλα γίνονται για καλό (και κυρίως για τους ηλικιωμένους) αλλά ας σκεφτούμε τις επιπτώσεις σ’ αυτούς. Για  να τους βοηθήσουμε θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να τους σεβαστούμε. Ανεξαρτήτως το τι θεωρούμε/πιστεύουμε εμείς, θα πρέπει να σεβαστούμε την πίστη τους και τα θέλω τους αυτές τις άγιες μέρες.

Πολλές φορές κάνω το λάθος και συμπεριφέρομαι στους  παππούδες μου σαν να είναι μικρά παιδιά. Δεν είναι όμως. Έχουν δικές τους απόψεις, συνήθειες και πιστεύω, και τώρα πιο πολύ από ποτέ πρέπει να το σεβαστούμε. 

Μπορούμε να τους βοηθήσουμε με απλούς τρόπους:

1. Εξασφαλίστε ότι έχουν καλή πρόσβαση σε τηλεόραση ή ραδιόφωνο, όπου μπορούν να παρακολουθούν τις λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας.

2. Εάν επιθυμούν να νηστέψουν, σκεφτείτε εσείς για αυτούς τροφές που μπορούν να τους προσφέρουν τις απαραίτητες βιταμίνες για τον οργανισμό τους. 

3. Στο διαδίκτυο μπορείτε να βρείτε μεταφράσεις των Ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδας σε νεοελληνική απόδοση ή ακόμα και βιβλία. Θα τους βοηθήσουν να μπουν στο κλίμα κατάνυξης ακόμα περισσότερο και να κατανοήσουν πλήρως τις ψαλμωδίες.

4. Το λέω συχνά αλλά θα το επαναλάβω: προτρέψτε τους να τηλεφωνούν σε φίλους και γνωστούς, ιδιαίτερα σ’ εκείνους που γνωρίζετε πως είναι πιο αισιόδοξοι. Φυσικά κι εσείς μη ξεχνάτε να τηλεφωνείτε και να συζητάτε μαζί τους συχνά.

5. “Επιτρέψτε τους” να είναι θλιμμένοι (κυρίως για εμένα το γράφω αυτό). Δυσκολεύομαι πολύ με τη σκέψη ότι οι δικοί μου είναι για οποιοδήποτε λόγο στεναχωρημένοι, όμως ιδιαίτερα η Μεγάλη Πέμπτη και η Μεγάλη Παρασκευή είναι ημέρες θρήνου. Η Ανάσταση πάντα ακολουθεί.

6. Μπορεί σούβλα να μην έχουμε φέτος, τουλάχιστον όπως ονειρευόμασταν, όμως μπορούμε να βάψουμε αυγά, να φτιάξουμε τσουρέκια και να φάμε μαγειρίτσα. Προτρέψτε τους ηλικιωμένους γύρω σας να προμηθευτούν ό,τι χρειάζονται για το πασχαλινό τραπέζι ή, εάν τους φροντίζετε εσείς, μην παραλείψετε τα έθιμα και τις συνήθειες που μπορούμε να κρατήσουμε.

Εάν έχετε και εσείς  κάποια ιδέα, γράψτε την στα σχόλια!

Οι μέρες που έρχονται είναι ιδιαίτερες για όλους. Ας δείξουμε κατανόηση και συμπάθεια και σίγουρα κάτι καλό θα έχουμε να θυμόμαστε και από αυτό το ιδιαίτερο Πάσχα

Κατηγορίες
Οικογένεια Σκέψεις/όνειρα

Κρυμμένες ευθύνες.

(Μην αφήσετε τον τίτλο να σας παραπλανήσει).

Όπως οι περισσότεροι από μας, μπήκα σε πολλές σκέψεις και συζητήσεις με αφορμή τις αποκαλύψεις περί κακοποιήσεων, βιασμών, παιδεραστίας.

Και με τη Φωτεινή λέγαμε πόσο έχουν χάσει το νόημά τους οι λέξεις (άλλο άρθρο). Δεν έχουν πια δύναμη. Είναι λέξεις – τίτλοι, λέξεις – ταμπού, λέξεις – κλειδιά, λέξεις αποκομμένες μεταξύ τους, αποκομμένες από το λόγο. Και αναρωτιέμαι: Τι μας ορίζει, αν όχι ο λόγος μας; Τι περιγράφει την ύπαρξή μας, σκόρπιες λέξεις ή ο λόγος που συνοδεύει την ιστορία μας; Τι μας κάνει ανθρώπους τελικά, αν όχι ο λόγος; 

Λίγο πριν μας κατακλύσουν οι «γυμνές» λέξεις που μας τρομάζουν και σπεύσουμε (θεμιτό σε κάθε περίπτωση) να οχυρώσουμε τα παιδιά μας, ίσως έχουμε ξεχάσει μια μεγάλη ευθύνη μας ως γονείς. Να τα μάθουμε να έχουν λόγο. Πρώτα πρέπει να έχουν λόγο και μετά θα έχουν και φωνή. Τους δίνουμε συμβουλές αποσπασματικές, που το πνεύμα τους δεν συνδέεται ίσως με τα υπόλοιπα που μαθαίνουν μέσα στην οικογένεια βιωματικά. Τους ζητάμε να μας πουν αμέσως αν τυχόν συμβεί κάτι σαν τα τρομερά που ακούμε, ενώ παράλληλα εμείς οι γονείς τους κωφεύουμε σε πολλά άλλα μικρότερα (μικρότερα, όταν εμφανίζονται – για μετά, επιφυλάσσομαι). Χωρίς να το καταλαβαίνουμε καμιά φορά, τους εκπαιδεύουμε να μη μιλάνε (αφού δεν ακούμε – τι να μας πούνε, χαζά είναι, νομίζετε;). Τους εκπαιδεύουμε και με το παράδειγμά μας επίσης, όταν εμείς δεν μιλάμε, εκεί που πρέπει όχι απλά να μιλήσουμε, αλλά να τα κάνουμε όλα λίμπα. Αλλά μετά, για κάτι που συγκλονίζει την κοινωνία (ιδανικά όταν δεν μας αγγίζει άμεσα), ξαφνικά τους ζητάμε να έχουν το θάρρος να βγουν από το καβούκι τους, να πουν όχι, να πουν τι συμβαίνει. Να αποκτήσουν ξαφνικά κάτι που, εμείς, άραγε, τους το δώσαμε; Αναρωτιέμαι.

Να μην αφήνω και τους τίτλους να με παραπλανούν. Ούτε αυτόν τον τίτλο του γονέα. Ψυχασθενείς θα υπάρχουν πάντα, δυστυχώς. Αν μπορούσα να μάθω στο παιδί μας να αναζητά τις δικές του αξίες, αντί να υπηρετεί τα δικά μας ελλείμματα, αν μπορούσα εγώ πρώτη να έχω θάρρος να αντιμετωπίσω τις αρνήσεις του στα θέλω μας που το κρατούν εγκλωβισμένο σε κάτι που δεν το αντιπροσωπεύει (ενδεικτικό ο πρωταθλητισμός αλλά δυστυχώς όχι το μόνο), ίσως να λειτουργούσα προληπτικά. Αν το άφηνα, με αγάπη για τη ζωή (του) να αναζητήσει και να αναπτύξει αυτό που θα συνθέσει τη δική του ύπαρξη, η κάθε μορφής βία θα ήταν πιο εύκολα διακριτή και η άρνησή της αυτεπάγγελτη για όλα του τα χρόνια και σε όλους τους τομείς. Για να δούμε τι θα καταφέρω. Η άνοιξη πάντα με κάνει να ελπίζω περισσότερα.

Κατηγορίες
Η φωτεινή πλευρά

Πώς ένας αριθμός μπορεί να σώσει εμάς και τους γύρω μας!

Πριν λίγες μέρες η “Μήδεια” έφερε τον χιονιά στην Ελλάδα και ειδικά στην Αττική είδαμε έντονα καιρικά φαινόμενα. Ναι, στη Φλώρινα και στην Κοζάνη έχουν κάθε χρόνο τέτοια φαινόμενα αλλά ας καταλάβουμε και τη μοναδικότητα του να συμβαίνει κάτι τέτοιο σ’ ένα μέρος που δε συνηθίζεται.

Το χιόνι δεν είναι όμως χαρά για όλους, καθώς άνθρωποι και ζώα μένουν στο δρόμο ή αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα λόγω των καιρικών συνθηκών. Έτσι, είδαμε μια ιδιαίτερη κινητοποιήση μέσω social media, όπου οι χρήστες προωθούσαν το μήνυμα που φαίνεται στη φωτογραφία.

Ο αριθμός «1595» αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι ανήκει στο Δήμο Αθηνών. Για τη γραμμή «197», όμως, που αναφερόταν στην επαρχία, δεν είχα ακούσει κάτι και προβληματίστηκα που δε γνώριζα ένα, κατά τα φαινόμενα, σημαντικό νούμερο. Έτσι έψαξα να βρω ποιος φορέας διαχειρίζεται τις κλήσεις και πότε μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε.

Ο αριθμός «197» είναι Τηλεφωνική Γραμμή Άμεσης Κοινωνικής Βοήθειας του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης και λειτουργεί καθημερινά όλο το 24ωρο.  Στη σελίδα http://www.ekka.org.gr/ δε μπόρεσα να βρω πολλά, ωστόσο σύμφωνα με τη σελίδα του οργανισμού στο Facebook, μπορούμε να καλέσουμε για να μιλήσουμε με έναν/ μία Σύμβουλο (Κοινωνικό Λειτουργό ή Ψυχολόγο) ή για να ενημερωθούμε για τα Προγράμματα και τις Δράσεις των Φορέων Κοινωνικής Προστασίας στη χώρα. Γενικό, ίσως, σαν πληροφορία, ωστόσο είναι μια αρχή για να βρούμε πού μπορούμε να απευθυνθούμε.

Έχω την αίσθηση ότι οι τριψήφιοι αριθμοί μας δημιουργούν κάποιο άγχος, ίσως λόγω του ότι μας θυμίζουν τους πενταψήφιους αριθμούς που μπορούν να μας χρεώσουν με μεγάλα ποσά. Ωστόσο η ενημέρωση και κατά συνέπεια η πρόληψη μπορούν να μας βοηθήσουν πολλαπλώς. Δε χρειάζεται να βρεθούμε οι ίδιοι σε μια δύσκολη (όπως και να οριστεί αυτή) κατάσταση για να αναζητήσουμε την κατάλληλη βοήθεια. Μπορούμε να γνωρίσουμε τους φορείς και τους αριθμούς έκτακτης ανάγκης, ώστε και να είμαστε σε θέση να βοηθήσουμε κάποιον τρίτο αλλά και να μην πανικοβληθούμε αν βρεθούμε εμείς σε κατάσταση ανάγκης.

Επιπλέον, αν και πολλές φορές αναρωτιόμαστε για την έλλειψη κρατικής βοήθειας και οργάνωσης, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που υπάρχουν φορείς αλλά εμείς τους αγνοούμε. Φυσικά αυτό είναι ένα γενικό πρόβλημα που ξεκινάει από την έλλειψη ενημέρωσης των πολιτών για τα δικαιώματά τους (μεγάλη συζήτηση βέβαια τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του πολίτη).

Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικό εμείς οι ίδιοι να προσπαθούμε να μείνουμε ενημερωμένοι, γιατί ένας απλός αριθμός μπορεί πραγματικά να μας σώσει.

Έτσι, λοιπόν και με όλες αυτές τις σκέψεις, συγκέντρωσα όσους αριθμούς βρήκα και θεώρησα χρήσιμους να γνωρίζουμε και να τους έχουμε συγκεντρωμένους στην ατζέντα μας. Κάποιοι αριθμοί είναι πιο εξειδικευμένοι, ενώ άλλοι είναι ευρεώς γνωστοί.

«100»

Ο πιο γνωστός αριθμός, το 100 μας συνδέει άμεσα με την αστυνομία, για οποιαδήποτε ανάγκη και για άμεση αστυνομική επέμβαση σε κάθε νομό της χώρας. Αυτό που ίσως δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι κάθε πολίτης μπορεί να επικοινωνήσει με την Άμεση Δράση με δωρεάν μήνυμα στο 100. Σε περίπτωση που βρεθούμε σε ανάγκη και δεν μπορούμε να μιλήσουμε, το μήνυμα μπορεί να μας φέρει σε άμεση επικοινωνία με την αστυνομία.

«166»

Το 166 μας συνδέει με το ΕΚΑΒ και μέσα από αυτό μπορούμε να καλέσουμε βοήθεια για μεταφορά στο νοσοκομείο. Όπως αναφέρεται στις οδηγίες, είναι σημαντικό, παρά την ταραχή μας, να προσπαθήσουμε να ακούσουμε τι μας ρωτάνε και να δώσουμε πληροφορίες για τον τόπο και τον αριθμό των εμπλεκόμενων. Μπορούμε να καλέσουμε ακόμα από καρτοτηλέφωνο (αν υπάρχουν ακόμα, αλλά ποτέ δεν ξέρεις) δωρέαν.

«199»

Ο αριθμός 199 μας συνδέει με το Πυροσβεστικό Σώμα και χρησιμοποιείται για την αναγγελία πυρκαγιάς. Σημαντικό, βέβαια, είναι να είμαστε όλοι πιο προσεκτικοί και να αποφεύγουμε δραστηριότητες που μπορούν να προκαλέσουν εκδήλωση πυρκαγιάς.

«112»

Εκτός από μήνυμα στο κινητό μας και αριθμός της Πολιτικής Προστασίας, το 112 είναι ο ενιαίος αριθμός έκτακτης ανάγκης στις χώρες της ΕΕ. Πρακτικά αυτό σημαίνει , ότι αν βρισκόμαστε π.χ. στη Γερμανία, μας συμβεί κάτι και δεν ξέρουμε το αντίστοιχο “100” της χώρας, καλώντας στο 112 θα συνδεθούμε άμεσα με την υπηρεσία που ψάχνουμε. Η κλήση προς το 112 είναι χωρίς χρέωση και μπορεί να γίνει από σταθερό ή κινητό τηλέφωνο (ακόμη και χωρίς κάρτα SIM).

«1065» : Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή SOS

Πόσες φορές έχουμε ακούσει τη σειρήνα και μετά το χαρακτηρηστική φωνή να λέει “Εξαφάνιση ηλικιωμένου…” και μετά αλλάζουμε κανάλι ή τέλος πάντων δε δίνουμε προσοχή στις πληροφορίες; Γιατί να πρέπει να βρεθούμε στη θέση των ανθρώπων που αγωνιούν για να καταλάβουμε; Φυσικά υπάρχουν πολλοί που ενδιαφέρονται, έχουν το νου τους και βοηθάνε. Ας προσπαθήσουμε όλοι να δίνουμε προσοχή στις ανακοινώσεις (με σημαντικό στοιχείο τον τόπο εξαφάνισης) και να έχουμε στο μυαλό μας τον αριθμό 1065 σε περίπτωση που αναγνωρίσουμε κάποιο πρόσωπο.

«1056»: Γραμμή SOS για τα παιδιά

Καμιά δικαιολογία δε μας καλύπτει απέναντι στην ευθύνη να προστατέψουμε τα παιδιά. Ο αριθμός του Χαμόγελου του Παιδιού θα μας κατευθύνει και θα μας βοηθήσει. Καλή ιδέα θα ήταν να μάθουμε και στα ίδια τα παιδιά έναν εύκολο αριθμό, σε περίπτωση που βρεθούν σε κίνδυνο (επίσης μεγάλη συζήτηση η εκπαίδευση των παιδιών στην αναγνώριση και την αντιμετώπιση του κινδύνου).

«15900»: Γαμμή SOS για έμφυλη βία

Η Γραμμή SOS 15900, όπως αναφέρεται στο site της Γενικής Γραμματείας Ισότητας Φύλων, είναι µια υπηρεσία εθνικής εµβέλειας που δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες θύµατα βίας ή σε τρίτα πρόσωπα να επικοινωνήσουν άµεσα µε ένα φορέα αντιµετώπισης της έµφυλης βίας. Μέσα από τη γραμμή αυτή μπορεί κανείς να επικοινωνήσει με ψυχολόγους και κοινωνιολόγους που παρέχουν άμεση βοήθεια σε 24ωρη βάση.

Άλλες γραμμές βοήθειας

Επίσης υπάρχει και μια πληθώρα (ευτυχώς) αριθμών που μπορούμε να καλέσουμε για οποιοδήποτε είδους εθισμού και ψυχικών νοσημάτων. Εδώ μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένες γραμμές βοήθειας για ενήλικες και παιδιά. Σίγουρα υπάρχουν και άλλοι φορείς, αν γνωρίζετε κάποιον ενημερώστε μας να τον προσθέσουμε.

Δε μπόρεσα να βρω κάποιον κοινό αριθμό για παροχή βοήθειας σε αδέσποτα, ανήκουν σίγουρα στους Δήμους και αν χρειαστεί μπορούμε να απευθυνθούμε σε φιλοζωικές ή την αστυνομία (ανάλογα το περιστατικό).

Αυτό που θα ήθελα να επισημάνω, όμως, είναι ότι μπορούμε να απευθυνθούμε στους φορείς και για να βρούμε τον τρόπο να βοηθήσουμε κάποιον τρίτο είτε άμεσα (π.χ. κακοποίηση παιδιού), είτε έμμεσα (π.χ. συμβουλευτική για άτομα με τάσεις κατάθλιψης). 

Πολλές φορές η βοήθεια υπάρχει εκεί έξω, απλά δεν ξέρουμε πώς να τη βρούμε. Πέρα από την προσωπική μας ασφάλεια και ενημέρωση, η γνώση των παραπάνω αριθμών και φορέων, μπορούν να μας δώσουν την ικανότητα να αποτελέσουμε εμείς το συνδετικό κρίκο ανάμεσα σ’ αυτόν που παρέχει τη βοήθεια και σ’ αυτόν που τη χρειάζεται. Ακόμα και αν δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για αυτό, ακόμα και αν η πολιτεία υστερεί σ’ αυτόν το ρόλο, εμείς μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά και να είμαστε τόσο ενημερωμένοι, όσο και πρόθυμοι να βοηθήσουμε.

Κατηγορίες
Τρίτη ηλικία

Το πιο ωραίο “ριάλιτι” που θα δεις έχει πρωταγωνιστές 80χρονους και 4χρονους!

Όλοι ψάχνουμε τρόπους να χαλαρώνουμε και συνήθως η τηλεόραση ή το Youtube είναι απ’ τις πρώτες επιλογές μας. Κάπως έτσι, τυχαία, έπεσα σε αποσπάσματα από το Old People’s Home for 4 Year Olds (Γηροκομεία  για 4χρονα).

Είναι με διαφορά η καλύτερη ανακάλυψη που έκανα και πρέπει οπωσδήποτε να το δείτε και εσείς! Εντάξει, θα προσπαθήσω να επανατοποθετηθώ πιο αντικειμενικά. Είναι μια παραγωγή με περιοχόμενο ουσιαστικό που θα σας διασκεδάσει αλλά και θα σας προβληματίσει…και είναι τέλειο!

Πρόκειται για ένα “ριάλιτι”/ντοκιμαντέρ που παραπέμπει σε κοινωνικό πείραμα, το οποίο παρακολουθεί ένα γηροκομείο της Αυστραλίας και την “εισβολή” σ’ αυτό μιας ομάδας 4χρονων! Για μια εβδομάδα το νηπιαγωγείο ενώνεται με το γηροκομείο και οι 11 τρόφιμοι μαζί με τα 10 παιδιά γίνονται μία παρέα. Συμμετέχουν σε διάφορες δραστηριότητες, παίζουν, τραγουδάνε, τρέχουν (!) και συζητάνε!

Η εξέλιξη των ηλικιωμένων είναι (όντως) συγκλονιστική. Όταν τους γνωρίζουμε ως προς την πλειοψηφία τους είναι καταθλιπτικοί χωρίς ενέργεια και όρεξη. Με την είσοδο των παιδιών είναι διστακτικοί, απόμακροι και λίγο ανήσυχοι. Σταδιακά οι ανασφάλειες ξεπερνιούνται γιατί ποιος θέλει να απογοητεύσει τον μικρό του φίλο στον αγώνα δρόμου; Ακόμα και οι μετρήσεις τους (στην αρχή και στο τέλος του πειράματος κάνουν ψυχολογικές και σωματικές εξετάσεις) είναι διαφορετικές στο τέλος της εβδομάδας. Είναι επίσης ενδιαφέρον να τονίσουμε ότι δεν υπάρχει συγγενική σχέση ανάμεσα στα παιδιά και του ηλικιωμένους.

https://www.youtube.com/watch?v=dZ28jLkpFXI

Είναι θαυμάσιο να παρακολουθείς την άμεση επίδραση που προσφέρει το χαμόγελο και η ενέργεια των παιδιών, ειδικά στην τρίτη ηλικία. Δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές ηλικιακές ομάδες, η μία στην αρχή της ζωής με τον αυθορμητισμό και την αθωότητα και η άλλη προς την ολοκλήρωση της με την εμπειρία και το “βάρος” της, συνυπάρχουν, διασκεδάζουν και αναπτύσουν μοναδικές σχέσεις. Το δέσιμο που βλέπουμε να δημιουργείται μέσα από το παιχνίδι και τις δραστηριότητες είναι πολύ ιδιαίτερο και αληθινό.

Σε μια εποχή που τα ριάλιτι που προβάλλονται κυρίως στην τηλεόραση είναι το ένα χειρότερο από το άλλο, με το ένα μήνυμα πιο απαράδεκτο από το άλλο, τέτοιες παραγωγές μας θυμίζουν την αξία  αλλά και την θετική επίδραση που μπορεί να έχει η προβολή σωστών προτύπων.  Είναι πλεόν ανάγκη τα μέσα ενημέρωσης να φέρνουν σε πρώτο πλάνο θέματα που ανταποκρίνονται στην ελληνική πραγματικότητα και σε μια χώρα με μεγάλο ποσοστό ηλικιωμένων κατοίκων, ένα πρόγραμμα όπως αυτό θα ήταν φανταστικό.

Ιδιαίτερα δε, στην περίοδο της πανδημίας, η ανάγκη για κατανόηση και προσέγγιση της τρίτης ηλικίας είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Οι κάτοικοι των γηροκομείων ήταν αθέατοι, μέχρι πρόσφατα σ’ εμάς, και αμέτοχοι κοινωνοί αποφάσεων άλλων. Μέσα από τη συγκεκριμένη εκπομπή δίνεται μια πρόταση για την ενεργή συμμετοχή τους στην κοινωνία ενώ αναδεικνύεται το πώς η ψυχολογία παίζει καθοριστικό ρόλο στην ενεργητικότητα της τρίτης ηλικίας.

Η πρώτη έκδοση της σειράς ξεκίνησε στη Βρετανία, όπου και εκεί, όπως και στην Αυστραλία, η ένταξη σε οίκο ευγηρίας είναι κάτι σύνηθες. Δείτε το τρέιλερ παρακάτω και θα καταλάβετε τι ακριβώς περιγράφω!

https://www.youtube.com/watch?v=13_rJVvxx_g

Σημ.: Τα επεισόδια της Αυστραλίας δεν υπάρχουν πλέον διαθέσιμα ολόκληρα, μπορείτε όμως να τα δείτε αποσπασματικά στο Youtube και εδώ.

Κατηγορίες
Η φωτεινή πλευρά Σκέψεις/όνειρα

Αγκαλιές

Διάβασα πριν την αλλαγή του χρόνου ένα άρθρο- αφιέρωμα για το 2020 με τίτλο “Μια χρονιά χωρίς αγκαλιές”. Δε θα μπορούσαν να βρουν μια ταιριαστό τίτλο σκέφτηκα… Ήταν η ίδια μέρα που εντόπισα στο ημερολόγιο και την Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς. Ειρωνική σύμπτωση….

Η Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς μπορεί να μην είναι αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ, γιορτάζεται όμως από πολλά κράτη στις 21 Ιανουαρίου. Ξεκίνησε από ένα φοιτητή, τον Kevin Zaborney (τι ωραίο να σε θυμούνται έτσι!) το 1986 στην Αμερική , όταν διαπίστωσε πόσο δυσκολευόταν να εκφράσουν οι γύρω τους τα συναισθήματά τους δημόσια.

Η αλήθεια είναι ότι εμείς σαν Έλληνες είμαστε πολύ πιο εκδηλωτικός λαός από το μέσο όρο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλοι εκφραζόμαστε με τον ίδιο τρόπο.

Εγώ προσωπικά είμαι φανατική υπέρμαχος της αγκαλιάς! Είναι ωραίο να έχεις γύρω σου ανθρώπους που ξέρεις πως έχουν πάντα μια μεγάλη αγκαλιά να σε περιμένει! Ε, για αυτό πρέπει πρώτα απ’ όλα να ανοίξουμε εμείς την αγκαλιά μας!

Ψάχνοντας και διαβάζοντας, θα βρούμε ότι υπάρχουν και αντικειμενικά οφέλη (αν μπορούμε να το πούμε έτσι) από τις αγκαλιές! Ενδεικτικά αναφέρω τα εξής:

  • Μειώνουν το στρες 
  • Ενεργοποιούν την “ορμόνη της ευτυχίας” (ντοπαμίνη)
  • Βοηθάνε να επικοινωνήσεις καλύτερα με τους άλλους
  • Βοηθούν στην καλή υγεία της καρδιάς κ.ά.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τα οφέλη που δημιουργούν οι αγκαλιές στην υγεία μας και θα βρείτε παραπομπές στα επιστημονικά άρθρα.

Χρειαζόμαστε όμως αποδείξεις για το πώς μπορούν να μας βοηθήσουν οι αγκαλίες; Ίσως για κάποιους ναι…Και φυσικά δεν πρέπει να κρίνουμε τον τρόπο που ο καθένας επιλέγει να εκφράζεται! Άλλωστε η νέα αυτή συνθήκη “απαιτεί” να δείχνουμε την αγάπη μας χωρίς επαφή.

Όσοι είστε “της αγκαλιάς” η κατάσταση που βιώνουμε, θα σας είναι και εσάς αρκετά δύσκολη. Αν όλοι κάνουμε λίστα για το τι μας λείπει από τη ζωή μας πριν τη πανδημία, η ανθρώπινη επαφή και οι αγκαλιές (χωρίς δεύτερες σκέψεις και φόβο) θα βρίσκονται στις πρώτες θέσεις.

Και σκεφτείτε πόσους νέους  ανθρώπους και νέες αγκαλιές μας έχει κοστίσει αυτός ο εγκλεισμός. Πόσα ζευγάρια δεν αγαπήθηκαν φέτος, πόσοι φίλοι δεν γνωρίστηκαν. Θέλω να αποφύγω τον δραματικό τόνο μιλώντας για όλους όσους ήρθαν ή έφυγαν αυτή τη χρονιά χωρίς αγκαλιά… 

Σ΄αυτό που πρέπει να εστιάσουμε είναι στο ότι δεν χρειάζεται να φτάσουμε στο σημείο να χάσουμε κάτι για να το εκτιμήσουμε…

Πόσα μάθαμε μέσα στην πανδημία! Αναρωτιέμαι πόσα από αυτά θα κρατήσουμε και όταν με το καλό τελειώσει…

Όταν έρθει εκείνη η ώρα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ που θα μπορέσουμε να ζήσουμε χωρίς φόβο, ας μη “τσιγκουνευτούμε” την αγάπη και η αγκαλιά είναι η πιο απλή (αλλά πολύτιμη) κίνηση. 

Ίσως έχετε διαβάσει κάπου ότι το να σπαταλάμε τις αγκαλιές μας δεξιά και αριστερά μας κάνει να χάνουμε.. Κι όμως κανείς δεν έχασε δίνοντας…

Γιορτάστε τη σημερινή ημέρα μοιράζοντας αγκαλιές από μακριά… στέλνοντας το παρακάτω gif!

Μερικές φωτογραφίες που περιγράφουν ίσως καλύτερα από κάθε λέξη τη σημασία της αγκαλιάς σήμερα…

Κατηγορίες
Lovemas Τρίτη ηλικία

Οι γιορτές, η γιαγιά μου και οι κάρτες

Μπορούμε να πούμε και επίσημα πια πως οι γιορτές έχουν περάσει. Ίσως δεν ήταν και πολύ γιορτινό το κλίμα φέτος ή τουλάχιστον όχι όσο τις υπόλοιπες χρονιές.Και πώς θα μπορούσε να είναι άλλωστε με όσα εξακολουθούν να συμβαίνουν, με μια μάχη που συνεχίζει καθημερινά να δίνεται;

Σε κάθε περίπτωση το ξεστόλισμα ξεκίνησε για πολλούς εδώ και μέρες , όμως για μας οι γιορτές διαρκούν πάντα μέχρι τα Φώτα!

Μπορεί να είμαστε δύο Φωτεινές εδώ,αλλά εγώ θα σας μιλήσω για μια τρίτη. Τη γιαγιά μου. Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο για τη γιαγιά μου – ίσως το κάνω κάποτε, γιατί όχι; Έχω εκμυστηρευτεί ήδη κάποια πράγματα για αυτή αλλά πιστέψτε με είναι δύσκολο να την περιγράψεις !

Θα αποφύγω όσο μπορώ τα συναισθηματικά φορτισμένα σχόλια και θα εστιάσω μόνο στη φωτογραφία του κειμένου.

Κατά τη διάρκεια του Lovemas (που αγαπήσατε και σας ευχαριστούμε πολύ για αυτό!), σε ένα από τα βίντεο σας ζητήσαμε να μας στείλετε τις ευχές σας για το υγειονομικό προσωπικό κι εμείς θα τις γράφαμε σε κάρτες και θα τις παραδίδαμε, πράγμα που κάναμε.

Όντως το σπίτι είχε γίνει ένα μικρό εργαστήρι (ειδικά χάρη στη μαμά μου) και η συμμετοχή ήταν μεγάλη. Άνθρωποι από όλη την Ελλάδα, διαφορετικής ηλικίας και σκέψης, αφιέρωσαν χρόνο για να ευχηθούν στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, ενώ αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι οι πιο πολλές ευχές ήταν μεγάλες, όλες όμως γεμάτες αγάπη.

Κάπου μέσα σ’ όλο αυτό, ενώ εγώ έτρεχα με γύρισμα, μοντάζ, κάρτες κ.ά. ήρθε η γιαγιά σπίτι (με αποστάσεις, μάσκες, γάντια – τα έβγαλε όταν κατάλαβε ότι την έβγαζα φωτογραφία).

Μας είδε που γράφαμε και δε μπορούσε να μη βοηθήσει. Τη δική της ευχή μου την είχε πει από το τηλέφωνο την προηγούμενη μέρα.

Γενικά η γιαγιά μου είναι άνθρωπος που πάντα θέλει να εμπλέκεται και να βοηθάει και το κάνει. Όμως αυτή τη φορά ήταν αλλιώς. Μας κοιτούσε και καταλάβαινα ότι ήθελε κάτι να κάνει κι αυτή. Όταν της είπα ότι μπορεί να γράψει την ευχή της και να αντιγράψει κάποια από τις υπόλοιπες, έδειξε διστακτική. Τόνισε ιδιαίτερα τι ωραία γράμματα που κάνει η μαμά και πως αυτή “δε ξέρει καλά”. Ήθελε όλες οι κάρτες να είναι τέλειες. Τη διαβεβαίωσα πως θα μας βοηθήσει πολύ και μπορεί να γράψει ό,τι και όπως θέλει.

Έγραψε σε πολυτονικό, με τα δικά της γράμματα, ευχές από την καρδιά της και χάρηκε τόσο!

Δε πιστεύω ότι οι άνθρωποι που πήραν τις κάρτες έδωσαν βάση στα “καλά γράμματα” αλλά στην αγάπη πίσω από αυτά!

Ο λόγος που αφηγούμαι την ιστορία είναι για να θυμίσω σε όλους μας πόσο σημαντικό είναι να μην κολλάμε σε τυπικά αλλά να εστιάζουμε στην ουσία. Είχα πολύ άγχος για να βγουν οι κάρτες αντάξιες του περιεχομένου τους, όμορφες και προσεγμένες, γιατί τις φτιάχναμε εμείς. Ομολογώ ότι εγώ δεν έγραψα πολλές μέχρι εκείνη τη στιγμή (όντως η μαμά μου κάνει πολύ καλύτερα γράμματα). Η γιαγιά μου όμως μου θύμισε ποιο είναι το σημαντικό.

Μπορεί πολλές φορές να χανόμαστε σε κάτι που μόνοι μας δημιουργούμε, μπορούμε όμως πάντα να επιστρέφουμε στην ουσία όλων, στην αιτία όχι στην αφορμή.

Μέσα λοιπόν σε όλα όσα γίνονται καθημερινά, πολλοί από εσάς βρήκαν το χρόνο και τη διάθεση να γράψουν ευχές και να μοιραστούν σκέψεις και συναισθήματα.

Οι κάρτες παραδόθηκαν στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, από όπου μου τηλεφώνησαν για να με ευχαριστήσουν. Μου μετέφεραν τη συγκίνηση και τον ενθουσιασμό τους!

Όμως τις ευχές δεν τις έγραψα εγώ, όλοι μαζί το κάναμε. Οι άνθρωποι του νοσοκομείου τόνισαν ιδιαίτερα το πόσο ωραία λόγια έγραφαν οι κάρτες. Μακάρι να μπορούσα να σας μεταφέρω ακριβώς τα λόγια για να χαρείτε και εσείς, όσο και εγώ!

Άλλωστε όλοι μαζί το καταφέραμε. Από μακριά αλλά μαζί!

Μπορεί οι γιορτές να πέρασαν αλλά εμείς μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι.

Μαζί.