Κατηγορίες
Τρίτη ηλικία

Πώς να βοηθήσουμε τους ηλικιωμένους να γιορτάσουν το Πάσχα στο σπίτι

Για όλους μας το Πάσχα είναι σημαντικό, για τον καθένα για διαφορετικούς λόγους. Άλλοι ονειρεύονται να ταξιδέψουν, άλλοι να ξεκουραστούν, άλλοι ζουν τη Μεγάλη Εβδομάδα με κατάνυξη.

Όλοι ξέρουμε πως και το φετινό Πάσχα δεν θα είναι όπως θα θέλαμε. Οι συνθήκες δεν επιτρέπουν σε κανέναν μας να πραγματοποιήσει τα όποια πλάνα του για αυτές τις ημέρες.

Ιδιαίτερα οι ηλικιωμένοι άνθρωποι δυσκολεύονται με τη νέα κατάσταση που προκύπτει λόγω του ιού εν μέσω Πάσχα.

Κάπου διάβασα ότι το Πάσχα είναι “το μουντιάλ των γιαγιάδων”. Χαριτολογώντας μπορούμε να πούμε ότι ισχύει. Είναι οι μέρες που βγαίνουν πιο συχνά από το σπίτι, συναναστρέφονται με κόσμο, έχουν συνήθως τους αγαπημένους τους κοντά τους και έχουν συνεχώς πράγματα να κάνουν. Όλα αυτά δηλαδή που πρέπει να αποφεύγουμε λόγω κορωνοϊού. Εάν είναι δύσκολο για εμάς, φανταστείτε αυτούς.

Θα πρέπει να τους εξηγήσουμε (όσες φορές χρειαστεί) και φέτος την σπουδαιότητα του “μένουμε σπίτι”. Ας μην υποτιμήσουμε τη νοημοσύνη και την πίστη τους. Η πλειοψηφία έτσι κι αλλιώς συμμορφώνεται με τους κανόνες. 

Όλα γίνονται για καλό (και κυρίως για τους ηλικιωμένους) αλλά ας σκεφτούμε τις επιπτώσεις σ’ αυτούς. Για  να τους βοηθήσουμε θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να τους σεβαστούμε. Ανεξαρτήτως το τι θεωρούμε/πιστεύουμε εμείς, θα πρέπει να σεβαστούμε την πίστη τους και τα θέλω τους αυτές τις άγιες μέρες.

Πολλές φορές κάνω το λάθος και συμπεριφέρομαι στους  παππούδες μου σαν να είναι μικρά παιδιά. Δεν είναι όμως. Έχουν δικές τους απόψεις, συνήθειες και πιστεύω, και τώρα πιο πολύ από ποτέ πρέπει να το σεβαστούμε. 

Μπορούμε να τους βοηθήσουμε με απλούς τρόπους:

1. Εξασφαλίστε ότι έχουν καλή πρόσβαση σε τηλεόραση ή ραδιόφωνο, όπου μπορούν να παρακολουθούν τις λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας.

2. Εάν επιθυμούν να νηστέψουν, σκεφτείτε εσείς για αυτούς τροφές που μπορούν να τους προσφέρουν τις απαραίτητες βιταμίνες για τον οργανισμό τους. 

3. Στο διαδίκτυο μπορείτε να βρείτε μεταφράσεις των Ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδας σε νεοελληνική απόδοση ή ακόμα και βιβλία. Θα τους βοηθήσουν να μπουν στο κλίμα κατάνυξης ακόμα περισσότερο και να κατανοήσουν πλήρως τις ψαλμωδίες.

4. Το λέω συχνά αλλά θα το επαναλάβω: προτρέψτε τους να τηλεφωνούν σε φίλους και γνωστούς, ιδιαίτερα σ’ εκείνους που γνωρίζετε πως είναι πιο αισιόδοξοι. Φυσικά κι εσείς μη ξεχνάτε να τηλεφωνείτε και να συζητάτε μαζί τους συχνά.

5. “Επιτρέψτε τους” να είναι θλιμμένοι (κυρίως για εμένα το γράφω αυτό). Δυσκολεύομαι πολύ με τη σκέψη ότι οι δικοί μου είναι για οποιοδήποτε λόγο στεναχωρημένοι, όμως ιδιαίτερα η Μεγάλη Πέμπτη και η Μεγάλη Παρασκευή είναι ημέρες θρήνου. Η Ανάσταση πάντα ακολουθεί.

6. Μπορεί σούβλα να μην έχουμε φέτος, τουλάχιστον όπως ονειρευόμασταν, όμως μπορούμε να βάψουμε αυγά, να φτιάξουμε τσουρέκια και να φάμε μαγειρίτσα. Προτρέψτε τους ηλικιωμένους γύρω σας να προμηθευτούν ό,τι χρειάζονται για το πασχαλινό τραπέζι ή, εάν τους φροντίζετε εσείς, μην παραλείψετε τα έθιμα και τις συνήθειες που μπορούμε να κρατήσουμε.

Εάν έχετε και εσείς  κάποια ιδέα, γράψτε την στα σχόλια!

Οι μέρες που έρχονται είναι ιδιαίτερες για όλους. Ας δείξουμε κατανόηση και συμπάθεια και σίγουρα κάτι καλό θα έχουμε να θυμόμαστε και από αυτό το ιδιαίτερο Πάσχα

Κατηγορίες
Οικογένεια Σκέψεις/όνειρα

Κρυμμένες ευθύνες.

(Μην αφήσετε τον τίτλο να σας παραπλανήσει).

Όπως οι περισσότεροι από μας, μπήκα σε πολλές σκέψεις και συζητήσεις με αφορμή τις αποκαλύψεις περί κακοποιήσεων, βιασμών, παιδεραστίας.

Και με τη Φωτεινή λέγαμε πόσο έχουν χάσει το νόημά τους οι λέξεις (άλλο άρθρο). Δεν έχουν πια δύναμη. Είναι λέξεις – τίτλοι, λέξεις – ταμπού, λέξεις – κλειδιά, λέξεις αποκομμένες μεταξύ τους, αποκομμένες από το λόγο. Και αναρωτιέμαι: Τι μας ορίζει, αν όχι ο λόγος μας; Τι περιγράφει την ύπαρξή μας, σκόρπιες λέξεις ή ο λόγος που συνοδεύει την ιστορία μας; Τι μας κάνει ανθρώπους τελικά, αν όχι ο λόγος; 

Λίγο πριν μας κατακλύσουν οι «γυμνές» λέξεις που μας τρομάζουν και σπεύσουμε (θεμιτό σε κάθε περίπτωση) να οχυρώσουμε τα παιδιά μας, ίσως έχουμε ξεχάσει μια μεγάλη ευθύνη μας ως γονείς. Να τα μάθουμε να έχουν λόγο. Πρώτα πρέπει να έχουν λόγο και μετά θα έχουν και φωνή. Τους δίνουμε συμβουλές αποσπασματικές, που το πνεύμα τους δεν συνδέεται ίσως με τα υπόλοιπα που μαθαίνουν μέσα στην οικογένεια βιωματικά. Τους ζητάμε να μας πουν αμέσως αν τυχόν συμβεί κάτι σαν τα τρομερά που ακούμε, ενώ παράλληλα εμείς οι γονείς τους κωφεύουμε σε πολλά άλλα μικρότερα (μικρότερα, όταν εμφανίζονται – για μετά, επιφυλάσσομαι). Χωρίς να το καταλαβαίνουμε καμιά φορά, τους εκπαιδεύουμε να μη μιλάνε (αφού δεν ακούμε – τι να μας πούνε, χαζά είναι, νομίζετε;). Τους εκπαιδεύουμε και με το παράδειγμά μας επίσης, όταν εμείς δεν μιλάμε, εκεί που πρέπει όχι απλά να μιλήσουμε, αλλά να τα κάνουμε όλα λίμπα. Αλλά μετά, για κάτι που συγκλονίζει την κοινωνία (ιδανικά όταν δεν μας αγγίζει άμεσα), ξαφνικά τους ζητάμε να έχουν το θάρρος να βγουν από το καβούκι τους, να πουν όχι, να πουν τι συμβαίνει. Να αποκτήσουν ξαφνικά κάτι που, εμείς, άραγε, τους το δώσαμε; Αναρωτιέμαι.

Να μην αφήνω και τους τίτλους να με παραπλανούν. Ούτε αυτόν τον τίτλο του γονέα. Ψυχασθενείς θα υπάρχουν πάντα, δυστυχώς. Αν μπορούσα να μάθω στο παιδί μας να αναζητά τις δικές του αξίες, αντί να υπηρετεί τα δικά μας ελλείμματα, αν μπορούσα εγώ πρώτη να έχω θάρρος να αντιμετωπίσω τις αρνήσεις του στα θέλω μας που το κρατούν εγκλωβισμένο σε κάτι που δεν το αντιπροσωπεύει (ενδεικτικό ο πρωταθλητισμός αλλά δυστυχώς όχι το μόνο), ίσως να λειτουργούσα προληπτικά. Αν το άφηνα, με αγάπη για τη ζωή (του) να αναζητήσει και να αναπτύξει αυτό που θα συνθέσει τη δική του ύπαρξη, η κάθε μορφής βία θα ήταν πιο εύκολα διακριτή και η άρνησή της αυτεπάγγελτη για όλα του τα χρόνια και σε όλους τους τομείς. Για να δούμε τι θα καταφέρω. Η άνοιξη πάντα με κάνει να ελπίζω περισσότερα.

Κατηγορίες
Η φωτεινή πλευρά

Πώς ένας αριθμός μπορεί να σώσει εμάς και τους γύρω μας!

Πριν λίγες μέρες η “Μήδεια” έφερε τον χιονιά στην Ελλάδα και ειδικά στην Αττική είδαμε έντονα καιρικά φαινόμενα. Ναι, στη Φλώρινα και στην Κοζάνη έχουν κάθε χρόνο τέτοια φαινόμενα αλλά ας καταλάβουμε και τη μοναδικότητα του να συμβαίνει κάτι τέτοιο σ’ ένα μέρος που δε συνηθίζεται.

Το χιόνι δεν είναι όμως χαρά για όλους, καθώς άνθρωποι και ζώα μένουν στο δρόμο ή αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα λόγω των καιρικών συνθηκών. Έτσι, είδαμε μια ιδιαίτερη κινητοποιήση μέσω social media, όπου οι χρήστες προωθούσαν το μήνυμα που φαίνεται στη φωτογραφία.

Ο αριθμός «1595» αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι ανήκει στο Δήμο Αθηνών. Για τη γραμμή «197», όμως, που αναφερόταν στην επαρχία, δεν είχα ακούσει κάτι και προβληματίστηκα που δε γνώριζα ένα, κατά τα φαινόμενα, σημαντικό νούμερο. Έτσι έψαξα να βρω ποιος φορέας διαχειρίζεται τις κλήσεις και πότε μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε.

Ο αριθμός «197» είναι Τηλεφωνική Γραμμή Άμεσης Κοινωνικής Βοήθειας του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης και λειτουργεί καθημερινά όλο το 24ωρο.  Στη σελίδα http://www.ekka.org.gr/ δε μπόρεσα να βρω πολλά, ωστόσο σύμφωνα με τη σελίδα του οργανισμού στο Facebook, μπορούμε να καλέσουμε για να μιλήσουμε με έναν/ μία Σύμβουλο (Κοινωνικό Λειτουργό ή Ψυχολόγο) ή για να ενημερωθούμε για τα Προγράμματα και τις Δράσεις των Φορέων Κοινωνικής Προστασίας στη χώρα. Γενικό, ίσως, σαν πληροφορία, ωστόσο είναι μια αρχή για να βρούμε πού μπορούμε να απευθυνθούμε.

Έχω την αίσθηση ότι οι τριψήφιοι αριθμοί μας δημιουργούν κάποιο άγχος, ίσως λόγω του ότι μας θυμίζουν τους πενταψήφιους αριθμούς που μπορούν να μας χρεώσουν με μεγάλα ποσά. Ωστόσο η ενημέρωση και κατά συνέπεια η πρόληψη μπορούν να μας βοηθήσουν πολλαπλώς. Δε χρειάζεται να βρεθούμε οι ίδιοι σε μια δύσκολη (όπως και να οριστεί αυτή) κατάσταση για να αναζητήσουμε την κατάλληλη βοήθεια. Μπορούμε να γνωρίσουμε τους φορείς και τους αριθμούς έκτακτης ανάγκης, ώστε και να είμαστε σε θέση να βοηθήσουμε κάποιον τρίτο αλλά και να μην πανικοβληθούμε αν βρεθούμε εμείς σε κατάσταση ανάγκης.

Επιπλέον, αν και πολλές φορές αναρωτιόμαστε για την έλλειψη κρατικής βοήθειας και οργάνωσης, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που υπάρχουν φορείς αλλά εμείς τους αγνοούμε. Φυσικά αυτό είναι ένα γενικό πρόβλημα που ξεκινάει από την έλλειψη ενημέρωσης των πολιτών για τα δικαιώματά τους (μεγάλη συζήτηση βέβαια τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του πολίτη).

Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικό εμείς οι ίδιοι να προσπαθούμε να μείνουμε ενημερωμένοι, γιατί ένας απλός αριθμός μπορεί πραγματικά να μας σώσει.

Έτσι, λοιπόν και με όλες αυτές τις σκέψεις, συγκέντρωσα όσους αριθμούς βρήκα και θεώρησα χρήσιμους να γνωρίζουμε και να τους έχουμε συγκεντρωμένους στην ατζέντα μας. Κάποιοι αριθμοί είναι πιο εξειδικευμένοι, ενώ άλλοι είναι ευρεώς γνωστοί.

«100»

Ο πιο γνωστός αριθμός, το 100 μας συνδέει άμεσα με την αστυνομία, για οποιαδήποτε ανάγκη και για άμεση αστυνομική επέμβαση σε κάθε νομό της χώρας. Αυτό που ίσως δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι κάθε πολίτης μπορεί να επικοινωνήσει με την Άμεση Δράση με δωρεάν μήνυμα στο 100. Σε περίπτωση που βρεθούμε σε ανάγκη και δεν μπορούμε να μιλήσουμε, το μήνυμα μπορεί να μας φέρει σε άμεση επικοινωνία με την αστυνομία.

«166»

Το 166 μας συνδέει με το ΕΚΑΒ και μέσα από αυτό μπορούμε να καλέσουμε βοήθεια για μεταφορά στο νοσοκομείο. Όπως αναφέρεται στις οδηγίες, είναι σημαντικό, παρά την ταραχή μας, να προσπαθήσουμε να ακούσουμε τι μας ρωτάνε και να δώσουμε πληροφορίες για τον τόπο και τον αριθμό των εμπλεκόμενων. Μπορούμε να καλέσουμε ακόμα από καρτοτηλέφωνο (αν υπάρχουν ακόμα, αλλά ποτέ δεν ξέρεις) δωρέαν.

«199»

Ο αριθμός 199 μας συνδέει με το Πυροσβεστικό Σώμα και χρησιμοποιείται για την αναγγελία πυρκαγιάς. Σημαντικό, βέβαια, είναι να είμαστε όλοι πιο προσεκτικοί και να αποφεύγουμε δραστηριότητες που μπορούν να προκαλέσουν εκδήλωση πυρκαγιάς.

«112»

Εκτός από μήνυμα στο κινητό μας και αριθμός της Πολιτικής Προστασίας, το 112 είναι ο ενιαίος αριθμός έκτακτης ανάγκης στις χώρες της ΕΕ. Πρακτικά αυτό σημαίνει , ότι αν βρισκόμαστε π.χ. στη Γερμανία, μας συμβεί κάτι και δεν ξέρουμε το αντίστοιχο “100” της χώρας, καλώντας στο 112 θα συνδεθούμε άμεσα με την υπηρεσία που ψάχνουμε. Η κλήση προς το 112 είναι χωρίς χρέωση και μπορεί να γίνει από σταθερό ή κινητό τηλέφωνο (ακόμη και χωρίς κάρτα SIM).

«1065» : Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή SOS

Πόσες φορές έχουμε ακούσει τη σειρήνα και μετά το χαρακτηρηστική φωνή να λέει “Εξαφάνιση ηλικιωμένου…” και μετά αλλάζουμε κανάλι ή τέλος πάντων δε δίνουμε προσοχή στις πληροφορίες; Γιατί να πρέπει να βρεθούμε στη θέση των ανθρώπων που αγωνιούν για να καταλάβουμε; Φυσικά υπάρχουν πολλοί που ενδιαφέρονται, έχουν το νου τους και βοηθάνε. Ας προσπαθήσουμε όλοι να δίνουμε προσοχή στις ανακοινώσεις (με σημαντικό στοιχείο τον τόπο εξαφάνισης) και να έχουμε στο μυαλό μας τον αριθμό 1065 σε περίπτωση που αναγνωρίσουμε κάποιο πρόσωπο.

«1056»: Γραμμή SOS για τα παιδιά

Καμιά δικαιολογία δε μας καλύπτει απέναντι στην ευθύνη να προστατέψουμε τα παιδιά. Ο αριθμός του Χαμόγελου του Παιδιού θα μας κατευθύνει και θα μας βοηθήσει. Καλή ιδέα θα ήταν να μάθουμε και στα ίδια τα παιδιά έναν εύκολο αριθμό, σε περίπτωση που βρεθούν σε κίνδυνο (επίσης μεγάλη συζήτηση η εκπαίδευση των παιδιών στην αναγνώριση και την αντιμετώπιση του κινδύνου).

«15900»: Γαμμή SOS για έμφυλη βία

Η Γραμμή SOS 15900, όπως αναφέρεται στο site της Γενικής Γραμματείας Ισότητας Φύλων, είναι µια υπηρεσία εθνικής εµβέλειας που δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες θύµατα βίας ή σε τρίτα πρόσωπα να επικοινωνήσουν άµεσα µε ένα φορέα αντιµετώπισης της έµφυλης βίας. Μέσα από τη γραμμή αυτή μπορεί κανείς να επικοινωνήσει με ψυχολόγους και κοινωνιολόγους που παρέχουν άμεση βοήθεια σε 24ωρη βάση.

Άλλες γραμμές βοήθειας

Επίσης υπάρχει και μια πληθώρα (ευτυχώς) αριθμών που μπορούμε να καλέσουμε για οποιοδήποτε είδους εθισμού και ψυχικών νοσημάτων. Εδώ μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένες γραμμές βοήθειας για ενήλικες και παιδιά. Σίγουρα υπάρχουν και άλλοι φορείς, αν γνωρίζετε κάποιον ενημερώστε μας να τον προσθέσουμε.

Δε μπόρεσα να βρω κάποιον κοινό αριθμό για παροχή βοήθειας σε αδέσποτα, ανήκουν σίγουρα στους Δήμους και αν χρειαστεί μπορούμε να απευθυνθούμε σε φιλοζωικές ή την αστυνομία (ανάλογα το περιστατικό).

Αυτό που θα ήθελα να επισημάνω, όμως, είναι ότι μπορούμε να απευθυνθούμε στους φορείς και για να βρούμε τον τρόπο να βοηθήσουμε κάποιον τρίτο είτε άμεσα (π.χ. κακοποίηση παιδιού), είτε έμμεσα (π.χ. συμβουλευτική για άτομα με τάσεις κατάθλιψης). 

Πολλές φορές η βοήθεια υπάρχει εκεί έξω, απλά δεν ξέρουμε πώς να τη βρούμε. Πέρα από την προσωπική μας ασφάλεια και ενημέρωση, η γνώση των παραπάνω αριθμών και φορέων, μπορούν να μας δώσουν την ικανότητα να αποτελέσουμε εμείς το συνδετικό κρίκο ανάμεσα σ’ αυτόν που παρέχει τη βοήθεια και σ’ αυτόν που τη χρειάζεται. Ακόμα και αν δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για αυτό, ακόμα και αν η πολιτεία υστερεί σ’ αυτόν το ρόλο, εμείς μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά και να είμαστε τόσο ενημερωμένοι, όσο και πρόθυμοι να βοηθήσουμε.

Κατηγορίες
Τρίτη ηλικία

Το πιο ωραίο “ριάλιτι” που θα δεις έχει πρωταγωνιστές 80χρονους και 4χρονους!

Όλοι ψάχνουμε τρόπους να χαλαρώνουμε και συνήθως η τηλεόραση ή το Youtube είναι απ’ τις πρώτες επιλογές μας. Κάπως έτσι, τυχαία, έπεσα σε αποσπάσματα από το Old People’s Home for 4 Year Olds (Γηροκομεία  για 4χρονα).

Είναι με διαφορά η καλύτερη ανακάλυψη που έκανα και πρέπει οπωσδήποτε να το δείτε και εσείς! Εντάξει, θα προσπαθήσω να επανατοποθετηθώ πιο αντικειμενικά. Είναι μια παραγωγή με περιοχόμενο ουσιαστικό που θα σας διασκεδάσει αλλά και θα σας προβληματίσει…και είναι τέλειο!

Πρόκειται για ένα “ριάλιτι”/ντοκιμαντέρ που παραπέμπει σε κοινωνικό πείραμα, το οποίο παρακολουθεί ένα γηροκομείο της Αυστραλίας και την “εισβολή” σ’ αυτό μιας ομάδας 4χρονων! Για μια εβδομάδα το νηπιαγωγείο ενώνεται με το γηροκομείο και οι 11 τρόφιμοι μαζί με τα 10 παιδιά γίνονται μία παρέα. Συμμετέχουν σε διάφορες δραστηριότητες, παίζουν, τραγουδάνε, τρέχουν (!) και συζητάνε!

Η εξέλιξη των ηλικιωμένων είναι (όντως) συγκλονιστική. Όταν τους γνωρίζουμε ως προς την πλειοψηφία τους είναι καταθλιπτικοί χωρίς ενέργεια και όρεξη. Με την είσοδο των παιδιών είναι διστακτικοί, απόμακροι και λίγο ανήσυχοι. Σταδιακά οι ανασφάλειες ξεπερνιούνται γιατί ποιος θέλει να απογοητεύσει τον μικρό του φίλο στον αγώνα δρόμου; Ακόμα και οι μετρήσεις τους (στην αρχή και στο τέλος του πειράματος κάνουν ψυχολογικές και σωματικές εξετάσεις) είναι διαφορετικές στο τέλος της εβδομάδας. Είναι επίσης ενδιαφέρον να τονίσουμε ότι δεν υπάρχει συγγενική σχέση ανάμεσα στα παιδιά και του ηλικιωμένους.

Είναι θαυμάσιο να παρακολουθείς την άμεση επίδραση που προσφέρει το χαμόγελο και η ενέργεια των παιδιών, ειδικά στην τρίτη ηλικία. Δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές ηλικιακές ομάδες, η μία στην αρχή της ζωής με τον αυθορμητισμό και την αθωότητα και η άλλη προς την ολοκλήρωση της με την εμπειρία και το “βάρος” της, συνυπάρχουν, διασκεδάζουν και αναπτύσουν μοναδικές σχέσεις. Το δέσιμο που βλέπουμε να δημιουργείται μέσα από το παιχνίδι και τις δραστηριότητες είναι πολύ ιδιαίτερο και αληθινό

Σε μια εποχή που τα ριάλιτι που προβάλλονται κυρίως στην τηλεόραση είναι το ένα χειρότερο από το άλλο, με το ένα μήνυμα πιο απαράδεκτο από το άλλο, τέτοιες παραγωγές μας θυμίζουν την αξία  αλλά και την θετική επίδραση που μπορεί να έχει η προβολή σωστών προτύπων.  Είναι πλεόν ανάγκη τα μέσα ενημέρωσης να φέρνουν σε πρώτο πλάνο θέματα που ανταποκρίνονται στην ελληνική πραγματικότητα και σε μια χώρα με μεγάλο ποσοστό ηλικιωμένων κατοίκων, ένα πρόγραμμα όπως αυτό θα ήταν φανταστικό.

Ιδιαίτερα δε, στην περίοδο της πανδημίας, η ανάγκη για κατανόηση και προσέγγιση της τρίτης ηλικίας είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Οι κάτοικοι των γηροκομείων ήταν αθέατοι μέχρι πρόσφατα σε μας και αμέτοχοι κοινωνοί αποφάσεων άλλων. Μέσα από τη συγκεκριμένη εκπομπή δίνεται μια πρόταση για την ενεργή συμμετοχή τους στην κοινωνία ενώ αναδεικνύεται το πώς η ψυχολογία παίζει καθοριστικό ρόλο στην ενεργητικότητα της τρίτης ηλικίας

Η πρώτη έκδοση της σειράς ξεκίνησε στη Βρετανία, όπου και εκεί, όπως και στην Αυστραλία, η ένταξη σε οίκο ευγηρίας είναι κάτι σύνηθες. Δείτε το τρέιλερ παρακάτω και θα καταλάβετε τι ακριβώς περιγράφω!

Σημ.: Τα επεισόδια της Αυστραλίας δεν υπάρχουν πλέον διαθέσιμα ολόκληρα, μπορείτε όμως να τα δείτε αποσπασματικά στο Youtube και εδώ.

Κατηγορίες
Η φωτεινή πλευρά Σκέψεις/όνειρα

Αγκαλιές

Διάβασα πριν την αλλαγή του χρόνου ένα άρθρο- αφιέρωμα για το 2020 με τίτλο “Μια χρονιά χωρίς αγκαλιές”. Δε θα μπορούσαν να βρουν μια ταιριαστό τίτλο σκέφτηκα… Ήταν η ίδια μέρα που εντόπισα στο ημερολόγιο και την Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς. Ειρωνική σύμπτωση….

Η Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς μπορεί να μην είναι αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ, γιορτάζεται όμως από πολλά κράτη στις 21 Ιανουαρίου. Ξεκίνησε από ένα φοιτητή, τον Kevin Zaborney (τι ωραίο να σε θυμούνται έτσι!) το 1986 στην Αμερική , όταν διαπίστωσε πόσο δυσκολευόταν να εκφράσουν οι γύρω τους τα συναισθήματά τους δημόσια.

Η αλήθεια είναι ότι εμείς σαν Έλληνες είμαστε πολύ πιο εκδηλωτικός λαός από το μέσο όρο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλοι εκφραζόμαστε με τον ίδιο τρόπο.

Εγώ προσωπικά είμαι φανατική υπέρμαχος της αγκαλιάς! Είναι ωραίο να έχεις γύρω σου ανθρώπους που ξέρεις πως έχουν πάντα μια μεγάλη αγκαλιά να σε περιμένει! Ε, για αυτό πρέπει πρώτα απ’ όλα να ανοίξουμε εμείς την αγκαλιά μας!

Ψάχνοντας και διαβάζοντας, θα βρούμε ότι υπάρχουν και αντικειμενικά οφέλη (αν μπορούμε να το πούμε έτσι) από τις αγκαλιές! Ενδεικτικά αναφέρω τα εξής:

  • Μειώνουν το στρες 
  • Ενεργοποιούν την “ορμόνη της ευτυχίας” (ντοπαμίνη)
  • Βοηθάνε να επικοινωνήσεις καλύτερα με τους άλλους
  • Βοηθούν στην καλή υγεία της καρδιάς κ.ά.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τα οφέλη που δημιουργούν οι αγκαλιές στην υγεία μας και θα βρείτε παραπομπές στα επιστημονικά άρθρα.

Χρειαζόμαστε όμως αποδείξεις για το πώς μπορούν να μας βοηθήσουν οι αγκαλίες; Ίσως για κάποιους ναι…Και φυσικά δεν πρέπει να κρίνουμε τον τρόπο που ο καθένας επιλέγει να εκφράζεται! Άλλωστε η νέα αυτή συνθήκη “απαιτεί” να δείχνουμε την αγάπη μας χωρίς επαφή.

Όσοι είστε “της αγκαλιάς” η κατάσταση που βιώνουμε, θα σας είναι και εσάς αρκετά δύσκολη. Αν όλοι κάνουμε λίστα για το τι μας λείπει από τη ζωή μας πριν τη πανδημία, η ανθρώπινη επαφή και οι αγκαλιές (χωρίς δεύτερες σκέψεις και φόβο) θα βρίσκονται στις πρώτες θέσεις.

Και σκεφτείτε πόσους νέους  ανθρώπους και νέες αγκαλιές μας έχει κοστίσει αυτός ο εγκλεισμός. Πόσα ζευγάρια δεν αγαπήθηκαν φέτος, πόσοι φίλοι δεν γνωρίστηκαν. Θέλω να αποφύγω τον δραματικό τόνο μιλώντας για όλους όσους ήρθαν ή έφυγαν αυτή τη χρονιά χωρίς αγκαλιά… 

Σ΄αυτό που πρέπει να εστιάσουμε είναι στο ότι δεν χρειάζεται να φτάσουμε στο σημείο να χάσουμε κάτι για να το εκτιμήσουμε…

Πόσα μάθαμε μέσα στην πανδημία! Αναρωτιέμαι πόσα από αυτά θα κρατήσουμε και όταν με το καλό τελειώσει…

Όταν έρθει εκείνη η ώρα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ που θα μπορέσουμε να ζήσουμε χωρίς φόβο, ας μη “τσιγκουνευτούμε” την αγάπη και η αγκαλιά είναι η πιο απλή (αλλά πολύτιμη) κίνηση. 

Ίσως έχετε διαβάσει κάπου ότι το να σπαταλάμε τις αγκαλιές μας δεξιά και αριστερά μας κάνει να χάνουμε.. Κι όμως κανείς δεν έχασε δίνοντας…

Γιορτάστε τη σημερινή ημέρα μοιράζοντας αγκαλιές από μακριά… στέλνοντας το παρακάτω gif!

Μερικές φωτογραφίες που περιγράφουν ίσως καλύτερα από κάθε λέξη τη σημασία της αγκαλιάς σήμερα…

Κατηγορίες
Lovemas Τρίτη ηλικία

Οι γιορτές, η γιαγιά μου και οι κάρτες

Μπορούμε να πούμε και επίσημα πια πως οι γιορτές έχουν περάσει. Ίσως δεν ήταν και πολύ γιορτινό το κλίμα φέτος ή τουλάχιστον όχι όσο τις υπόλοιπες χρονιές.Και πώς θα μπορούσε να είναι άλλωστε με όσα εξακολουθούν να συμβαίνουν, με μια μάχη που συνεχίζει καθημερινά να δίνεται;

Σε κάθε περίπτωση το ξεστόλισμα ξεκίνησε για πολλούς εδώ και μέρες , όμως για μας οι γιορτές διαρκούν πάντα μέχρι τα Φώτα!

Μπορεί να είμαστε δύο Φωτεινές εδώ,αλλά εγώ θα σας μιλήσω για μια τρίτη. Τη γιαγιά μου. Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο για τη γιαγιά μου – ίσως το κάνω κάποτε, γιατί όχι; Έχω εκμυστηρευτεί ήδη κάποια πράγματα για αυτή αλλά πιστέψτε με είναι δύσκολο να την περιγράψεις !

Θα αποφύγω όσο μπορώ τα συναισθηματικά φορτισμένα σχόλια και θα εστιάσω μόνο στη φωτογραφία του κειμένου.

Κατά τη διάρκεια του Lovemas (που αγαπήσατε και σας ευχαριστούμε πολύ για αυτό!), σε ένα από τα βίντεο σας ζητήσαμε να μας στείλετε τις ευχές σας για το υγειονομικό προσωπικό κι εμείς θα τις γράφαμε σε κάρτες και θα τις παραδίδαμε, πράγμα που κάναμε.

Όντως το σπίτι είχε γίνει ένα μικρό εργαστήρι (ειδικά χάρη στη μαμά μου) και η συμμετοχή ήταν μεγάλη. Άνθρωποι από όλη την Ελλάδα, διαφορετικής ηλικίας και σκέψης, αφιέρωσαν χρόνο για να ευχηθούν στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, ενώ αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι οι πιο πολλές ευχές ήταν μεγάλες, όλες όμως γεμάτες αγάπη.

Κάπου μέσα σ’ όλο αυτό, ενώ εγώ έτρεχα με γύρισμα, μοντάζ, κάρτες κ.ά. ήρθε η γιαγιά σπίτι (με αποστάσεις, μάσκες, γάντια – τα έβγαλε όταν κατάλαβε ότι την έβγαζα φωτογραφία).

Μας είδε που γράφαμε και δε μπορούσε να μη βοηθήσει. Τη δική της ευχή μου την είχε πει από το τηλέφωνο την προηγούμενη μέρα.

Γενικά η γιαγιά μου είναι άνθρωπος που πάντα θέλει να εμπλέκεται και να βοηθάει και το κάνει. Όμως αυτή τη φορά ήταν αλλιώς. Μας κοιτούσε και καταλάβαινα ότι ήθελε κάτι να κάνει κι αυτή. Όταν της είπα ότι μπορεί να γράψει την ευχή της και να αντιγράψει κάποια από τις υπόλοιπες, έδειξε διστακτική. Τόνισε ιδιαίτερα τι ωραία γράμματα που κάνει η μαμά και πως αυτή “δε ξέρει καλά”. Ήθελε όλες οι κάρτες να είναι τέλειες. Τη διαβεβαίωσα πως θα μας βοηθήσει πολύ και μπορεί να γράψει ό,τι και όπως θέλει.

Έγραψε σε πολυτονικό, με τα δικά της γράμματα, ευχές από την καρδιά της και χάρηκε τόσο!

Δε πιστεύω ότι οι άνθρωποι που πήραν τις κάρτες έδωσαν βάση στα “καλά γράμματα” αλλά στην αγάπη πίσω από αυτά!

Ο λόγος που αφηγούμαι την ιστορία είναι για να θυμίσω σε όλους μας πόσο σημαντικό είναι να μην κολλάμε σε τυπικά αλλά να εστιάζουμε στην ουσία. Είχα πολύ άγχος για να βγουν οι κάρτες αντάξιες του περιεχομένου τους, όμορφες και προσεγμένες, γιατί τις φτιάχναμε εμείς. Ομολογώ ότι εγώ δεν έγραψα πολλές μέχρι εκείνη τη στιγμή (όντως η μαμά μου κάνει πολύ καλύτερα γράμματα). Η γιαγιά μου όμως μου θύμισε ποιο είναι το σημαντικό.

Μπορεί πολλές φορές να χανόμαστε σε κάτι που μόνοι μας δημιουργούμε, μπορούμε όμως πάντα να επιστρέφουμε στην ουσία όλων, στην αιτία όχι στην αφορμή.

Μέσα λοιπόν σε όλα όσα γίνονται καθημερινά, πολλοί από εσάς βρήκαν το χρόνο και τη διάθεση να γράψουν ευχές και να μοιραστούν σκέψεις και συναισθήματα.

Οι κάρτες παραδόθηκαν στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, από όπου μου τηλεφώνησαν για να με ευχαριστήσουν. Μου μετέφεραν τη συγκίνηση και τον ενθουσιασμό τους!

Όμως τις ευχές δεν τις έγραψα εγώ, όλοι μαζί το κάναμε. Οι άνθρωποι του νοσοκομείου τόνισαν ιδιαίτερα το πόσο ωραία λόγια έγραφαν οι κάρτες. Μακάρι να μπορούσα να σας μεταφέρω ακριβώς τα λόγια για να χαρείτε και εσείς, όσο και εγώ!

Άλλωστε όλοι μαζί το καταφέραμε. Από μακριά αλλά μαζί!

Μπορεί οι γιορτές να πέρασαν αλλά εμείς μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι.

Μαζί.

Κατηγορίες
Οικογένεια

Κουλουράκια για καλό σκοπό!

Παραμονές του νέου έτους και θέλετε να φτιάξετε κάτι γρήγορο και απλό; Στο τσακ προλαβαίνετε να βρείτε τα “Πλάθω κουλουράκια”.

Αυτά τα κουλουράκια είναι η λύση που ψάχνετε και είναι για καλό σκοπό!

Τα αρτοποιία “Γατίδης” έχουν βγάλει ένα χριστουγεννιάτικο κουτί που περιέχει μείγμα για χριστουγεννιάτικα κουλουράκια και το μόνο που χρειάζεται να προσθέσετε είναι ένα αυγό και 70 γρ. βούτυρο.

Αυτό που κάνει αυτά τα κουλουράκια διαφορετικά είναι ότι αγοράζοντας το κουτί/μείγμα βοηθάτε άμεσα τρία κοινωφελή ιδρύματα: το Κέντρο Αποκατάστασης Ανθρώπων με Αναπηρία (Κ.Α.Α.ΜΕ.Α.) στις Σέρρες, το Παράρτημα Χρόνιων Παθήσεων στη Δράμα και το Δημοτικό Βρεφοκομείο Άγιος Στυλιανός στη Θεσσαλονίκη.

Κοστίζουν μόνο 1 ευρώ και ολόκληρο το ποσό διατίθεται στους παραπάνω οργανισμούς!

Το βρήκα ως έναν όμορφο και διαφορετικό τρόπο και να βοηθήσουμε άμεσα αλλά και να φτιάξουμε κουλουράκια για καλό σκοπό!

Φτιάχνονται εύκολα, είναι πού νόστιμα και μπορείτε να το δείτε και σαν έναν διαφορετικό τρόπο να περάσετε όμορφα το χρόνο σας με την οικογένειά σας!

Εγώ τα έφτιαξα αρκετές φορές φέτος και τα έκανα και δωράκια σε φίλους και γνωστούς!

Έχω τις εξής συμβουλές:

  • Μην τα ψήσετε πάνω από 10 λεπτά! Ακόμα και αν είναι μαλακά θα σκληρύνουν και θα είναι μια χαρά!
  • Μη προσθέσετε πολύ αλεύρι γιατί θα σκληρύνουν
  • Θέλει λίγο υπομονή η ζύμη για να δέσει αλλά θα γίνει!
  • Μη παραλείψετε το άνοιγμα της ζύμης!
  • Απλώνονται αρκετά οπότε δώστε τους χώρο!
  • Είναι ιδανικά για παιδιά και αρχάριους. Στην κεντρική φωτογραφία βλέπετε τα αριστουργήματα του αδερφού μου!

Μπορείτε είτε να τα κόψετε με ένα μαχαιράκι στα σχέδια που θα βρείτε μέσα είτε να χρησιμοποιήσετε τα σχέδια για να τα στολίσετε με άχνη!

Ιδέα: μπορείτε να βάλετε από ένα κουτί και σε κάθε δωράκι που σκοπεύετε να κάνετε!

Το άρθρο δεν έχει σκοπό τη διαφήμιση αλλά την υποστήριξη του σκοπού!

Κατηγορίες
Lovemas

Lovemas 10 – ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ LOVEMAS

Στο τελευταίο Lovemas φτιάχνουμε κάρτες με τις ευχές σας για το υγειονομικό προσωπικό του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ!

Σας ευχαριστούμε πολύ που ήσασταν μαζί μας!

Καλά Χριστούγεννα!

Κατηγορίες
Lovemas

Lovemas 9 – Γράφουμε καλές κριτικές σε αγαπημένα μαγαζιά εστίασης

Ο χώρος της εστίασης έχει πληγεί πολύ το 2020 και συνεχίζει να είναι σε κρίση. Πέρα από το να παραγγείλουμε από όσα μαγαζιά έχουν παραμείνει ανοιχτά μπορούμε να προσφέρουμε την ελάχιστη βοήθεια κάνοντας μία θετική κριτική για αυτά

Υπάρχουν πολλές πλατφόρμες που μπορούμε να γράψουμε τα σχόλιά μας!

Εμείς επιλέξαμε τρία από αυτά:

Doragon

Το πιο μαγικό μαγαζί της πόλης! Ένα παραμυθένιο μέρος στην Ευκαρπία για καφέ, γλυκό αλλά και ποτά! Πρόκειται για ένα θεματικό καφέ στο οποίο ζωντανεύουν όλα τα παραμύθια! Ακόμα και το προσωπικό είανι ντυμένο ανάλογα με το εκάστοτε θέμα! Ειδικά τα γλυκά που θα βρείτε είναι μοναδικά, πρωτότυπα και σχετικά με την εκάστοτε θεματολογία!

Coffe Story

Ένα μαγαζί, στέκι για πολλούς που αποτελεί παράδειγμα ότι τα μαγαζιά της γειτονιάς είναι ανταγωνιστικά και όμορφα. Ένα φιλικό και ζεστό περιβάλλον με ωραίο καφέ και προσεγμένο φαγητό. Τα κοκτέιλ είναι το καλύτερο σημείο γιατί είναι πάντα προσεγμένα και οικονομικά! Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα ερχόταν η μέρα που δεν θα μπορούσαμε να πάμε και ανυπομονούμε όλοι να επιστρέψουμε πίσω στις αγαπημένες μας συνήθειες!

Όχι άλλα βάσανα

Ένα ταβερνάκι που ανακάλυψα ελάχιστες μέρες πριν κλειστούμε για δεύτερη φορά στο σπίτι μας! Αυτό που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν το φιλικό και πάρα πολύ εξυπηρετικό προσωπικό! Νιώσαμε ότι μας περιποιούνταν πολύ παρά την αυξημένη κίνηση λόγω 28ης. Τα πιάτα (επιλέξαμε θαλασσινά) ήταν προσεγμένα και ιδιαίτερα λαχταριστά! Ανυπομονούμε να ξαναπάμε !

Κατηγορίες
Lovemas

Lovemas 8 – Συζητάμε με την ψυχολόγο Ευαγγελία Αβραάμ για τη θλίψη των γιορτών και την Τρίτη Ηλικία!

Στο σημερινό Lovemas συζητάμε με τη ψυχολόγο Αβραάμ Ευαγγελία για τη θλίψη των Χριστουγέννων και την Τρίτη Ηλικία!

Αυτές τις μέρες, ας δείξουμε λίγο περισσότερο την αγάπη μας στους ηλικιωμένους συγγενείς μας!

Διαβάστε εδώ γιατί η παρέα των ηλικιωμένων είναι πολύτιμη!