Κατηγορίες
Οικογένεια Σκέψεις/όνειρα

Κρυμμένες ευθύνες.

(Μην αφήσετε τον τίτλο να σας παραπλανήσει).

Όπως οι περισσότεροι από μας, μπήκα σε πολλές σκέψεις και συζητήσεις με αφορμή τις αποκαλύψεις περί κακοποιήσεων, βιασμών, παιδεραστίας.

Και με τη Φωτεινή λέγαμε πόσο έχουν χάσει το νόημά τους οι λέξεις (άλλο άρθρο). Δεν έχουν πια δύναμη. Είναι λέξεις – τίτλοι, λέξεις – ταμπού, λέξεις – κλειδιά, λέξεις αποκομμένες μεταξύ τους, αποκομμένες από το λόγο. Και αναρωτιέμαι: Τι μας ορίζει, αν όχι ο λόγος μας; Τι περιγράφει την ύπαρξή μας, σκόρπιες λέξεις ή ο λόγος που συνοδεύει την ιστορία μας; Τι μας κάνει ανθρώπους τελικά, αν όχι ο λόγος; 

Λίγο πριν μας κατακλύσουν οι «γυμνές» λέξεις που μας τρομάζουν και σπεύσουμε (θεμιτό σε κάθε περίπτωση) να οχυρώσουμε τα παιδιά μας, ίσως έχουμε ξεχάσει μια μεγάλη ευθύνη μας ως γονείς. Να τα μάθουμε να έχουν λόγο. Πρώτα πρέπει να έχουν λόγο και μετά θα έχουν και φωνή. Τους δίνουμε συμβουλές αποσπασματικές, που το πνεύμα τους δεν συνδέεται ίσως με τα υπόλοιπα που μαθαίνουν μέσα στην οικογένεια βιωματικά. Τους ζητάμε να μας πουν αμέσως αν τυχόν συμβεί κάτι σαν τα τρομερά που ακούμε, ενώ παράλληλα εμείς οι γονείς τους κωφεύουμε σε πολλά άλλα μικρότερα (μικρότερα, όταν εμφανίζονται – για μετά, επιφυλάσσομαι). Χωρίς να το καταλαβαίνουμε καμιά φορά, τους εκπαιδεύουμε να μη μιλάνε (αφού δεν ακούμε – τι να μας πούνε, χαζά είναι, νομίζετε;). Τους εκπαιδεύουμε και με το παράδειγμά μας επίσης, όταν εμείς δεν μιλάμε, εκεί που πρέπει όχι απλά να μιλήσουμε, αλλά να τα κάνουμε όλα λίμπα. Αλλά μετά, για κάτι που συγκλονίζει την κοινωνία (ιδανικά όταν δεν μας αγγίζει άμεσα), ξαφνικά τους ζητάμε να έχουν το θάρρος να βγουν από το καβούκι τους, να πουν όχι, να πουν τι συμβαίνει. Να αποκτήσουν ξαφνικά κάτι που, εμείς, άραγε, τους το δώσαμε; Αναρωτιέμαι.

Να μην αφήνω και τους τίτλους να με παραπλανούν. Ούτε αυτόν τον τίτλο του γονέα. Ψυχασθενείς θα υπάρχουν πάντα, δυστυχώς. Αν μπορούσα να μάθω στο παιδί μας να αναζητά τις δικές του αξίες, αντί να υπηρετεί τα δικά μας ελλείμματα, αν μπορούσα εγώ πρώτη να έχω θάρρος να αντιμετωπίσω τις αρνήσεις του στα θέλω μας που το κρατούν εγκλωβισμένο σε κάτι που δεν το αντιπροσωπεύει (ενδεικτικό ο πρωταθλητισμός αλλά δυστυχώς όχι το μόνο), ίσως να λειτουργούσα προληπτικά. Αν το άφηνα, με αγάπη για τη ζωή (του) να αναζητήσει και να αναπτύξει αυτό που θα συνθέσει τη δική του ύπαρξη, η κάθε μορφής βία θα ήταν πιο εύκολα διακριτή και η άρνησή της αυτεπάγγελτη για όλα του τα χρόνια και σε όλους τους τομείς. Για να δούμε τι θα καταφέρω. Η άνοιξη πάντα με κάνει να ελπίζω περισσότερα.

Κατηγορίες
Lovemas

Lovemas 6 – Τηλεκπαίδευση και δάσκαλοι!

Το σημερινό Lovemas είναι αφιερωμένο σε όλους όσους προσπαθούν αν κάνουν το καλύτερο μέσω της τηλεκπαίδευσης!

Με τις δυσκολίες, τις αναποδιές και όλες τις νέες συνθήκες όλοι μας προσπαθούμε να ανταποκριθούμε όσο το δυνατόν καλύτερα!

Μέσω της τηλεκπαίδευσης γνωριστήκαμε όλοι πιο καλά, γονείς, δάσκαλοι και παιδιά. Εκτεθήκαμε ο ένας στον άλλον και μοιραστήκαμε το σπίτι μας αλλά και τις αγωνίες μας για τη νέα κατάσταση. Συνεργαστήκαμε και εκτιμήσαμε την προσπάθεια όλων των πλευρών!

Έτσι φέτος οι Μαμάδες 3 αποφάσισαν να κάνουν ένα μικρό δωράκι όχι μόνο για τη δασκάλα του τμήματος όπως συνήθως αλλά για όλες τις ειδικότητες!

Όλα τα παιδιά γράψανε τις ευχές τους ενώ οι μαμάδες φωτογράφισαν τις ευχές και μία ανέλαβε να τις συγκεντρώσει και να τις εκτυπώσει. Τις διπλώσαμε σε πάπυρους , ένα για το κάθε παιδί και βάλαμε και μία κούπα για τον καθένα!

Για κάθε δάσκαλο φτιάξαμε διαφορετικό κουτί και το αφήσαμε στο γραφείο, για να τα παραλάβουν από εκεί με ασφάλεια!

Είναι ωραίο να αναγνωρίζουμε τις προσπάθειες όλων!

Κατηγορίες
Οικογένεια

Μαμάδες 3

Στο δημόσιο σχολείο που πηγαίνει ο γιος μου (που ελπίζουμε να πηγαίνει, για την ακρίβεια, λόγω της πανδημίας), είναι με τους περισσότερους συμμαθητές του μαζί από τα νήπια. Φέτος πάει τετάρτη δημοτικού. Οι μαμάδες των συμμαθητών έχουμε φτιάξει τη δική μας παρέα. Ωραίο και πρακτικό. Φίλες δεν μπορείς να μας πεις, 20 γυναίκες. Οι περισσότερες γνωριστήκαμε για πρώτη φορά στο σχολείο. Είχαμε ήδη τις “εξωσχολικές” φίλες και παρέες μας η καθεμιά. Βάλε και τη λογική απόσταση που θέλουμε (και πρέπει) να τηρείται σε γενικές γραμμές, για να μην παραγνωριστούμε (άλλωστε το δικό μας παιδί έχει πάντα δίκιο), έχει δημιουργηθεί μεταξύ μας μια σχέση ισορροπημένη και ευχάριστη. Και βοηθητική για τα παιδιά μας, το σημαντικότερο. Έτσι νιώθω εγώ, τουλάχιστον.

Τι κάνουμε; Απλά πράγματα (κάποια από τα οποία η τήρηση των μέτρων έχει διαφοροποιήσει ή αναστείλει, αλλά ελπίζουμε…):

  1. Έχουμε (κι εμείς) μια ομάδα στο viber για να επικοινωνούμε. Στέλνουμε τα μαθήματα σε όσων το παιδί απουσιάσει, εξηγούμε τι πάει να πει ΑΧ3 στ. πρασ. τετ.*, λέμε Χρόνια Πολλά ομαδικώς στους εορτάζοντες, αποφασίζουμε ποιος θα πάρει μπάλα στην εκδρομή και αν θα βάλουν χοντρό μπουφάν. (Θα βάλουν, εννοείται. Και φανελάκι).
  2. Τους μήνες του lockdown το viber πήρε φωτιά, μόνο που μιλούσαν τα παιδιά μας. Και άλλα κανάλια επικοινωνίας επιστρατεύτηκαν. Στην αρχή ήταν καλά. Μετά ήταν καλά μόνο για τα παιδιά, γιατί χτυπούσαν ειδοποιήσεις και βλέπαμε διάφορα Tik Tok εν ώρα εργασίας, που σίγουρα δεν είχαν προτεραιότητα (για μας – για τα παιδιά είχαν).
  3. Όσες μπορούμε, χωρίς μάσκες για την ώρα αλλά με αποστάσεις, πηγαίνουμε μετά το σχολείο στο πάρκο απέναντι. Με καλό καιρό, τα παιδιά παίζουν για καμιά ώρα κι εμείς τα λέμε. Ψιλοκουβέντα συνήθως, αλλά καμιά φορά πέφτει και κανένα σοβαρό. Οι γιαγιάδες κάνουν τη δική τους παρέα, προσεκτικές και αυτές, αλλά είναι σούπερ γιαγιάδες – αλήθεια, πολύ ωραία τα λέμε και με αυτές. Οι μπαμπάδες – παππούδες, λιγότεροι συνήθως, στα δικά τους πηγαδάκια με την προσπάθεια για αποστάσεις συνεχώς σε εξέλιξη. Αν κάποιος τύχει να βρεθεί μόνος άρρεν στο πάρκο, ακούει κι αυτός για φροντιστήρια – κομμωτήρια – στεγνωτήρια. Υπομονετικά και με χιούμορ.
  4. Παίρνουμε η μία το παιδί της άλλης από το σχολείο αν κάτι τύχει και εφόσον ενημερωθεί η δασκάλα. Παλιότερα (προ πανδημίας) παίρναμε η μία το παιδί της άλλης στο σπίτι της μίας, για να φάνε παρέα, να παίξουν και να μην κάνουν μαθήματα. Ελπίζουμε να αρχίσει και αυτό πάλι με την παλιά άνεση… Μενού – εγγύηση: μακαρόνια με κιμά, ντομάτα – αγγούρι – φέτα, κέικ με χυμό για το απόγευμα. Εγώ το κέικ συνεχίζω να το κάνω λάσπη, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες κατά την περίοδο του lockdown, οπότε θα κάνω πάλι τις κρέπες που τις έχω εύκολες, με τόόόσες φορές που τις έχω κάνει. Συνήθως κάνω πολύ καλή εντύπωση με αυτές. Στραβώνουν κάποιοι με το φυσικό χυμό, λογικό, οπότε προκειμένου να μείνει ο γιος μου χωρίς παρέα, εκείνη την ημέρα… συσκευασμένο.
  5. Πάμε για ποδήλατο. Πηγαίναμε και σινεμά. Πηγαίναμε και για καφέ η μία στο σπίτι της άλλης με τα παιδιά να ρημάζουν το σπίτι της άλλης και τη μία να νουθετεί κάθε τόσο το δικό της παιδί, την άλλη να λέει ότι δεν πειράζει (και να το εννοεί) και μετά τη μία να λέει “σε μας την άλλη φορά” (και να το εννοεί επίσης). Μας λείπει αυτό.
  6. Και τα καλύτερα: πάμε για γρήγορο καφέ 8.15 που τα αφήνουμε στο σχολείο. Ανά δύο, ανά τρεις, όποιες μπορούμε. Σε κάποιας το σπίτι ή σε κάποιο καφέ εκεί κοντά. Η τέλεια πρωινή κοπάνα πριν το γραφείο. Αλλά έχουμε και πιο οργανωμένα στο ιστορικό μας: brunch και για μπύρες και κρασάκι βραδινό και μοχίτο (με τακούνια, πολύ ωραίες όλες, αλλά όχι όλες μαζί για λίγο καιρό, κορίτσια…). Προλάβαμε και πήγαμε και όλοι μαζί να δούμε το πολεμικό πλοίο – Μουσείο “Βέλος”. Μετά τα παιδιά έπαιξαν κάτι που το λένε ακόμη “μήλα”, αλλά έχουν προσθέσει τόσους νέους κανόνες, που στο τέλος δεν μπορούσαν να βγάλουν άκρη ποιος κέρδισε. Πήγαμε και όλες οι οικογένειες ημερήσια εκδρομή στο Πλατανόρεμα, κοντά στο Ζαγκλιβέρι. Χαμός: τσουλήθρα σε χωμάτινη πλαγιά, σουβλάκια για μας και για τον αγαπημένο Λίο (τι θα πει “είναι σκύλος”), κυνήγι θησαυρού με καραμέλες, ένα φίδι 15 εκατοστά που θάφτηκε ζωντανό για την ασφάλειά μας (λες και δεν μπορούσε να βγει), μπάσκετ με τους μπαμπάδες και χορό με τη μουσική γενεθλίων κάποιου άγνωστου παιδιού από διπλανό τραπέζι. 

Δεν είναι ότι κάνουμε πολλά. Αυτά και λίγα ακόμη, όποτε μπορούμε. Ο χρόνος δεν περισσεύει πάντα, καμιά φορά ούτε και η διάθεση. Αλλά κάπως έχουμε βρει έναν τρόπο και κρατάμε μια χαριτωμένη σχέση (πάλι έτσι νιώθω εγώ). Νομίζω, καλά το κάνουμε, κορίτσια.

*Αντιγραφή 3 φορές στο πράσινο τετράδιο ρε μαμά

Υ.Γ.1: Μαμάδες 3, γιατί Α3, Β3, Γ3 και Δ3 φέτος. Μία μαμά, γραφίστρια, μας φτιάχνει κάθε χρόνο με όλη της την αγάπη, το λογότυπο της χρονιάς.

Υ.Γ.2: “Ένα λουλουδάκι για όλες σας από μένα” μας έστειλε το Πάσχα της καραντίνας μία από την παρέα.

Υ.Γ.2: Όσο γράφω, μου έρχονται πολλές ιστορίες. Άρθρα προσεχώς.


Κατηγορίες
Οικογένεια

Πάνω από το πτώμα μου!

Αυτή η κυρία ονομάζεται Χαρούμι και φρουρεί το χαρτζιλίκι του γιου μου όταν ο ίδιος κοιμάται. Διάφοροι τέτοιοι τύποι κυκλοφορούν στο δωμάτιό του, στο σπίτι μας, στις τσάντες μας. Μια φορά βρήκα έναν στο ψυγείο, δίπλα στο βούτυρο. Ναι, ρώτησα. Όχι, δεν κατάλαβα την απάντηση. Αν ξέρει κάποιος τι είναι το Υπέρτατο Κακό, ίσως να καταλάβει γιατί το βούτυρο σε προφυλάσσει από αυτό. Αν πάλι κάποιος έχει ανεβασμένες τιμές σε συγκεκριμένους δείκτες στο αίμα του, τότε το βούτυρο μπορεί να παίξει το ρόλο του Υπέρτατου Κακού με άνεση και φυσικότητα.

Η Ε. μου πρότεινε να καταγράφω τέτοιου είδους σκηνές, όπως και λόγια, ατάκες κλπ για να τα αναφέρω στο γιο μου όταν θα είναι μεγαλύτερος, να θυμάται τον παιδικό του κόσμο και έτσι. Εγώ πάλι έχω τόσο άγχος για το πόσο έχω γκρεμίσει τον παιδικό του κόσμο με τα λάθη μου, που μάλλον σε μένα θα είναι πιο χρήσιμες αυτές οι καταγραφές.

Αυτό το άγχος, δεν ξέρω τι σημαίνει. Υπευθυνότητα και άλλα τέτοια, καλά θα ήταν, αλλά δεν νομίζω. Ναι ναι, κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε. Υπάρχουν αυτές οι στιγμές που νιώθεις μια σιγουριά ότι κάνεις κάτι καλό για το παιδί σου (ναι, ρε, κρέπες), αλλά η αλήθεια παραφυλάει με κόκκινο βλέμμα σαν τη Χαρούμι και άμα θες το παραδάκι της κάθαρσης που θα φέρει την ευτυχία, πρέπει να ομολογήσεις. Έπεσε στα χέρια μου κάποια στιγμή η Μεγάλη Χίμαιρα του Καραγάτση. Σε μία αίθουσα αναμονής στο αεροδρόμιο της Αθήνας. Λίγο ξεφύλλισμα πρόλαβα, αλλά έφτασα ως εκεί που αναφέρεται στη Μήδεια και πάγωσα. Πόσο απλά θυσιάζεις αυτά που λες ότι αγαπάς και νοιάζεσαι. Πόσο απλά σε προδίδει ο εαυτός σου όταν νιώσει προδομένος και πώς πετάει στα κύματα όλες τις στιγμές υπευθυνότητας, κόπου και άγχους. Μαζί με αυτό που το λέει αγάπη. Όχι πάντα τόσο τραγικά και απόλυτα, ώστε να μη σε ταρακουνήσει και πολύ. Λίγο – λίγο, καθοδηγεί τα λάθη σου να γκρεμίσουν τον κόσμο σου, ξεκινώντας με τους κόσμους των ανθρώπων γύρω σου, παιδιών, συντρόφων, φίλων, όλων. Μικρά μικρά μέλη αυτών που γέννησες ή δημιούργησες, θυσιάζονται στα κύματα, σαν τελευταία κραυγή απελπισίας του προδομένου που δεν ξέρει σε ποιον απευθύνεται. Κι εσύ τον αφήνεις.

Μας τα έχουν πει όλα. Αλλά τελικά είμαστε αυτά που μπορούμε να θυμηθούμε και να δεχτούμε. Κι επειδή αυτά δεν είναι πάντα εύκολα, κρατάω κάτι τέτοιες φωτογραφίες για βοήθεια. Σκάω στα γέλια, κοιτιέμαι στον καθρέφτη και πάμε πάλι. Ευχαριστώ, παιδί μου.

Κατηγορίες
Ημερολόγιο

Πάσχα 26 Μαΐου.

Πάσχα πέρσι κάναμε στο χωριό της Φωτεινής. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Περάσαμε και πάλι τόσο ωραία, που ευχηθήκαμε όλοι και του χρόνου να το ξανακάνουμε. 

Στο τηλέφωνο από το σπίτι ανταλλάξαμε τις φετινές ευχές. Λέγαμε με τη Μ., τη μαμά της Φωτεινής, τι ωραία που ήπιαμε το πρώτο – και καλύτερο – τσίπουρο στον πάγκο της κουζίνας, με προτροπή και παραδειγματική συμμετοχή της γιαγιάς Ε., ετοιμάζοντας τους μεζέδες για το τραπέζι στην αυλή. Εκεί έψηναν οι υπόλοιποι, με πρωτοστατούντα τον ωραίο παππού της Φωτεινής, τη γιαγιά Φ. με τη βασιλική ψυχή και τους υπόλοιπους να κλέβουν κοψίδια για δήθεν δοκιμή, αν έγινε ή θέλει λίγο ακόμα.

Πιστεύω όλοι αναπολήσαμε προηγούμενα ωραία Πάσχα φέτος, που ήταν όλα τόσο διαφορετικά και πέρα από κάθε μας πρόβλεψη. Εμένα με πήρε λίγο από κάτω, ομολογώ και παραιτήθηκα μελοδραματικά από διάφορα που θα μπορούσα να είχα κάνει για να φέρω λίγη χαρά στο σπίτι μας. Τι ντροπή και πόσο άδικο για τους υπόλοιπους της οικογένειας. Να και κάτι ακόμα που θα πρέπει να μου συγχωρήσουν, πιθανότατα αντισταθμίζοντάς το με τις ποσότητες χλωρίνης που σκορπίζω με ζήλο καθημερινά στο όνομα της υγιεινής όλων μας.

Αλλά δεν θέλω να πω για το Πάσχα. Με αφορμή αυτό, θέλω να θυμηθώ λίγα από αυτά τα ωραία που ζούμε κάθε φορά που είμαι στο χωριό της Φωτεινής και στο σπίτι των γονιών της. Τα καταγράφω στη μνήμη μου πάντα με απενοχοποιημένη βουλιμία, ως θεραπευτικά ερείσματα για προσεχή χρήση σε δύσκολες στιγμές.

Το σπίτι των γονιών της Φωτεινής είναι σε ψηλό σημείο του χωριού, με αυλή και θέα στο Παγγαίο και στον κάμπο. Το έφτιαξαν με σεβασμό στον εαυτό τους και πίστη στους ανθρώπους και στο μέλλον. Μεγάλη ιστορία, όχι της παρούσης. Χωράει όποιον αγαπάνε, δηλαδή τον κόσμο όλο. Ο οποίος και έρχεται. Μπαινοβγαίνει, δίνει και παίρνει φαγητό, ποτό, πολύ συναίσθημα και απίθανες ιδέες και απόψεις επί παντός επιστητού. Κάποιοι κοιμούνται κι εκεί, στο υπόγειο, στον καναπέ, στην πολυθρόνα – κρεβάτι του παιδικού, όπου στρώνεται σεντόνι γενικώς. Από αυτούς είμαστε και εμείς. 

Εκεί έχουμε γνωρίσει και άλλους πολλούς, συγγενείς και φίλους της οικογένειας. (Για να χωρούν τα σημαντικά σημεία των καταγραφών στο μυαλό μου, τα περισσότερα ονόματα τα ξεχνώ. Έτσι αναγκάζω πολλές φορές τους ανθρώπους να συμπληρώνουν δίπλα στα ονόματα και άλλα στοιχεία, για να καταλάβω για ποιον μιλάμε. Αλλά τα σημαντικά για μένα – και για τη ψυχοθεραπευτική χρήση που τα προορίζω – είναι άλλα). Έχουμε γνωρίσει λοιπόν γείτονες και συγχωριανούς που περνούν για ένα γεια και για τα νέα του χωριού πίνοντας και κάτι στα όρθια, το θείο της Φωτεινής, που ζει με την οικογένειά του στην Αμερική, τους κουμπάρους των γονιών της και τα αγόρια τους που ζουν στην Κοζάνη, συναδέλφους τους εκπαιδευτικούς από την Κατερίνη, το Ηράκλειο, την Κωνσταντινούπολη και το Γιοχάνεσμπουργκ. Έχουμε στρωθεί στο τραπέζι για φαγητό και στο κιόσκι για καφέ και έχουμε ξεχαστεί. Έχουμε μάθει τις δικές τους ιστορίες και έχουμε δει τη ζωή μας να προβάλλεται στα δικά τους μάτια, μοιάζοντας διαφορετική ξαφνικά και στα δικά μας μάτια. Έχουμε παίξει εκ περιτροπής με τα playmobil που ο μπαμπάς της Φωτεινής με φροντίδα κράτησε σε άριστη κατάσταση από τα παιδικά του χρόνια για τα δικά του παιδιά (και για πολλά άλλα, όπως το δικό μας, από ό,τι φάνηκε). Έχουμε αποκοιμηθεί μπροστά στην τηλεόραση. Έχουμε αναρωτηθεί κατ’ επανάληψη γιατί δεν έπιασε η φλαμουριά στον κήπο, ενώ όλα τα άλλα έχουν οργιάσει. Έχουμε παίξει μπάλα, έχουμε χορέψει και έχουμε πέσει με τη σειρά όλοι ανεξαιρέτως από την αιώρα στο γρασίδι της αυλής.

Έχουμε νιώσει σαν στο σπίτι μας, αυτή την έκφραση εμείς την έχουμε κάνει βίωμα τόσες φορές. Αναρωτιέμαι αν έχω καταφέρει να προσφέρω το αντίστοιχο έστω και λίγο στους δικούς μας φίλους και φιλοξενούμενους. Κι αν όλες αυτές τις στιγμές, σημαντικές ή ασήμαντες – ποιος μπορεί να πει τελικά – έχω την ικανότητα, εκτός από το να τις καταγράφω και να τις ανακαλώ με λαχτάρα, να τις δημιουργώ και να τις προσφέρω κιόλας. Πηγαία και αβίαστα, όπως το κάνουν οι άνθρωποι στο σπίτι της Φωτεινής.

Αυτό το σπίτι, συνειδητοποιώ τώρα, είναι το πιο κοσμικό μέρος που έχω βρεθεί και στο οποίο νιώθω ότι μπορώ να ανήκω κι εγώ.

Με τη Μ. κλείσαμε το τηλέφωνο των φετινών αναστάσιμων με γέλια και δάκρυα, από την αγάπη μας η μία για την άλλη. Η γιαγιά Ε. με σοφία έμφυτη και λαξευμένη από την εμπειρία, μετέθεσε το κοινό μας Πάσχα στις 26 Μαΐου. 

Κατηγορίες
Οικογένεια

Μακαρόνια με κουρκουμά και κρέμα γάλακτος.

Με το φαγητό είμαι πολύ μερακλού. Βασικά, όταν το τρώω. Σε βαθμό να προηγείται η φήμη μου, όχι άδικα… Μέχρι και στο καθαριστήριο με πήραν χαμπάρι. Ό,τι επισημαίνω ως λεκέ που θέλει προσοχή, είναι από φαγητό. “Με όρεξη τρώτε…”, έχει πει ευγενικά ο άνθρωπος που παραλαμβάνει τα προς καθάρισμα ρούχα μου. 

Μαγείρισσα μερακλού δε με λες. Μαγειρεύω ευχάριστα, μαγειρεύω κάθε μέρα, χαίρομαι όταν το φαγητό γίνεται νόστιμο, σκέφτομαι κάθε τόσο να ανανεώνω το οικογενειακό μενού. Αλλά: 

  1. Δεν ψάχνω – εκτελώ συνταγές. Κυρίως γιατί μου είναι σχεδόν αδύνατο να τις ακολουθήσω. Και όπως λέει ο αγαπητός Άκης Πετρετζίκης “να τα κάνετε ακριβώς. Αλλά ακριβώς. Αν τα κάνετε ακριβώς, θα πετύχουν”. Ό,τι έχει μαγειρέψει ο πραγματικά μερακλής άντρας μου, που τα κάνει ακριβώς, βγαίνει καταπληκτικό. Εγώ είμαι αντιδραστική. Ούτε να τις διαβάσω μέχρι τέλος δεν μπορώ τις συνταγές, όχι να τις κάνω κιόλας.
  2. Δεν μαγειρεύω πολύπλοκα φαγητά, ειδικά αν απαιτούν να είσαι ώρες πάνω από τις κατσαρόλες. Έχω πολύ δυνατή δικαιολογία. Προτιμώ να βγω μια βόλτα με το παιδί στον ήλιο, παρά να κλειστώ για να καραμελώνω λαχανικά και να σβήνω με κρασί. Όταν δεν έχει ήλιο, έχω πολύ δουλειά μάλλον.
  3. Δεν φτιάχνω γλυκά. Με τον κορμό της μαμάς μου, τα χοιρινά της Α., τις πάβλοβες της Π. και τις λεμονόπιτες της M., δεν έχω μούτρα για γλυκά. Είναι και τα σιροπιαστά της Δορκάδας στην Κασσάνδρου, είναι και το κανταΐφι του Γεωργακούδα στην Καπετάν Γκόνη… ποιος να συγκριθεί μαζί σου; Επίσης, αλήθεια προσπαθώ να αποφεύγουμε τη ζάχαρη. Έτσι, μπορώ να μη στραβοκοιτάω το παιδί μου όταν καταναλώνει τούρτες και κεράσματα στο σχολείο, στα φιλικά σπίτια και στα πάρτι – και να μην καταγράφει κι αυτό άλλο ένα “μη”.

Προσπαθώ όμως να τρώμε υγιεινά, να μας αρέσει αυτό που τρώμε και να μην πετάμε φαγητό. Κάνω διάφορους αυτοσχεδιασμούς σε αυτή τη βάση, κάποιοι όχι πρωτότυποι, οι περισσότεροι πετυχημένοι για τα δικά μας γούστα, πιθανόν και για τα δικά σας. Όπως τα μακαρόνια με κουρκουμά και κρέμα γάλακτος, που τα έφαγε μια φορά μαζί μας και η Φωτεινή και επιμένει να πούμε την ιδέα αυτή, εδώ. Επειδή πρόκειται για πολύ συνηθισμένα υλικά μαγειρικής, βάζετε τις ποσότητες με βάση την εμπειρία σας και το γούστο σας. Αν δεν έχετε ξαναχρησιμοποιήσει κουρκουμά, προτείνω για αρχή ποσότητα διπλάσια από το πιπέρι που βάζετε συνήθως σε παρόμοια πιάτα. Βάζω τα υλικά με bold, για να ξέρετε αν τα έχετε στο σπίτι με μια ματιά.

Ζυμαρικά που προτιμάτε, βρασμένα όπως σας αρέσουν (εμείς δεν τα παραβράζουμε, γιατί διαβάσαμε ότι έτσι είναι πιο ευκολοχώνευτα). Στο νερό που βράζει, ρίχνουμε μία σκελίδα σκόρδο. Μετά το στράγγισμα, την τρώω εγώ κρυφά.

Σερβίρουμε τα στραγγισμένα ζυμαρικά στα πιάτα και προσθέτουμε μια κουταλιά ελαιόλαδο σε κάθε πιάτο. Λίγο ανακάτεμα για να μην κολλήσουν.

Σε αντικολλητικό σκεύος ζεσταίνουμε φρέσκο βούτυρο. Μόλις λιώσει και πριν κάψει, τσιγαρίζουμε για 2 λεπτά μανιτάρια, μαζί με πιπέρι, κουρκουμά, σκόρδο σε σκόνη και θυμάρι. Προσθέτουμε την κρέμα γάλακτος, ποσότητα αναλόγως αν σας αρέσει να κολυμπάνε τα ζυμαρικά στην κρέμα ή ίσα – ίσα να τα περιλούζει. Το δεύτερο για μας είναι πιο σέξι.

Πριν αρχίσει να βράζει η κρέμα, τη βγάζουμε από την εστία και περιλούζουμε το πιάτο του καθενός.

Τρώμε.

Πηγαίνει με ροζέ κρασί και φυσικά με το τσίπουρο του Φ., που πάει με όλα πάντα.

Ειδικά αν πιεις μια γουλιά την ώρα που μαγειρεύεις.

Υ.Γ. Για σας που είστε πιο ψαγμένοι με συνταγές και πιο ακριβείς με υλικά και τρόπο παρασκευής, υπάρχουν πολλές ακόμη αντίστοιχες προτάσεις στο διαδίκτυο. Αυτονόητο; Θέλω να μιλήσω για το αυτονόητο. Προσεχώς.

Κατηγορίες
Σκέψεις/όνειρα

5 + 1 πράγματα που (μου) συμβαίνουν με τις λίστες

Οι λίστες είναι ένα πολύ δημοφιλές είδος σύνταξης κειμένων για τα social media, μου είπε η Φωτεινή και φαίνεται να έχει δίκιο.

Υποσχέθηκα να γράφω κι εγώ λίστες.

Άλλωστε, πάρα πολλά χρόνια πριν, στη δουλειά μου, τα bullets αποδείχθηκαν η σωτηρία του επαγγελματικού μου μέλλοντος. Ούτε οι μισοί πελάτες δεν θα διάβαζαν τις προτάσεις που τους έκανα, αν άφηνα ελεύθερο σε κείμενο ροής το φλύαρο εγώ μου.

Ωστόσο, θέλω να καταγγείλω (για αρχή μόνο) 5 + 1 από τα πράγματα που έχω διαπιστώσει σχετικά με τις λίστες και πώς λειτουργούν για μένα:

  1. Ό,τι γράφω σε μια λίστα με θέμα, συχνά ταιριάζει και σε μια άλλη με άλλο θέμα. Να αγοράσω γάντζους για πετσέτες, είναι στη λίστα “δουλειές για το σπίτι” και στη λίστα “Ikea”. Τι κάνεις; Το γράφεις και στις δύο; Και το σβήνεις και από τις δύο; Δουλειά είναι αυτή;
  2. Πού είναι αυτή η λίστα (π.χ. με τις δουλειές για το σπίτι”, τώρα που έχω χρόνο, να κάνω καμία). Δεν είναι στα μαγνητάκια του ψυγείου, δεν είναι στο συρτάρι με τα στιλό και τα μπλοκάκια και σιγά μην ανοίξω τη μαύρη τρύπα που λέγεται τσάντα μου για να τη ψάξω. Τέτοιες στιγμές αμηχανίας, κάνω κρέπες, αν κάποιος πεινάει ή ζύμη για κρέπες, αν κάποιος πεινάσει. Λίστες και αηδίες…
  3. Όταν βλέπω λίστες άλλων με πράγματα που προτείνουν για συγκεκριμένες περιστάσεις (και αυτό συμβαίνει στα social media), νιώθω συχνά πολύ άχρηστη – τεμπέλα – βαρετή. Όλα αυτά τα κάνετε βρε παιδιά, ή θέλετε να τα κάνετε; Ή τα γράφετε για να μας διευκολύνετε πραγματικά; Μπορεί.
  4. Είναι και αυτό με την αριθμητική παγίδα και τη σημειολογία των αριθμών – πολύ μαρκετίστικο: 5 πράγματα, σημαίνει 5 βασικά και τέλος, καθάρισες. 10 πράγματα, σημαίνει ψάχτηκες κιόλας, μπράβο. 7 πράγματα, είσαι της κλασσικής σχολής, λιτός αλλά πλήρης. 100 πράγματα, σημαίνει σβήσε όλες τις άλλες λίστες, τις μαζέψαμε εδώ εμείς για σένα. Χ + 1 πράγματα, σημαίνει ότι το tip του αιώνα το ξεχωρίσαμε εμείς και πάρτο έτοιμο – μόνο αυτό, αν βιάζεσαι.
  5. Ό,τι γράφω σε μία λίστα, με εξαίρεση ίσως τα ψώνια του σούπερ μάρκετ, είναι σαν να έχει ήδη γίνει. Το έγραψα, άρα είμαι οκ, το παραδέχομαι ότι πρέπει να γίνει, έκανα το χρέος μου απέναντι στον εαυτό μου (και τους άλλους, καμιά φορά), τέλος. Πολύ συχνά πέφτω σε αυτή την παγίδα της άμεσης ανακούφισης, η οποία παίζει με τις υποκειμενικές διαστάσεις του χρόνου και άλλα μεταφυσικά και ξαφνικά καταγράφεται κάπου στο μυαλό μου σαν να έγινε. Δεν έγινε. Και δεν γίνεται τελικά.

Όποιος βαριέται να ζυμώσει, πέντε μέρες κοσκινίζει, έλεγε η γιαγιά μου και νομίζω ότι μου απευθυνόταν. Με σαφή υπονοούμενα περί λιστών.

+1: Οι λίστες είναι ένα ανακουφιστικό διάλειμμα φαντασίωσης. Και όταν κάνω τις δικές μου και όταν διαβάζω άλλων. Βλέπω τον εαυτό μου στο μέλλον, σε ένα μέλλον που υπόσχεται ωραίες, χαρούμενες και ξέγνοιαστες στιγμές. Πιο τακτοποιημένα συρτάρια, πιο παραγωγική δουλειά, πιο δουλεμένα outfits με λιγότερο πηγμένες ντουλάπες, πιο ωραία μουσική στο σπίτι, πιο ενδιαφέρουσες οικογενειακές δραστηριότητες, πιο πολύ ικανοποίηση για όσα έφτιαξα μόνη μου – επαναχρησιμοποίησα επιτυχώς – εξοικονόμησα. Κι έτσι ξαφνικά, αισθάνομαι καλύτερα. Σκεφτόμενη ότι ίσως κι εδώ οι αναλογίες μεταξύ ονειροπόλησης και δράσης ορίζουν το καλό αποτέλεσμα και όχι τα υλικά.

(Το +1 της γιαγιάς μου ήταν η αγκαλιά της).

Κατηγορίες
Ημερολόγιο

Η πανδημία

Φοβήθηκα πολύ με την πανδημία. Όλα τα μαύρα σενάρια για το μέλλον που κατά καιρούς έχω σκεφτεί, τα έβλεπα συνεχώς μπροστά μου καθώς κυλούσε η μέρα μου σε καραντίνα, μέσα στο σπίτι, κάνοντας καθαριότητα άνευ προηγουμένου. (Να και κάτι που δεν υπήρχε ποτέ σε κανένα μου σενάριο). 

Σκέφτηκα πολύ, για πολλά. Νομίζω τελικά ότι πιο πολύ από όλα με ανησυχεί το άλλοθι που δίνει ο φόβος. Ότι θα καταλήξω να μπερδεύω τις οδηγίες με δικαιολογίες για αναβολές. Κι άλλες αναβολές, πάλι αναβολές. Κι άλλες δικαιολογίες, πάλι δικαιολογίες. Αλλά με ωραίο λούστρο αυτή τη φορά, εγκεκριμένο από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Σόρι κιόλας.

Έτσι οδηγήθηκα με ειλικρίνεια (δύσκολο πράγμα) στη διαπίστωση ότι απλώς άλλαξε το μείγμα των υλικών στη σούπα της αναβλητικότητάς μου. Δεν μπορώ τώρα να προσέχω τη διατροφή μου, αφού πρέπει να διαχειριζόμαστε με οικονομία την τροφή. Πάει και το κολυμβητήριο που σχεδίαζα. Ευκαιρία να διαβάσω, ναι, αλλά να βάλω ένα πλυντήριο πρώτα. Να τελειώσω κι αυτό το άρθρο, οκ, αλλά οι κρέπες του παιδιού προηγούνται. Πάντα και απ’ όλα.

Δέχομαι ότι η προσαρμογή μας στη νέα καθημερινότητα είναι δύσκολη και το βράδυ φτάνει χωρίς να το καταλάβουμε. Για κάποιους είναι πιο δύσκολα από κάποιους άλλους. Για κάποιους είναι πραγματικά δύσκολα. Προσπαθώ να μη κρίνω τις επιλογές και τις προτεραιότητες κανενός, αλλά τις δικές μου. Επιδέχονται βελτίωση. (Η συνείδησή μου με παρενοχλεί όταν την κοροϊδεύω και κάποιες φορές μου επιβάλλεται κιόλας, η άτιμη). Τα λέω αυτά, μήπως κανείς διακρίνει και στη δική του σούπα αναβλητικότητας κάτι, που αν το αλλάξει, μετά θα είναι καλύτερα. Ο καθένας ξέρει για τον εαυτό του. Εγώ τον ρωτάω καμιά φορά.

Ιδού μερικά καλά παραδείγματα κόντρα στην αναβλητικότητα που ενέπνευσαν (ή εκνεύρισαν) εμένα.

  • Ο άντρας μου συνέχισε να τρώει βρώμη με φρούτα και γιαούρτι για πρωινό και να κάνει γυμναστική 2 φορές την ημέρα. Η μία ήταν τζόγκινγκ. Μέσα στο σπίτι. Δείτε αυτό.
  • Οι φίλες μου έκαναν τυρόψωμα, λουκουμάδες, webinars, γιόγκα, μαγειρίτσα με μανιτάρια και κατσικάκι στο φούρνο. Η κουμπάρα μου έφτιαξε (με πινέλο και μαρκαδόρο) τα αυγά της φωτογραφίας. Η νονά του μικρού πρόλαβε και δώρα για όλα τα βαφτιστήρια. Δεν τα κάνουν όλες – όλα – κάθε μέρα, αλλά έλεος με τις κρέπες πάλι, ρε μαμά, που λέει και το παιδί.
  • Οι μηχανικοί του διπλανού γραφείου δούλευαν αδιάκοπα – οι μισοί. Οι άλλοι μισοί νομίζω ότι έγραφαν τις βεβαιώσεις για το προσωπικό τους που έπρεπε να δουλέψει, για να παραδώσουν κάποια έργα, γιατί ο χρόνος τρέχει και οι υποχρεώσεις επίσης. Δούλεψαν υπό αυτές τις συνθήκες, κανονικά. Και έβγαιναν και για τσιγάρο (λιγότερο από ό,τι πριν και ένας – ένας).
  • Οι Μαμάδες Γ3 έγραφαν και συνεχίζουν να γράφουν αστεία παρηγορητικά μηνύματα στο viber, έφτιαξαν μπλουζάκια “μένουμε σπίτι” για τα παιδιά, συνεχίζουν να αντιγράφουν και να στέλνουν η μία στην άλλη τις ασκήσεις από την εφαρμογή του Υπουργείου Παιδείας – όποια προλάβει κάθε μέρα πριν “κολλήσει” το Internet. Σκαρώνουν και ουζάκια στο μπαλκόνι. Και το πλυντήριο, πλυντήριο.

Κι εγώ τις κρέπες, βέβαια, συνεχίζω να τις πετυχαίνω.