Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία

 

Χαζεύοντας τηλεόραση τις προάλλες έπεσα σε ένα εορταστικό ρεπορτάζ ενόψει της 25ης Μαρτίου, όπου παρουσιαζόταν οι επίσημες στολές των Ευζώνων της Προεδρικής φρουράς. Όταν έφτασε η ώρα να περιγράψουν το “φάριο” (καπέλο), αναφέρθηκε πως κάθε κλωστή της μακριάς μαύρης φούντας συμβολίζει τον Έλληνα και πως ο κόμπος είναι τόσο σφιχτός όσο ο δεσμός των Ελλήνων μπροστά στα δύσκολα…

Μεγαλώνουμε έχοντας τις εθνικές επετείους στο μυαλό μας κυρίως ως γιορτές και αργίες. Ό,τι γνωρίζουμε για αυτές είναι κυρίως από το σχολείο και αυτό με το μυαλό μας στην παρέλαση και τη βόλτα μετά. Μπορεί να δίνουμε στις μέρες αυτές πιο εορταστική ατμόσφαιρα αλλά δεν παύουν να είναι μέρες μνήμης, που μας δίνουν την αφορμή για συζήτηση και περίσκεψη.

Πολλές φορές διαβάζοντας ιστορία σκέφτομαι αν εμείς θα παίρναμε τη σωστή απόφαση, αν θα ήμασταν στο σωστό στρατόπεδο. Η πρώτη αυθόρμητη απάντηση είναι “εννοείται”,  όταν όμως συνθέτεις τα γεγονότα και τις καταστάσεις, η απάντηση μπορεί να είναι τρομακτική.

Κάθε εποχή έχει τις δυσκολίες, τις απαιτήσεις της. Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της. Δεν μπορούμε να κάνουμε βιαστικές και επιφανειακές αντιστοιχίες. Κανένας πόλεμος δεν είναι ίδιος, κάθε στιγμή αλλάζουμε. Δεν ξέρω αν προχωράμε πάντα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά προχωράμε.

Γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821 και ίσως να ακούγονται πολλά, αλλά αν το σκεφτούμε είναι τα μισά χρόνια απ’ όσα κράτησε η σκλαβιά. Είναι τόσο μακριά αλλά και τόσο απροσδόκητα κοντά.

Θα μου πείτε τα τελευταία 200 χρόνια έγιναν όσα δεν έγιναν σε αιώνες. Θα σας πω, όμως, ότι αν γυρνούσαμε πίσω π.χ. στην κλασική εποχή, το ίδιο θα ακούγαμε να λένε.

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι το εύπλαστο του ιστορικού χρόνου αλλά και η δύναμη που χρειάζεται για να το αντιμετωπίσεις.

Κάθε επανάσταση απαιτεί να κάνεις την υπέρβαση του χρόνου. Να δεις την ύπαρξή σου ως κάτι προσωρινό και να ταχθείς κατά της καθημερινότητας. Αν θεωρείται αυτονόητο ότι η Επανάσταση κάποια στιγμή θα γινόταν, θα πρέπει να σκεφτούμε πόσες επαναστάσεις δεν έγιναν ποτέ και πόσες ακόμα δε θα γίνουν ποτέ.

Η δύναμη (όπως και αν οριστεί) δε δίνεται απλόχερα, συνήθως μοιράζεται φειδωλά στους μικρούς και σπάταλα στους μεγάλους. Είναι συνήθως κληρονομική αλλά δύσκολα είναι τυχαία.

Δεν ξέρω να πω πώς μπόρεσαν αυτοί οι άνθρωποι, που όσο κοινότυπο και να ακούγεται ήταν οι παππούδες των παππούδων μας, να αφήσουν το εγώ και να εστιάσουν στο εμείς. Πώς μπόρεσαν να διεκδικήσουν τη δύναμή τους. Ίσως (το πιο πιθανό δηλαδή) να μην υπάρχει μια απάντηση.

Σκέφτομαι όμως ότι υπάρχει και για μας η δυνατότητα και μάλιστα πολύ πιο ανώδυνα (χωρίς αυτό να υποτιμάει τις δυσκολίες της εποχής μας): να κάνουμε τη δική μας επιλογή. Όχι μέσω του πολέμου αλλά ναι, μέσω της επανάστασης. Να δώσουμε το δικό μας καθημερινό αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Να αποποιηθούμε το εγώ και να προσπαθήσουμε για το εμείς. Να ξαναορίσουμε ακόμα καλύτερα το “εμείς”, φροντίζοντας να μην αφήσουμε κανέναν έξω από αυτό.

Νομίζω όλοι φοβόμαστε μη γίνουμε εμείς οι παράπλευρες απώλειες. Γιατί, αν κάποιος μας εξασφάλιζε με βεβαιότητα ότι αν χαθούμε η θυσία μας θα αναγνωριστεί ως τέτοια και θα περάσουμε στην Ιστορία, πολλοί θα ήμασταν μπροστάρηδες και έτοιμοι για αυτό.

Κανείς όμως δεν εξασφάλισε στον Κολοκοτρώνη τη μοίρα του, κανείς δεν του εξασφάλισε αγάλματα και ποιήματα. Για κάθε ήρωα της Ιστορίας που μνημονεύουμε ονομαστικά υπάρχουν χιλιάδες που χάθηκαν μέσα στην ανωνυμία τους.

Ο άγνωστος στρατιώτης ήταν αυτός που μας έδωσε την ελευθερία μας. Και όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται, το να χαθούμε χωρίς ταυτότητα ή αναγνώριση, η επιλογή να το κάνουμε είναι αυτή που δίνει τον τίτλο του ήρωα.

Χρειαζόμαστε Κολοκοτρώνηδες και Μπουμπουλίνες για να πάμε μπροστά. Κανένας “ανώνυμος” δεν μπορεί να πετύχει μόνος, χρειάζεται πάντα κάποιος να φέρει την ευθύνη πιο πολύ από τους άλλους. Όμως κάνενας δεν είναι πιο ήρωας από τον άλλον.

Υπάρχουν πολλά να μνημονεύσουμε και να μάθουμε από την Επανάσταση του 1821. Ο καθένας μας μπορεί να βρει αυτό που τον αγγίζει. Όλοι μας όμως έχουμε το “χρέος” (και χρησιμοποιώ τη λέξη με πολύ σεβασμό στο νόημα που της έδωσε ο Καζαντάκης) απέναντι στο “εμείς” που δεν μπορεί να υπάρχει αν δε σεβόμαστε και τιμάμε το “εγώ“.

Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία και μας αξίζει η προσπάθεια…

 

 

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email

About us

      Είμαστε η Φωτεινή και η Φωτεινή!
Στο Love, F δημοσιεύουμε με αγάπη το καλύτερο “κομμάτι” μας. Συστεγάζουμε τις αρχές, τις απόψεις, τις επιθυμίες και τις στιγμές μας. Είναι το κέφι μας, όσα μας απασχολούν και όσα προσπαθούμε.

FIND US

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

You may also like