Κρυμμένες ευθύνες.

(Μην αφήσετε τον τίτλο να σας παραπλανήσει).

Όπως οι περισσότεροι από μας, μπήκα σε πολλές σκέψεις και συζητήσεις με αφορμή τις αποκαλύψεις περί κακοποιήσεων, βιασμών, παιδεραστίας.

Και με τη Φωτεινή λέγαμε πόσο έχουν χάσει το νόημά τους οι λέξεις (άλλο άρθρο). Δεν έχουν πια δύναμη. Είναι λέξεις – τίτλοι, λέξεις – ταμπού, λέξεις – κλειδιά, λέξεις αποκομμένες μεταξύ τους, αποκομμένες από το λόγο. Και αναρωτιέμαι: Τι μας ορίζει, αν όχι ο λόγος μας; Τι περιγράφει την ύπαρξή μας, σκόρπιες λέξεις ή ο λόγος που συνοδεύει την ιστορία μας; Τι μας κάνει ανθρώπους τελικά, αν όχι ο λόγος; 

Λίγο πριν μας κατακλύσουν οι «γυμνές» λέξεις που μας τρομάζουν και σπεύσουμε (θεμιτό σε κάθε περίπτωση) να οχυρώσουμε τα παιδιά μας, ίσως έχουμε ξεχάσει μια μεγάλη ευθύνη μας ως γονείς. Να τα μάθουμε να έχουν λόγο. Πρώτα πρέπει να έχουν λόγο και μετά θα έχουν και φωνή. Τους δίνουμε συμβουλές αποσπασματικές, που το πνεύμα τους δεν συνδέεται ίσως με τα υπόλοιπα που μαθαίνουν μέσα στην οικογένεια βιωματικά. Τους ζητάμε να μας πουν αμέσως αν τυχόν συμβεί κάτι σαν τα τρομερά που ακούμε, ενώ παράλληλα εμείς οι γονείς τους κωφεύουμε σε πολλά άλλα μικρότερα (μικρότερα, όταν εμφανίζονται – για μετά, επιφυλάσσομαι). Χωρίς να το καταλαβαίνουμε καμιά φορά, τους εκπαιδεύουμε να μη μιλάνε (αφού δεν ακούμε – τι να μας πούνε, χαζά είναι, νομίζετε;). Τους εκπαιδεύουμε και με το παράδειγμά μας επίσης, όταν εμείς δεν μιλάμε, εκεί που πρέπει όχι απλά να μιλήσουμε, αλλά να τα κάνουμε όλα λίμπα. Αλλά μετά, για κάτι που συγκλονίζει την κοινωνία (ιδανικά όταν δεν μας αγγίζει άμεσα), ξαφνικά τους ζητάμε να έχουν το θάρρος να βγουν από το καβούκι τους, να πουν όχι, να πουν τι συμβαίνει. Να αποκτήσουν ξαφνικά κάτι που, εμείς, άραγε, τους το δώσαμε; Αναρωτιέμαι.

Να μην αφήνω και τους τίτλους να με παραπλανούν. Ούτε αυτόν τον τίτλο του γονέα. Ψυχασθενείς θα υπάρχουν πάντα, δυστυχώς. Αν μπορούσα να μάθω στο παιδί μας να αναζητά τις δικές του αξίες, αντί να υπηρετεί τα δικά μας ελλείμματα, αν μπορούσα εγώ πρώτη να έχω θάρρος να αντιμετωπίσω τις αρνήσεις του στα θέλω μας που το κρατούν εγκλωβισμένο σε κάτι που δεν το αντιπροσωπεύει (ενδεικτικό ο πρωταθλητισμός αλλά δυστυχώς όχι το μόνο), ίσως να λειτουργούσα προληπτικά. Αν το άφηνα, με αγάπη για τη ζωή (του) να αναζητήσει και να αναπτύξει αυτό που θα συνθέσει τη δική του ύπαρξη, η κάθε μορφής βία θα ήταν πιο εύκολα διακριτή και η άρνησή της αυτεπάγγελτη για όλα του τα χρόνια και σε όλους τους τομείς. Για να δούμε τι θα καταφέρω. Η άνοιξη πάντα με κάνει να ελπίζω περισσότερα.

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email

About us

      Είμαστε η Φωτεινή και η Φωτεινή!
Στο Love, F δημοσιεύουμε με αγάπη το καλύτερο “κομμάτι” μας. Συστεγάζουμε τις αρχές, τις απόψεις, τις επιθυμίες και τις στιγμές μας. Είναι το κέφι μας, όσα μας απασχολούν και όσα προσπαθούμε.

FIND US

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

You may also like