Γιατί οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας θα σε κάνουν να δεις τη ζωή αλλιώς!

Πριν από καιρό κάποιος σ’ ένα λεωφορείο (τότε που μπαίναμε ακόμα στον ΟΑΣΘ) , μου είπε πως όσοι φέρονται με ευγένεια στους ηλικιωμένους έχουν καλούς παππούδες. Η αλήθεια είναι πως εγώ έχω τους καλύτερους. Αλήθεια, πρέπει να με πιστέψεις, δεν το λέω για να περιαυτολογήσω. Τους θυμάμαι πάντα εκεί να χαμογελάνε και να φωτίζουν τη μέρα μου. Μεγαλώσαμε μαζί, αν και καμιά φορά είναι σαν να είναι αυτοί τα παιδιά.

Άσε με να σου πω δυο λόγια για αυτούς. Έχω την τύχη να έχω δίπλα μου δύο υπέροχες, γεμάτες ζωή και τελείως διαφορετικές γιαγιάδες κι έναν παππού άγιο στα μάτια μου. Λίγοι άνθρωποι υπάρχουν σαν τον παππού μου. Του αρέσει να πειράζει τη γιαγιά μου, ήταν ο αγαπημένος “ταξιτζής” του καφενείου, ακούει πάντα περήφανος τα βλάχικα τραγούδια και είναι ο πιο υπομονετικός, γλυκός και καλοσυνάτος! Δεν θα του άρεσε μάλλον που τα λέω όλα αυτά αντίθετα από τη γιαγιά μου… Αχ η γιαγιά μου! Τη μέρα που τορπίλιζαν την “Έλλη” γεννιόταν μια Φωτεινή όνομα και πράγμα! Ό,τι και να σου πω για αυτήν θα την αδικεί! Είναι η καλύτερή μου φίλη και η πίστη της, η τρέλα της, η αγάπη της και η λαχτάρα της για ζωή είναι η έμπνευσή μου!  Όχι ότι η άλλη γιαγιά μου πάει πίσω: είναι μερακλού, αστεία, περήφανη και στα μάτια μου ατρόμητη. Φυσικά δεν είναι πάντα εύκολη η σχέση μας: θα μαλώσουμε, θα πεισμώσουμε, θα κουραστούμε.

 Κι αν αναρωτιέσαι γιατί στα αναφέρω όλα αυτά είναι για να σε πείσω να δεις τι ανθρώπους έχεις ίσως κι εσύ δίπλα σου. Σκέψου πόσο καλά ξέρεις τη γιαγιά / τον παππού / τη μαμά σου; Πόσες φορές έχεις πραγματικά μιλήσει μαζί τους; Όχι για το αν έφαγες σήμερα ή αν διάβασες. Πόσες φορές τους ρώτησες κάτι για αυτούς, για τη ζωή τους, τα συναισθήματά τους; Τους φόβους τους;

Δεν μαλώνω κανέναν, ούτε το παίζω η “καλή εγγονή”. Δεν ξέρω πολλά, παρά μόνο πως η συναναστροφή με τις μεγαλύτερες ηλικίες, ή μάλλον καλύτερα η παρέα, με βοηθάει συνεχώς να είμαι η καλύτερη πλευρά του εαυτού μου.

Κι αναρωτιέμαι αν όλοι μας ξεχνάμε εύκολα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι μόνο οι παππούδες μας, αλλά ολοκληρωμένες προσωπικότητες με εμπειρίες και ιστορίες που σε καλούν να τους ανακαλύψεις. Κι αν μας έλεγαν να  σκεφτούμε τον εαυτό μας 80 χρονών πώς θα θέλαμε να μας βλέπουν οι άλλοι; Σαν μια επίσκεψη του Σαββατοκύριακου; Πόσο μάλλον όταν αυτοί οι άλλοι είναι τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας…

Ο χρόνος περνάει και πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για όσο έχουμε.

Ίσως ακούγεται βαρετό και χάσιμο χρόνου, όμως πίστεψέ με: οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας θα σε εκπλήξουν!

Κι αν σκέφτεσαι “καλά μας τα λες εσύ αλλά η δικιά μου γιαγιά δεν είναι τόσο κουλ” είναι γιατί δεν της έχει δοθεί η ευκαιρία να είναι! Σίγουρα δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο, όμως αν ανοίξεις τα μάτια και την καρδιά σου, θα ανακαλύψεις μια ολόκληρη νέα “παρέα” ανθρώπων που ως κοινωνία αφήνουμε επιδεκτικά στην άκρη. Αν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να “βγει” από το στενό καθορισμένο πρότυπο του εγγονού/της εγγονής που πάει μια στο τόσο στη γιαγιά γιατί πρέπει ή που τρώει γρήγορα και φεύγει, τότε θα βγουν σταδιακά και οι γιαγιάδες μας από τη λογική ότι πλέον είναι και συμπεριφέρονται ως γιαγιάδες μόνο και όχι ενδιαφέροντα άτομα με απόψεις και ιδέες. Όχι όλες. Δεν είναι πάντα εύκολο ή εφικτό, αλλά αν εμείς κάνουμε ένα βήμα σίγουρα θα βγούμε κερδισμένοι ακόμα κι αν η άλλη πλευρά δεν ανταποκριθεί.

Για όλες τις φίλες μου άνω των 70 θα προσπαθήσω να σας πείσω πως μαζί μπορούμε να βρούμε τρόπους να πλησιάσουμε μια διαφορετική γενιά με νέους ρόλους και να ανταλλάξουμε μαζί τους ιστορίες, εμπειρίες και όνειρα! Έτσι κι αλλιώς τα όνειρα, η καλοσύνη και το χαμόγελο δεν έχουν ηλικία!

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email

About us

      Είμαστε η Φωτεινή και η Φωτεινή!
Στο Love, F δημοσιεύουμε με αγάπη το καλύτερο “κομμάτι” μας. Συστεγάζουμε τις αρχές, τις απόψεις, τις επιθυμίες και τις στιγμές μας. Είναι το κέφι μας, όσα μας απασχολούν και όσα προσπαθούμε.

FIND US

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

You may also like